Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Protokolant Sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi D. T., J. T. i K. P. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości 1. oddala skargę J. T. i K. P. T.; 2. umarza postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi D. T.; 3. nakazuje zwrot z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżących D. T., J. T. i K. P. T. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem nadpłaconego wpisu od skargi, zaksięgowaną pod pozycją [...] w dniu 18 kwietnia 2012 roku. LS

Postanowieniem z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., w dalszej części uzasadnienia przywoływane jako: k.p.a.) oraz art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010r., nr 102, poz. 651 ze zm. - powoływana dalej jako: ustawa), utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza W.z dnia [...] negatywnie opiniujące proponowany podział nieruchomości położonej w Wieluniu, w obrębie [...]przy ulicy A , oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 162/3 o pow. 0,1851 ha.

W toku postępowania ustalono, iż J.T. wystąpił z wnioskiem w sprawie wydania opinii o możliwości podziału opisanej wyżej nieruchomości, która stanowiła jego własność.

Rozpoznając złożony wniosek organ I instancji stwierdził, iż zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta W.zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Wieluniu z dnia 29 listopada 2011 r. nr Xlll/139/11 (Dz.Urz. Woj. Łódzkiego z 2012r., poz. 7) działka numer 162/3, obręb [...], położona jest w terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem U/MN, dla których w § 15 ust. 1 pkt 2 ww. planu ustalono następujące warunki podziału terenu na działki:

a) dopuszcza się podziały terenu, wówczas gdy działka powstała w wyniku podziału będzie spełniać łącznie następujące warunki:

– minimalna powierzchnia będzie wynosić 1800 m2,

– minimalna szerokość frontu działki (wzdłuż drogi) - 25,0 m,

– będzie przylegać do ulicy lokalnej oznaczonej na rysunku planu symbolem KD-L, ulicy dojazdowej oznaczonej na rysunku planu symbolem KD-D lub wewnętrznej drogi dojazdowej zapewniającej jej obsługę komunikacyjną,

– kąt położenia granic (powstałych w wyniku podziału) w stosunku do pasa drogowego będzie taki sam jak istniejących granic działki, która podlega podziałowi,

b) ww. warunki nie dotyczą działek wydzielonych pod projektowane stacje trafo, drogi wewnętrzne oraz powstających w wyniku regulacji stanu prawnego, której celem nie jest wydzielenie działek budowlanych.

W ocenie organu I instancji z przedstawionego przez wnioskodawcę wstępnego projektu podziału wynika, że nowo wydzielona działka gruntu przeznaczona będzie na poszerzenie działki sąsiedniej oznaczonej nr 162/4, natomiast zapisy planu dla ww. obszaru nie przewidują możliwości wydzielania działki na poprawę warunków istniejącego zagospodarowania.

W konsekwencji powyższych ustaleń organ I instancji stwierdził, iż ze względu na zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma możliwości pozytywnego zaopiniowania proponowanego podziału ww. nieruchomości na wskazany cel, wobec czego postanowieniem z dnia [...], na podstawie art. 93 ust. 1, 2, 4 i 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 123 k.p.a. negatywnie zaopiniował przedstawiony przez wnioskodawcę projekt podziału przedmiotowej nieruchomości.

J. T. wniósł zażalenie, wnosząc o uchylenie postanowienia organu I instancji i wydanie opinii pozytywnej zatwierdzającej projekt podziału działki. Podniósł, że jest właścicielem przylegających do siebie działek nr 162/4, 162/3 oraz współwłaścicielem również przylegającej działki nr 162/1. Wykonany podział działki 162/3, oprócz poprawy funkcjonowania działek, jest regulacją ich stanu prawnego i wyczerpuje znamiona § 15 ust. 1 pkt 2 lit. b) planu miejscowego, zwalniającego z wymogów, będących podstawą negatywnego zaopiniowania. Dodał również, że w oparciu o wykonany podział geodezyjny został zawarty akt notarialny, który wyklucza negatywną opinię wykonanego projektu podziału. W tej sytuacji negatywna opinia może spowodować dla niego wielkie straty finansowe.

Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

Organ odwoławczy powołując się na art. 93 ust. 1 i 2 ustawy oraz art. 15 ust. 2 pkt 6 i 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) stwierdził, iż ustalenia planu miejscowego są na tyle szczegółowe, że oceny dokonywania ewidencyjnego podziału nieruchomości można dokonać jedynie w świetle tych ustaleń. Następnie organ odwoławczy podniósł, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta W. zatwierdzonym uchwałą nr XIII/139/12 Rady Miejskiej w Wieluniu z dnia 29 listopada 2011 r. objęta wnioskiem działka nr 162/3 położona jest w terenie oznaczonym na planie symbolem U/MN, dla którego ustalono przeznaczenie usługi oraz działalność gospodarcza, rzemieślnicza o uciążliwości nie przekraczającej granic działki, jako podstawowe przeznaczenie terenu, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna jako uzupełnienie funkcji usługowej, jako dopuszczalne przeznaczenie terenu, urządzenia obsługi technicznej jako dopuszczalne przeznaczenie terenu.

Następnie Kolegium przytoczyło warunki podziału ww. terenu na działki zgodnie z § 15 ust. 1 pkt 2a uchwały, a także dodało, że zgodnie z zapisem § 15 ust. 1 pkt 2b tejże uchwały wymienione warunki nie dotyczą działek wydzielonych pod projektowane stacje trafo, drogi wewnętrzne oraz powstających w wyniku regulacji stanu prawnego, której celem nie jest wydzielenie działek budowlanych.

Konkludując Kolegium wskazało, iż proponowany przez wnioskodawcę wstępny projekt podziału działki nr 162/3 nie spełnia, określonego w § 15 ust. 1 pkt 2a uchwały, wymogu minimalnej powierzchni 1800 m² i szerokości 25 m, powstałych w wyniku podziału nowych działek. Nie ma przy tym zastosowania pkt 2b ust. 1 § 15 uchwały mówiący, kiedy nie są wymagane ustalone planem miejscowym warunki podziału. W ocenie organu odwoławczego z wniosku wnioskodawcy nie wynika, aby powstające nowe działki miały być wydzielone w związku z regulacją ich stanu prawnego. Zarówno z odpisu księgi wieczystej jak i z wypisu z ewidencji gruntów wynika natomiast, że należące do wnioskodawcy działki nr 162/3 i 162/4 mają uregulowany stan prawny. Nie ma w tym przypadku żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy sporządzony akt notarialny.

Organ II instancji przytoczył również treść art. 95 ustawy oraz stwierdził, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania ww. przepisu tejże ustawy.

J.T. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zarzucił naruszenie prawa materialnego: art. 93 ust. 1 i 2 ustawy, poprzez jego niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie, tj. dokonanie błędnej oceny zgodności proponowanego podziału działki nr 162/3 poprzez uznanie, że w stosunku do tego podziału nie ma zastosowania § 15 ust. 1 pkt 2b uchwały w sprawie zatwierdzenia planu zagospodarowania miasta W., w sytuacji kiedy proponowany podział odpowiada przeznaczeniu terenu jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Nadto zarzucił naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności kwestii, iż proponowany podział w zasadzie ma na celu uregulowanie stanu prawnego w kontekście sprzedaży przez skarżącego działki sąsiedniej 162/4, a nadto działka ta ma w przyszłości stanowić drogę wewnętrzną dla obsługi nieruchomości 162/4.

W ocenie skarżącego podział działki 162/3 miał swe źródło w czynności prawnej dotyczącej zakupu działki 162/4 należącej do skarżącego dla ostatecznego ustalenia praw własnościowych dla przedmiotowych nieruchomości. Wydzielona w projekcie podziału działka 162/6 miała stanowić całość gospodarczą z działką 162/4 i stanowić w przyszłości drogę wewnętrzną dla obsługi tej działki, na której nabywca ma zamiar prowadzić działalność gospodarczą zgodnie z przeznaczeniem wskazanym w miejscowym planie.

Skarżący wskazał iż miejscowy plan zagospodarowania dla tego obszaru przewiduje przeznaczenie – urządzenia obsługi technicznej, w co można włączyć ciągi komunikacyjne wewnętrzne. Wydzielenie działki w kontekście wyżej wskazanych okoliczności nie było wydzieleniem działki budowlanej. Oznacza to że proponowany podział odpowiada przeznaczeniu terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Podstawowym zadaniem organu opiniującego zgodność podziału, w przypadku, gdy teren objęty jest planem zagospodarowania przestrzennego, jest dokonanie wykładni przepisów tego planu i orzeczenie, czy ustalenia planu nie sprzeciwiają się proponowanemu podziałowi. Warunek zgodności podziału nieruchomości z planem zagospodarowania przestrzennego w myśl tego przepisu jest spełniony, gdy proponowany podział odpowiada przeznaczeniu terenu jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu.

Następnie skarżący podniósł, iż proponowany podział w kontekście nabycia działki 162/4 ustali stan prawny racjonalny dla wykorzystania działek i korzystny dla późniejszych stosunków pomiędzy właścicielami, bowiem obecnie aby móc sprzedać działkę 162/4 skarżący musiał ustanowić służebność przejazdu przez dotychczasowa działkę 162/3. Jednakże takie rozwiązanie nie jest w jego ocenie rozwiązaniem korzystnym dla właścicieli i gwarantującym stabilność w możliwości korzystania z nieruchomości w przyszłości, a także takie rozwiązanie może w przyszłości rodzić konflikty co do korzystania z części działki 162/3, z której proponowano wydzielić działkę 162/6 zgodnie z projektem podziału.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Pismem z dnia 18 czerwca 2012r. skarżący poinformował, iż w związku ze sprzedażą działki nr 162/4 została ustanowiona służebność gruntowa na pozostającej jego własnością działce nr 162/3. W ocenie skarżącego sytuacja ta powoduje, iż brak jest regulacji prawnej dla części jego działki 162/3, co w konsekwencji spowoduje utratę części jego działki nr 162/3 z powodu zasiedzenia.

Po rozpoznaniu sprawy na rozprawie w dniu 29 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji. W ocenie Sądu wyjaśnienia wymagała okoliczność, w jakim celu skarżący zamierza dokonać podziału działki o nr 162/3, a mianowicie czy skutkiem podziału ma być poszerzenie działki o nr 162/4, czy też wyodrębnienie drogi wewnętrznej w celu zapewnienia działce o nr 162/4 dostępu do drogi publicznej. Zdaniem Sądu I instancji, analiza akt postępowania administracyjnego, ale również analiza treści oświadczeń skarżącego składanych w postępowaniu przed sądem nie pozwala na jednoznaczne wskazanie jaki jest rzeczywisty cel wnioskowanego podziału.

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S.

Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.

Postanowieniem z dnia 5 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne wobec ustalenia, iż skarżący J.T. zmarł w dniu [...].

Postanowieniem z dnia 26 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podjął z urzędu zawieszone postępowanie z udziałem następców prawnych zmarłego skarżącego J.T. – D. J.T., J.T., K.P.T.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.)., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.a – c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Na wstępie przypomnieć trzeba, iż sprawa niniejsza była już przedmiotem kontroli tutejszego Sądu ale co ważne Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2014 r. uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 czerwca 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Jest to o tyle istotne, iż stosownie do przepisu art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nadto ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Dotyczy to także oceny prawnej i wskazań NSA, które są wiążące dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 153 w związku z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu kasatoryjnym może nie tylko przeprowadzić krytykę orzeczenia sądu pierwszej instancji w kontekście zarzutów skargi kasacyjnej, dokonując prawidłowej wykładni prawa na tle przyjętego przez sąd pierwszej instancji stanu faktycznego, ale także narzucić temu sądowi określony sposób postępowania, który wyeliminuje powstałe w toku rozpoznania sprawy uchybienia i wątpliwości. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. Nie obejmuje natomiast ocen dotyczących stanu faktycznego (zob. Bogusław Dauter, Bogusław Gruszczyński, Komentarz do art. 190 p.p.s.a., dostępny w LEX).

W następstwie powyższego, w ślad za wywodem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowanym we wspominanym wyroku tego Sądu z dnia 29 kwietnia 2014 r. stwierdzić trzeba, iż z analizy akt administracyjnych sprawy można wywieść i ustalić jaki był cel planowanego podziału nieruchomości. Jak zauważył NSA, już z projektu podziału nieruchomości wynika, iż celem podziału nieruchomości jest poszerzenie działki nr 162/4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie zwróciło uwagę, że na żadnym etapie postępowania administracyjnego skarżący nie wskazywał na utworzenie drogi wewnętrznej jako celu wyodrębnienia działki nr 162/6, a podniósł to dopiero na etapie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W takiej sytuacji należy uznać, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał wystarczające podstawy do ustalenia jaki jest cel podziału nieruchomości. Zasadne tym samym było ustalenie organów administracji publicznej skutkujące negatywną opinią dotyczącą proponowanego podziału. Jak prawidłowo wywiódł organ administracji publicznej proponowany przez stronę skarżącą podział nie spełniał wymogu minimalnej powierzchni działki powstałej w wyniku podziału - § 15 ust. 1 pkt 2a uchwały Rady Miejskiej w Wieluniu z dnia 29 listopada 2011 r. Nie miał również zastosowania w sprawie § 15 ust. 1 pkt 2b uchwały, który znosi wymóg minimalnej powierzchni ale przewiduje, iż warunki z punktu 2a nie dotyczą działek wydzielonych pod projektowane stacje trafo, drogi wewnętrzne oraz powstających w wyniku regulacji stanu prawnego, której celem nie jest wydzielenie działek budowlanych. Jak wynika już z projektu podziału przedłożonego przez stronę skarżącą celem podziału jest poszerzenie nieruchomości. Podnoszona przez skarżącego na etapie postępowania sądowego okoliczność, iż celem podziału było urządzenie drogi wewnętrznej, pozostaje w tej sytuacji bez wpływu na wynik sprawy. Z dokumentów sprawy, z wniosku inicjującego postępowanie administracyjne nie wynika również aby celem podziału było uregulowanie stanu prawnego nieruchomości, gdyż z odpisu ksiąg wieczystych jak i z wypisu z ewidencji gruntów jasno wynika, że należące do skarżącego nieruchomości mają uregulowany stan prawny.

Reasumując, z materiału dowodowego zgromadzonego dla potrzeb niniejszej sprawy wynika, iż zasadnie oceniły tenże stan faktyczny jak i prawny organy administracji publicznej. Proponowany przez skarżącego podział nieruchomości nie znajduje oparcia tak w postanowieniach obwiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W. jak i w unormowaniu przepisu art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zasady dokonywania podziałów nieruchomości określa ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, z art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy wynika jasno, iż podziału nieruchomości można dokonać na wniosek lub z urzędu, jeżeli jest on niezbędny do realizacji celów publicznych. W myśl zaś art. 93 ust. 1 i ust. 2 ustawy, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Z kolei stosownie do art. 93 ust. 4 i ust. 5 ustawy, zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, opiniuje w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie, wójt, burmistrz albo prezydent miasta.

I co istotne, wydanie stosownej opinii w trybie art. 93 ust. 4. ustawy, nie przesądza, że podział nieruchomości faktycznie nastąpi. Istota postanowienia opiniującego powoduje, że postępowanie może zakończyć się na tym etapie. Wydane w trybie tego przepisu postanowienie w żaden sposób nie rozstrzyga też o prawie własności nieruchomości. Wyłącznym celem tego postępowania jest zbadanie zgodności proponowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego, a nie rozstrzygnięcie o prawie własności. W opinii tej organ nie może ustosunkować się w innym przedmiocie niż wskazany w dyspozycji art. 93 ust. 4 ustawy. Wydanie stosownej opinii w trybie powołanego przepisu, nie przesądza też, że dojdzie do faktycznego podziału nieruchomości. Postępowanie w przedmiocie wydania opinii poprzedza bowiem postępowanie w sprawie podziału nieruchomości. W postanowieniu opiniującym organ nie jest również uprawniony do określania kategorii drogi publicznej (vide: uchwała NSA z dnia 1 marca 1999 r., sygn. akt OPK 1/99, publ. ONSA 1999/3/84; wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 207/11; wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 950/13; wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 sierpnia 2013 r., sygn.a kt II SA/Łd 445/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu kwestią nie budzącą wątpliwości jest, iż proponowany przez skarżącego podział działki o nr 162/3 nie spełnia warunków przewidzianych w § 15 ust. 1 pkt 2a i pkt 2b uchwały. Celem podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr 162/3 jest poszerzenie działki nr 162/4, nie utożsamiane z utworzeniem drogi wewnętrznej. Prawidłowo też organ odwoławczy odniósł się do stanowiska strony skarżącej wywiedzionego w odwołaniu i ocenił, iż proponowany podział nie miał na celu uregulowania stanu prawnego nieruchomości.

Wobec powyższego na uwzględnienie zasługuje stanowisko wywiedzione w zaskarżonym postanowieniu, iż ze względu na zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma możliwości pozytywnego zaopiniowania proponowanego podziału ww. nieruchomości na wskazany cel, wobec czego na podstawie art. 93 ust. 1, 2, 4 i 5 ustawy oraz art. 123 k.p.a. zasadnie organ negatywnie zaopiniował przedstawiony przez wnioskodawcę projekt podziału przedmiotowej nieruchomości.

Z tych wszystkich względów Sąd orzekł w pkt 1 sentencji o oddaleniu skargi J.T. i K.P.T.stosownie do art. 151 p.p.s.a.

Jednocześnie wobec ustalenia, iż w piśmie z dnia 16 lutego 2015 r. D.T. oświadczył, iż nie podtrzymuje skargi, Sąd orzekł jak w pkt 2 sentencji, stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 60 p.p.s.a., strona skarżąca może cofnąć skargę, cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z kolei jak stanowi przepis art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności powodujące konieczność uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne i ocenił, że nie zmierza ono ani do obejścia prawa, ani nie powoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności.

O zwrocie opłaty orzeczono w pkt 3 sentencji stosownie do art. 225 p.p.s.a.

IB