Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 2614/25 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi E. J. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 sierpnia 2025 r. nr 856/2025 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie.

E. J. (dalej: "skarżąca"), reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 sierpnia 2025 r., nr 856/2025 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego i przebudowanego budynku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 grudnia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2614/25, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; obecnie Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: "P.p.s.a."), odrzucił skargę i zwrócił skarżącej uiszczony wpis od skargi.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że dwoma odrębnymi zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału VII Sądu z dnia 27 października 2025 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie: odpisu skargi i podanie numeru PESEL skarżącej oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. – w obu przypadkach w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Jak stwierdził Sąd korespondencja związana z wezwaniami do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz uiszczenia wpisu była dwukrotnie awizowana: w dniach 5 i 13 listopada 2025 r. i w związku z jej niepodjęciem w terminie, a następnie zwrotem do nadawcy, została uznana za skutecznie doręczoną w dniu 19 listopada 2025 r. Stąd też siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków skargi upłynął w dniu 26 listopada 2025 r. Następnie w dniu 27 listopada 2025 r. (data nadania przesyłki u operatora pocztowego) pełnomocnik skarżącej nadesłał do Sądu pismo, w którym podał numer PESEL skarżącej oraz dołączył odpis skargi i dowód uiszczenia w tym samym dniu wpisu od skargi.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że pełnomocnik skarżącej braki formalne i brak fiskalny skargi uzupełnił z jednodniowym uchybieniem terminu, zatem skarga podlega odrzuceniu.

Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła zażalenie na opisane wyżej postanowienie, domagając się jego uchylenia.

Zaskarżonemu postanowieniu pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 220 § 3 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej podniósł, że odrzucenie skargi było bezzasadne, bowiem braki skargi zostały uzupełnione w terminie. Zdaniem pełnomocnika skoro przesyłka była powtórnie awizowana 13 listopada 2025 r., to powinna zostać uznana za skutecznie doręczoną w dniu 20 listopada 2025 r., a nie - jak wskazał Sąd pierwszej instancji - 19 listopada 2025 r. Zatem termin do uzupełnienia braków skargi upłynął 27 listopada 2025 r., nie zaś 26 listopada 2025 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

Prawidłowo Sąd pierwszej instancji zastosował w sprawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a. odrzucając skargę z uwagi na niewykonanie przez pełnomocnika skarżącej wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu w zakreślonym terminie. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis oraz skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie podlega odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny (art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

Pełnomocnik skarżącej w zażaleniu nie kwestionuje, że skarga zawierała braki i zachodziły podstawy do wezwania do uzupełnienia braków formalnych i uiszczenia wpisu, podważa zaś ustalenie terminu do uznania przesyłki za skutecznie doręczoną. Jego zdaniem skoro przesyłka była powtórnie awizowana 13 listopada 2025 r., to powinna zostać uznana za skutecznie doręczoną w dniu 20 listopada 2025 r., a nie jak wskazał Sąd pierwszej instancji w dniu 19 listopada 2025 r.

Wyjaśnić zatem należy, że w sprawie do doręczenia korespondencji doszło w trybie doręczenia zastępczego przewidzianego w art. 73 § 1 P.p.s.a. Przepis ten przewiduje, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 P.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w art. 73 § 2 P.p.s.a., pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 P.p.s.a.). Stosownie do art. 73 § 4 P.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 73 § 1 P.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika skarżącej należy wskazać, że termin oczekiwania na odbiór pisma wynosi czternaście dni, a powtórne zawiadomienie, które jest pozostawiane po bezskutecznym upływie terminu siedmiodniowego, nie otwiera kolejnego siedmiodniowego terminu, a jedynie po raz kolejny informuje o biegnącym już terminie czternastodniowym, który jest liczony od daty pierwszego zawiadomienia (zob. K. Celińska-Grzegorczyk, Postulat przejrzystości systemu prawa a regulacja doręczeń zastępczych ("przez awizo") w polskich ustawach procesowych, ZNSA 2011, nr 5, s. 24).

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że przesyłkę pocztową zawierającą wezwania do uzupełnienia braków skargi wysłano na adres pełnomocnika, a przesyłka ta nie została odebrana z placówki pocztowej. Jak wynika z adnotacji doręczyciela przesyłka została w dniu 5 listopada 2025 r. awizowana po raz pierwszy, a zawiadomienie o jej złożeniu z informacją o możliwości odbioru przesyłki we wskazanej placówce w siedmiodniowym terminie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej w miejscu doręczenia. Następnie dnia 13 listopada 2025 r. dokonano ponownego awizowania z informacją o miejscu i terminie odbioru przesyłki. Istniały zatem podstawy do uznania przesyłki za skutecznie doręczoną w dniu 19 listopada 2025 r. (art. 73 § 4 P.p.s.a.). W konsekwencji, prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji, że termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz nadesłania numeru PESEL i odpisu skargi bezskutecznie upłynął w dniu 26 listopada 2025 r. (środa - nie był to dzień ustawowo uznany za wolny od pracy). Pełnomocnik skarżącej braki skargi uzupełnił w dniu 27 listopada 2025 r., a więc z jednodniowym uchybieniem terminu. Zgodnie zaś z art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna.

Dlatego też Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawie 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.