II GSK 1359/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-02-22	
Data wpływu	2023-07-17	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Małgorzata Korycińska /przewodniczący/
Małgorzata Rysz
Wojciech Kręcisz /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu	
Hasła tematyczne	Ruch drogowy	
Sygn. powiązane	III SA/Wr 886/21	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2021 nr 0 poz 450; art. 79 ust. 4 pkt 5, art. 79 ust. 3a; Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
Dz.U. 2023 nr 0 poz 1634; art. 151, art. 174 pkt 1 i pkt 2, art. 176; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej V. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 kwietnia 2023 r. sygn. akt III SA/Wr 886/21 w sprawie ze skargi V. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 8 września 2021 r. nr SKO 4143/59/21 w przedmiocie wyrejestrowania pojazdu oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 886/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę V. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 8 września 2021 r., nr SKO 4143/59/21, w przedmiocie wyrejestrowania pojazdu z urzędu.

Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił Spółka, zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu administracji zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. Przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 79 ust. 3a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. 2021.450 tj. ze zm., dalej – "ustawa prawo o ruchu drogowym") poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że dokonane z urzędu wyrejestrowanie pojazdu Volkswagen Golf, nr identyfikacyjny VIN: [...], nr rejestracyjny [...] zostało dokonane zgodnie z prawem i obowiązującymi przepisami podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, że zarejestrowanie pojazdu za granicą dokonane zostało przez osobę nieuprawnioną i niebędącą właścicielem wobec czego pojazd nie powinien zostać wyrejestrowany na terenie Polski;

2. Przepisów procedury, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:

a) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.) poprzez bezzasadne oddalenie skargi w sytuacji gdy zaskarżona decyzja naruszała art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i § 4 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.) poprzez wybiórczą i chybioną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonaną przy zaniechaniu kierowania się w ocenie dowodów wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, dowolność w wydaniu decyzji, widoczną w szczątkowym i błędnym jej uzasadnieniu, podczas gdy prawidłowa i wyczerpująca ocena materiału dowodowego z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony postępowania powinna prowadzić do wniosku, że pojazd marki Volkswagen Golf, nr rejestracyjny [...], nr identyfikacyjny VIN: [...] nie powinien zostać wyrejestrowany z urzędu z uwagi na zarejestrowanie za granicą;

b) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.) poprzez bezzasadne oddalenie skargi w sytuacji gdy skarżona decyzja naruszała art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.) poprzez pozostawienie poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez Skarżącego oraz odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym podczas gdy zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji oraz zasada przekonywania wymagają rzetelnego i wnikliwego zbadania argumentów przedstawianych przez stronę postępowania oraz ustosunkowanie się do twierdzeń przedstawionych przez strony. Wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy i powinno skutkować uchyleniem przez sąd administracyjny skarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu w przedmiocie wyrejestrowania pojazdu z urzędu stwierdził, że zaskarżona decyzja nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika – najogólniej rzecz ujmując – że przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały – wobec ich prawidłowości – przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie oraz zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny odnośnie do zaktualizowania się określonych przepisem art. 79 ust. 3a ustawy – Prawo o ruchu drogowym przesłanek wydania decyzji o wyrejestrowaniu z urzędu pojazdu marki VW GOLF, nr VIN: [...].

Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.

Zwłaszcza, że – co trzeba podkreślić – ocena zasadności, a co za tym idzie skuteczności zarzutów zmierzających do podważenia zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie można pomijać, nie dość, że znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. oraz określonych tymi przepisami prawa koniecznych wymogów, którym w relacji do celu powinny odpowiadać stawiane na ich podstawie zarzuty (por. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15 oraz wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 oraz wyroki NSA z dnia: 11 października 2022 r., sygn. akt II GSK 581/19; 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt II FSK 187/20; 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18; 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09), to również, że w przypadku skargi kasacyjnej będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia, czytelności formułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także, jeżeli nie przede wszystkim, z jego treścią (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17).

Operując w granicach wyznaczonych podstawami kasacyjnymi, z punktu widzenia znaczenia konsekwencji wynikających z przedstawionych uwag wprowadzających trzeba stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.

Ocena zasadności zarzutów kasacyjnych, wobec istoty stawianej na ich gruncie kwestii spornej, wymaga na wstępie przypomnienia – albowiem nie jest to bez znaczenia – że materialnoprawną podstawę wydania decyzji kontrolowanej przez Sąd I instancji stanowił art. 79 ust. 3a ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

Przepis ten stanowi, że w przypadku otrzymania informacji od organu właściwego do rejestracji pojazdów państwa członkowskiego, innego niż Rzeczpospolita Polska, o zarejestrowaniu pojazdu, organ rejestrujący dokonuje wyrejestrowania pojazdu z urzędu.

Podkreślając, że przedmiot postępowania (przedmiot sprawy) determinują normy prawa materialnego, które wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń, wyznaczając tym samym zbiór koniecznych do załatwienia sprawy prawnie relewantnych faktów – albowiem to one właśnie stanowią podstawę zwolnienia z obowiązku, czy też przyznania uprawnienia, nałożenia obowiązku, cofnięcia lub uszczuplenia uprawnień – za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że zakres postępowania wyjaśniającego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji wyznaczał przywołany powyżej przepis prawa.

Odnosząc się w związku z powyższym, do opartego na podstawie z pkt 2 art. 174 p.p.s.a. zarzutu z pkt 2 lit. a) petitum skargi kasacyjnej trzeba stwierdzić, że nie podważa on zgodności z prawem zaskarżonego wyroku i nie może odnieść skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą. Zwłaszcza, gdy w tej mierze odwołać się do znaczenia konsekwencji wynikających z art. 176 w związku z 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. np. wyroki NSA z dnia: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13).

Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy bowiem rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem, a związek ten, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, a więc innymi oznacza obowiązek wykazania oraz uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były – co trzeba podkreślić – na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby (mógłby być) inny. Skoro przy tym na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest mowa o "naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", to za uzasadniony trzeba uznać i ten wniosek, że nie chodzi o każde (jakiekolwiek) naruszenia przepisów postępowania, lecz o naruszenie kwalifikowane jego skutkiem, a mianowicie skutkiem, którego wpływ może nie pozostawać bez wpływu na inny wynik sprawy, co wymaga – jak powyżej wyjaśniono – uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia prawa na wynik sprawy.

Z przedstawionego punktu widzenia, omawiany zarzut kasacyjny, na gruncie którego strona podnosi naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7 w związku z art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 80 k.p.a. nie może być uznany za usprawiedliwiony. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera bowiem wskazanego i zarazem koniecznego elementu, a co za tym idzie nie wyjaśnia na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd I instancji wskazanych przepisów prawa i rekonstruowanych na ich podstawie wzorców kontroli legalności zaskarżonej decyzji, które Sąd ten miałby naruszyć.

Twierdzenie bowiem – gdy odwołać się w tej mierze do konstrukcji omawianego zarzutu – że kontrolowana decyzja narusza wymienione przepisy prawa "[...] poprzez wybiórczą i chybioną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonaną przy zaniechaniu kierowania się w ocenie dowodów wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, dowolność w wydaniu decyzji, widoczną w szczątkowym i błędnym jej uzasadnieniu, podczas gdy prawidłowa i wyczerpująca ocena materiału dowodowego z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony postępowania powinna prowadzić do wniosku, że pojazd marki Volkswagen Golf [...] nie powinien zostać wyrejestrowany z urzędu z uwagi na zarejestrowanie za granicą", a w tym kontekście eksponowanie argumentu, że wymieniony pojazd stanowił przedmiot umowy leasingu, która wobec naruszenia jej warunków została wypowiedziana, zaś leasingobiorca wezwany do zwrotu przedmiotu umowy, tego jednak nie uczynił, w związku z czym strona skarżąca zawiadomiła Prokuraturę Rejonową we Wrocławiu o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa przywłaszczenia tego pojazdu (s. 6 – 7 skargi kasacyjnej), nie uzasadnia wniosku o braku zupełności przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych, ani też wniosku o błędnej ocenie dowodów stanowiących podstawę tychże ustaleń. Zwłaszcza, że strona skarżąca nie wyjaśniła, jakie dokładnie oraz jakiego rodzaju deficyty postępowania wyjaśniającego miałyby być niedostrzeżone lub niezasadnie pominięte przez Sąd I instancji, co miałoby nie pozostawać bez wpływu na ocenę odnośnie do prawidłowość przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych, a ponadto nie wyjaśniła na czym miałaby polegać niedostrzeżona przez ten Sąd wadliwość stanowiska organów administracji publicznej odnośnie do oceny dowodów stanowiących podstawę tychże ustaleń faktycznych.

W tym też kontekście, wobec treści art. 79 ust. 3a ustawy – Prawo o ruchu drogowym, który wyznaczał zakres ustaleń faktycznych w sprawie, a więc innymi słowy zbiór koniecznych do jej załatwienia prawnie relewantnych faktów, za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że warunkiem koniecznym – i zarazem jedynym, co trzeba podkreślić, o czym jeszcze dalej – zaktualizowania się kompetencji, o której mowa w tym przepisie prawa, a mianowicie wydania z urzędu decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu, jest otrzymanie przez właściwy organ administracji publicznej informacji od organu właściwego do rejestracji pojazdów państwa członkowskiego, innego niż Rzeczpospolita Polska, o zarejestrowaniu pojazdu.

Co więc istotne, zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego we wskazanej sprawie ogranicza się do uzyskania stosownej informacji, a mianowicie informacji o treści oraz ze źródła, o którym mowa w art. 79 ust. 3a wymienionej ustawy, który jednocześnie – co nie mniej jasno z niego wynika – nie zobowiązuje organu administracji publicznej do ustalania, czy też badania innych jeszcze okoliczności, czy też przesłanek wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie wyrejestrowania pojazdu oraz wydania decyzji w tym przedmiocie. W tym zwłaszcza – co sugeruje strona skarżąca (s. 4, s. 5 – 6, s. 7 skargi kasacyjnej) – wskazywanych przez nią okoliczności odnoszących się wywozu pojazdu rejestrowanego za granicą oraz jego nabycia. Z punktu widzenia jednoznacznej treści art. 79 ust. 3a ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz porządkującej funkcji Centralnej Ewidencji Pojazdów, a także funkcji samej instytucji rejestracji pojazdu, która nie jest – co trzeba podkreślić – instrumentem prawnym służącym weryfikowaniu stanu (tytułu) własności pojazdu (zob. wyrok NSA z dnia 21 września 2021 r., sygn. akt I OSK 4249/18), inne niż jasno i wyraźnie określone tym przepisem prawa okoliczności i przesłanki działania organu administracji należy uznać za pozbawione prawnie doniosłego znaczenia. Nie determinują one bowiem treść decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu z urzędu, ani też nie stanowią podstawy wnioskowania odnośnie do zasadności lub celowości jej podejmowania.

Zwłaszcza, gdy jednocześnie podkreślić, że z przepisu art. 79 ust. 3a przywołanej ustawy określającego treść kompetencji, o której w nim mowa, formę jej realizacji oraz faktyczną podstawę podejmowanego rozstrzygnięcia, nie mniej jasno wynika – gdy uwzględnić w tej mierze konwencję językową, którą operuje ustawodawca – że decyzja administracyjna o wyrejestrowaniu pojazdu z urzędu ma charakter decyzji związanej, a to wobec jasno i wyraźnie określonych przesłanek jej podjęcia. Tym samym, wobec treści oraz funkcji art. 7 k.p.a. – a mianowicie tzw. funkcji korekty – za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że jego stosowanie jest wyłączone, w sytuacji gdy przesłanki wydania decyzji administracyjnej są sprecyzowane w przepisach prawa – a więc, tak właśnie, jak w art. 79 ust. 3a ustawy – Prawo o ruchu drogowym – co oznacza, że może mieć on zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do podejmowania przez organ administracji publicznej decyzji administracyjnych na podstawie tzw. uznania administracyjnego, a więc innymi słowy wyłącznie w sytuacji pozostawienia organowi administracji "luzu decyzyjnego", jak określa się to w opisie wyboru konsekwencji prawnych normy prawa (materialnego) w decyzyjnym modelu stosowania prawa (por. w tej mierze również np. wyroki NSA z dnia: 18 grudnia 1995 r., sygn. akt SA/Kr 2198/94; 23 czerwca 1995 r., sygn. akt SA/Wr 2744/94).

Stanowisko strony zmierzające do wykazania naruszenia art. 7 k.p.a. należy więc uznać za nieuzasadnione.

Podobnie, jak i stanowisko zmierzające do wykazania naruszenia art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 80 k.p.a. Zwłaszcza, gdy w tej mierze podkreślić, że faktyczną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiła informacja, o treści wskazanej w art. 79 ust. 3a ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz pochodząca ze źródła określonego tym przepisem prawa, a mianowicie informacja zawarta w piśmie Departamentu Transportu Drogowego Ministerstwa Infrastruktury zawierającym, wytworzony przez organ administracji holenderskiej – Wydziałał Rejestracji i Informacji, Dział Homologacji – wykaz pojazdów zarejestrowanych w Holandii pochodzących z Polski, w którym wymieniono pojazd marki VW Golf, nr VIN [...], która została potwierdzona w odpowiedzi Kierownika jednostki do spraw rejestracji pojazdów i dokumentów w Holandii na wystąpienie Prezydenta Miasta Wrocławia z dnia 7 lipca 2021 r. Jeżeli więc strona skarżąca nie podważa – bo nic takiego nie wynika ze skargi kasacyjnej – wiarygodności wymienionej informacji, a co za tym idzie jej waloru dowodowego, ani też źródła pochodzenia tej informacji, to zarzut adresowany wobec faktycznych podstaw wydania zaskarżonej decyzji – przyjętych następnie za podstawę wyrokowania w sprawie – trzeba uznać za nieusprawiedliwiony.

Podkreślając, że przedstawione argumenty prowadzą do wniosku o braku zasadności zarzutu z pkt 1 lit. a) petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzutu naruszenia art. 79 ust. 3a ustawy – Prawo o ruchu drogowym przez jego błędną wykładnię – o czym trzeba wnioskować także na podstawie deficytów jego konstrukcji oraz uzasadnienia (zob. np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15) – oraz przez jego niewłaściwe zastosowanie, za nie mniej uzasadniony w świetle tych argumentów należy uznać i ten wniosek, że nie jest usprawiedliwiony zarzut z pkt 1 lit. b) petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 8 § 1 k.p.a.

Stanowiąc, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, przepis art. 8 § 1 k.p.a. wyraża zasadę zaufania do władzy publicznej, z której przede wszystkim wynika – co trzeba podkreślić – wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności, albowiem tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do władzy publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich oczekiwań i żądań (zob. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2023, t. 1 do art. 8).

W związku z powyższym, nieuwzględnienie oczekiwań i żądań strony odnośnie do sposobu załatwienia sprawy nie może prowadzić do wniosku o naruszeniu art. 8 § 1 k.p.a. i ustanowionej na jego gruncie zasady. Zwłaszcza, gdy wobec przedstawionego powyżej rozumienia art. 79 ust. 3a ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz zakresu jego stosowania, brak jest podstaw, aby twierdzić, że postępowanie prowadzone w sprawie wyrejestrowania pojazdu z urzędu nie odpowiadało wskazanym powyżej wymogom. W tym zwłaszcza w zakresie odnoszącym się do ścisłego przestrzegania prawa oraz dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy koniecznych do jej załatwienia, a także ustosunkowania się do żądań i twierdzeń strony, co w tym zakresie – podobnie, jak w odniesieniu do uwzględnianie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli – było jednak determinowane znaczeniem konsekwencji wynikających ze związanego charakteru zaskarżonej decyzji, o czym była mowa powyżej.

W odniesieniu natomiast do tego aspektu omawianego zarzutu kasacyjnej, z którego uzasadnienia wynika (zob. s. 10 – 11 skargi kasacyjnej), że zgodność z prawem zaskarżonego wyroku jest kwestionowana również z pozycji argumentu o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 8 § 2 k.p.a., jako wzorca kontroli legalności decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu z urzędu, którego Sąd ten miałby nie uwzględnić, trzeba przede wszystkim podnieść, że odwołując się do przywoływanych w piśmie procesowym z dnia 30 sierpnia 2021 r. przykładów decyzji (uchylających decyzje o wyrejestrowaniu pojazdu z urzędu) oraz postanowień (o zawieszeniu postępowania administracyjnego) organów administracji na okoliczność wykazania nieuzasadnionego odstępstwa od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, strona skarżąca nie uwzględnia jednak znaczenia wszystkich konsekwencji wynikających z przywołanego przepisu prawa.

Abstrahując już nawet od tego, że w relacji do przywoływanych przykładów oraz formułowanych na ich podstawie oczekiwań strona skarżąca w ogóle nie odnosi się do przepisów art. 105 § 2 k.p.a., czy też art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a w relacji do ich normatywnej treści do podstaw i przesłanek ich ewentualnego i zarazem oczekiwanego stosowania w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy, co miałoby – jej zdaniem – uzasadniać wydanie innego aktu, niż zaskarżona decyzja, trzeba przede wszystkim podkreślić, że w świetle treści oraz funkcji art. 8 § 2 k.p.a. przez utrwaloną praktykę należy rozumieć zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych (zob. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany ..., t. 21 do art. 8).

Jeżeli za oczywiste przy tym uznać, że wykazanie istnienia tak rozumianej utrwalonej praktyki należy do strony, to w świetle przedstawionych argumentów zarzut naruszenia 8 § 2 k.p.a. należy uznać za tym bardziej nieuzasadniony.

Ponownie podkreślając, że instytucja rejestracji pojazdu (a więc i jego wyrejestrowania) nie jest instrumentem prawnym służącym weryfikowaniu stanu (tytułu) własności pojazdu – a w tym kontekście, co nie mniej istotne, że kwestionując ocenę Sądu I instancji odnośnie do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wydanej w przedmiocie wyrejestrowania pojazdu z urzędu, strona nie uwzględnia znaczenia konsekwencji wynikających z art. 79 ust. 4 pkt 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym – w rekapitulacji wszystkich przedstawionych argumentów należało stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.