Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski, Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (sprawozdawca), sędzia WSA (del.) Anna Szymańska, Protokolant: starszy asystent sędziego Paweł Chyliński, po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 21 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Ke 286/23 w sprawie ze skargi H.J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 27 marca 2023 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, wyrokiem z dnia 21 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Ke 286/23, oddalił skargę H. J. (dalej Skarżąca) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 27 marca 2023 r. znak [...] w odmowy uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącej na postanowienie Starosty Kieleckiego, znak: [...] dnia 5 stycznia 2023 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia Burmistrzowi Miasta i Gminy [...] projektu decyzji o warunkach zabudowy dla części nieruchomości oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...] położonych w obrębie [...], gmina [...], w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne, w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, z uwagi na brak spełnienia łącznie warunków wymienionych w art. 7 ust. 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2409, dalej jako: u.o.g.r.l.), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Starosty Kieleckiego.

Skargą Skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, oddalając skargę, nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności postanowienia organu odwoławczego.

Sąd wskazał, że kwestionowane przez Skarżącą rozstrzygnięcie utrzymało w mocy postanowienie wydane w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 i ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 503 ze zm., dalej jako u.p.z.p.), wobec konieczności uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami a za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 344, dalej jako: u.g.n.).

Sąd uznał, że organy obu instancji słusznie zakwalifikowały grunty występujące na analizowanym terenie za wykorzystywane na cele rolne w rozumieniu ww. przepisu u.g.n., ponieważ znajdują się na nim użytki rolne, wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego, tj.: 1) grunty rolne zabudowane oznaczone symbolem Br-R IIIa o powierzchni 0,0851 ha (na działce o numerze [...]); 2) łąki trwałe oznaczone symbolem Ł IV o powierzchni 0,0115 ha (na działce o numerze [...]); 3) grunty orne oznaczone symbolem R IIIa o powierzchni 0,0860 ha (na działce o numerze [...]) oraz 4) grunty pod rowami oznaczone symbolem W-ŁIV o powierzchni 0,0014 ha (na działce o numerze [...]). Taki stan faktyczny spowodował konieczność uzyskania uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych.

Sąd za bezsporne uznał, że inwestorzy – H. i J. J. – nie prowadzą gospodarstwa rolnego, a jedynie posiadają grunty o powierzchni 0,3544 ha fizycznych a uzyskanie przez nich decyzji o warunkach zabudowy stało się konieczne w ramach procedury legalizacyjnej budynku usytuowanego na działce nr [...] i częściowo na działce [...], posiadającego funkcję zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, gdzie dodatkowo – jak wynika z ustaleń organów – Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, tj. zakład betoniarsko-kamieniarski. Z ustaleń organu wynika, że przedmiotowy teren w nieobowiązującym "Miejscowym planie ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy [...]" przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia 30 czerwca 1993 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego [...] i Gminy [...], nie uzyskał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze (oznaczony był symbolem "R").

Sąd za słuszny uznał wniosek organów, że w rozpoznawanej sprawie znalazły zastosowanie obowiązujące na datę orzekania przez nie przepisy ustawy u.o.g.r.l., ponieważ w granicach terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy znajdują się grunty rolne klasy IIIa, tj. Br-RIIIa i RIIIa, których przeznaczenie na cele nierolnicze wymagało zgody właściwego ministra. Sąd podkreślił, że co do zasady na mocy art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi a przeznaczenia takiego dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l.) z zastrzeżeniem przepisu art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., ustanawiającego wyjątek od ww. zasady i zgodnie z którym nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki:

1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy;

2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 oraz z 2022 r. poz. 1846);

3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1693, 1768 i 1783);

4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części.

Sąd za bezsporne w świetle zebranego przez organy materiał dowodowego uznał, że w sprawie Skarżącej warunki te nie zostały spełnione łącznie.

Sąd podkreślił, że spełnione zostały tylko niektóre z nich – po pierwsze te przewidziane w art. 7 ust. 2a pkt. 2 i 4 u.o.g.r.l. - grunty klasy IIIa położone są bowiem w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej, tj. działki [...], a grunty chronione klasy IIIa na analizowanym terenie stanowią powierzchnię mniejszą niż 0,5 ha. Sąd – wbrew ustaleniom organu – za spełniony uznał również warunek przewidziany w art. 7 ust. 2a pkt. 3 u.o.g.r.l. wymagający położenia gruntów chronionych w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej. Sąd wskazał, że błędne ustalenie organów w tym zakresie był konsekwencją pomiaru w tym zakresie w odniesieniu do całych działek ewidencyjnych o nr [...] i [...], gdy tymczasem teren inwestycji ograniczał się do części tych działek a z dokonanych pomiarów uwidocznionych na załączniku graficznym nr 5 do akt sprawy ukazującego odległości gruntu chronionego (k. 113 akt administracyjnych) wynika, że najdalej oddalony od drogi publicznej gminnej

nr [...] fragment terenu inwestycji oznaczonego jako "ABCD" znajduje się

w odległości 49 m.

Za słuszny Sąd uznał wywód organów co do niespełnienia w rozpoznawanej sprawie warunku określonego w art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r.l., zgodnie z którym co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu ma zawierać się w obszarze zwartej zabudowy.

Sąd przypomniał, że zgodnie z art. 4 pkt 29 u.o.g.r.l. przez zwartą zabudowę rozumie się zgrupowanie nie mniej niż 5 budynków, za wyjątkiem budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej, pomiędzy którymi największa odległość sąsiadujących ze sobą budynków nie przekracza 100 m a z art. 4 pkt 30 u.o.g.r.l. wynika, że obszar zwartej zabudowy jest obszarem wyznaczonym przez obwiednię prowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość od tych granic jest mniejsza niż 50 m.

Sąd wskazał, że wyznaczenie obszaru zwartej zabudowy uwidoczniono na załączniku graficznym nr 4 (k. 112 akt administracyjnych), podkreślając, że prawidłowo w jego ocenie organ przy wyznaczeniu "zgrupowania nie mniej niż 5 budynków" nie wziął pod uwagę budynku, który jest przedmiotem wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ dotyczące go postępowanie legalizacyjne było w chwili orzekania przez organ w toku, a zatem nie można było uznać, że budynek ten funkcjonuje w sposób legalny w obrocie prawnym i może być podstawą wyznaczenia obszaru zwartej zabudowy.

Za prawidłowe Sąd uznał, że jako budynki służące do wyznaczenia tego obszaru prawidłowo zakwalifikowano 5 budynków mieszkalnych oznaczonych na załączniku graficznym nr 4 numerami od 1 do 5, usytuowanych na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...] i [...], wskazując, że największa wzajemna odległość tych budynków nie przekracza bowiem 100 m, tj. odległość pomiędzy budynkiem nr 1 na działce nr [...] a budynkiem nr 2 na działce nr [...] wynosi ok. 23 m, odległość między budynkiem nr 2 a budynkiem nr 3 na działce nr [...] wynosi ok. 23 m, odległość między budynkiem nr 3 a budynkiem 4 na działce nr [...]wynosi ok. 7 m, zaś odległość między budynkiem nr 4 a budynkiem 5 na działce nr [...]wynosi ok. 39 m.

Sąd podkreślił, że obszar zwartej zabudowy organ wyznaczył, stosując się do dyspozycji art. 4 pkt 30 u.o.g.r.l., co szczegółowo przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Za skrajne budynki w wyznaczonym obszarze przyjęto budynek nr 1, położony na działce nr [...], i budynek nr 5, położony na działce nr [...], przy czym budynek nr 1 położony jest od północnej, zachodniej i południowej granicy działki w odległości mniejszej niż 50 m, w związku z czym obwiednię, o jakiej mowa w art. 4 pkt 30 u.o.g.r.l., poprowadzono po północnej, zachodniej i południowej granicy działki. Z kolei budynek skrajny oznaczony nr 5 na działce [...] znajduje się od północnej, wschodniej i południowej granicy działki. Od strony północnej i południowej budynek ten znajduje się w odległości mniejszej niż 50 m od granicy działki, w związku z tym obwiednię wyrysowano w tych kierunkach geograficznych po granicy działki. Z kolei od strony wschodniej znajduje się w odległości powyżej 50 m, a zatem obwiednię poprowadzono w tym kierunku odmierzając odległość 50 m od krawędzi budynku. Dla budynków położonych pomiędzy budynkami nr 1 i nr 5 (tj. budynku nr 2 na działce o numerze ewidencyjnym [...], nr 3 na działce o numerze ewidencyjnym [...] i budynku nr 4 na działce o numerze ewidencyjnym [...]) obwiednię poprowadzono jedynie w celu zamknięcia obszaru zwartej zabudowy po stronie północnej, zachodniej, wschodniej i południowej. Od strony wschodniej i południowej dla budynku nr 2 oraz od strony wschodniej dla budynku nr 3 odległość od granicy działek, na których są położone, jest większa niż 50 m, w związku z czym obwiednię poprowadzono odmierzając 50 m od granic tych budynków. Po stronie zachodniej dla budynku nr 2 obwiednię poprowadzono po granicy działki, ponieważ odległość budynku od tej granicy była mniejsza niż 50 m. Z kolei od strony północnej i zachodniej dla budynku nr 4 odległość od granicy działki, na której jest położony, jest mniejsza niż 50 m, w związku z czym obwiednię poprowadzono po granicy działki w tych kierunkach geograficznych.

Sąd podkreślił, że organy ustaliły obszar zwartej zabudowy, o jakim mowa w art. 4 pkt 29 u.o.g.r.l. w sposób rzetelny, jasny i szczegółowy analiza tego obszaru prowadzi do wniosku, że co najmniej połowa powierzchni działek objętych wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie zawiera się w tym obszarze, ponieważ jest położona całkowicie poza nim. Zatem zasadnie w ocenie Sądu organy przyjęły, że nie został spełniony warunek wynikający z art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r.l., a w konsekwencji nie można mówić o zaistnieniu wyjątku przewidzianego w art. 7 ust. 2a od uzyskania zgody właściwego ministra na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III. Okoliczność ta wykluczała możliwość pozytywnego uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał za bezzasadny zarzut sformułowany w skardze i z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, oddalił skargę.

Skargą kasacyjną Skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r.l. przez jego subsumpcję w zaskarżonym orzeczeniu niezgodnie ze stanem faktycznym istniejącym w rzeczywistości.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżąca podniosła, że nie można zgodzić się ze stwierdzeniem Sądu I instancji, że w rozpoznawanej sprawie nie został spełniony warunek określony w art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r.l., zgodnie z którym co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu ma zawierać się w obszarze zwartej zabudowy. Skarżąca nie podziela w szczególności stanowiska Sądu, który w jej opinii powiela w tym zakresie twierdzenia organów, że prawidłowym jest - przy wyznaczaniu zgrupowania nie mniej niż 5 budynków - nieuwzględnienie budynku, co do którego trwa postępowanie legalizacyjne i który nie funkcjonuje w związku z tym w sposób legalny w obrocie prawnym, przy wyznaczaniu obszaru zwartej zabudowy.

Z uwagi na powyższy zarzut w skardze kasacyjnej wniesiono o jej rozpoznanie na rozprawie, uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do ustalenia, czy Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny co do zastosowania w sprawie Skarżącej przepisu art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r.l.

Należy przypomnieć, że zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie NSA (zob. np. wyrok NSA z 25 lipca 2024 r., sygn. akt II OSK 2360/23), w świetle całokształtu regulacji zawartej w ustawie u.o.g.r.l. ochronę gruntów rolnych, a zwłaszcza gruntów najwyższych klas, należy traktować jako zasadę, natomiast przeznaczenie ich na cele nierolnicze (nieleśne) - jako wyjątek od zasady. Jak wiadomo przepisy ustanawiające wyjątek od zasady należy interpretować ściśle (zob. wyrok NSA z 6 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 3832/19) a taki bez wątpienia charakter ma cały przepis art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l.

Bezsporne w rozpoznawanej sprawie jest, że spełnione zostały trzy spośród czterech warunków określonych w art. 7 ust. 2a (pkt 2, 3 oraz 4) u.o.g.r.l. w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez właściwy organ administracji.

Natomiast przedmiotem sporu jest kwestia, czy w rozpoznawanej sprawie – jak twierdzi Skarżąca kasacyjnie – został spełniony również warunek określony art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r.l., którego wystąpienie wraz z warunkami określonymi w art. 7 ust. 2a pkt 2, 3 oraz 4 u.o.g.r.l. spowodowałoby konieczność zastosowania w sprawie normy o charakterze odstępstwa od zasady określonej w przepisie art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l.

Kluczowa w zakresie ustalenia czy w sprawie został spełniony warunek z art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r.l. jest analiza zaskarżonego wyroku w zakresie dotyczącym oceny dowodu - załącznika graficznym nr 4 (k. 112 akt administracyjnych), na którym uwidoczniono wyznaczenie obszaru zwartej zabudowy. Sąd uznał, że przy wyznaczeniu "zgrupowania nie mniej niż 5 budynków" organ słusznie nie wziął pod uwagę budynku, który jest przedmiotem wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ dotyczące go postępowanie legalizacyjne było w chwili orzekania przez organ w toku, a zatem nie można było uznać, że budynek ten funkcjonuje w sposób legalny w obrocie prawnym i może być podstawą wyznaczenia obszaru zwartej zabudowy. Sąd również za prawidłowe uznał, że do wyznaczenia tego obszaru mogło zostać zakwalifikowane tylko 5 budynków mieszkalnych oznaczonych na załączniku graficznym nr 4 numerami od 1 do 5, usytuowanych na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...] i [...] a obszar ten został wyznaczony w zgodzie z normą wynikającą z przepisu art. 4 pkt 30 u.o.g.r.l. Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd odwoławczy w pełni podziela przyjętą przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach ocenę, zbieżną z ustaleniami organu, że analiza tego obszaru prowadzi do konkluzji, że co najmniej połowa powierzchni działek objętych wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie zawiera się w tym obszarze, ponieważ jest położona całkowicie poza nim.

Należy podkreślić, że z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że przy ustaleniach o charakterze planistycznym lub urbanistycznym dotyczących obszarów analizowanych właściwe organy nie mogą abstrahować od ogólnego porządku prawnego i uwzględniać zabudowy zrealizowanej niezgodnie z prawem a zatem nielegalnej (zob. mutatis mutandis wyroki NSA: z 15 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1318/16, z 30 sierpnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2140/16, wyrok WSA w Gdańsku z 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 42/18).

Należy zaznaczyć, że Sąd I instancji słusznie wskazał na uchybienie organu w zakresie dotyczącym spełnienia warunku przewidzianego w art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l., wymagającego położenia gruntów chronionych w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej. Uchybienie to nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy z uwagi na istotę regulacji art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. – unormowania, które z uwagi na swój charakter wyjątku od reguły ustalonej w art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l., w brzmieniu obowiązującym w dacie relewantnej dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracyjnego II instancji wymagało łącznego spełnienia wszystkich warunków określonych w art. 7 ust. 2 pkt 1-4.

Przedstawione wyżej rozważania pozwalają przyjąć, iż nieusprawiedliwiony pozostaje zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r.l., albowiem w realiach tej sprawy nie można skutecznie wskazywać na naruszenie ww. normy prawa materialnego, tak by uzasadniało to eliminację z obrotu prawnego kwestionowanych postanowień Starosty Kieleckiego oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach. Takiego naruszenia prawa w tym postępowaniu po prostu brak stąd też słusznie w wyniku dokonanej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji przy ocenie skargi strony zastosował konstrukcję prawną oddalenia skargi z art. 151 p.p.s.a., co jest działaniem, zdaniem NSA, jednoznacznie słusznym. Odmienne stanowisko skarżącej stanowi jedynie polemikę z prawidłowym wyrokiem WSA w Kielcach.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach na mocy art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji o jej oddaleniu.