Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Specjalista Agnieszka Górecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2020 r. sprawy ze skargi M. I. na zarządzenie zastępcze Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego oddala skargę.

Zarządzeniem zastępczym z [...] r., Wojewoda Śląski, działając na podstawie art. 98a ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 506 ze zm.), stwierdził wygaśnięcie mandatu radnego Rady Gminy I. – M. I. (dalej: radny, skarżący) w związku z zaistnieniem przesłanki określonej przepisem art. 383 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. - Kodeks wyborczy (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 684).

W uzasadnieniu zarządzenia zastępczego organ nadzoru wskazał, że mandat skarżącego wygasł z mocy prawa wskutek naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem działalności gospodarczej na własny rachunek z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat (art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). W części poświęconej uzasadnieniu prawnemu zarządzenia, Wojewoda Śląski powołał się na art. 24f ust. 1a ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym, jeżeli radny przed rozpoczęciem wykonywania mandatu prowadził działalność gospodarczą, o której mowa w art. 24f ust. 1 cytowanej ustawy, jest obowiązany do zaprzestania prowadzenia tej działalności gospodarczej w ciągu 3 miesięcy od dnia złożenia ślubowania. Niewypełnienie tego obowiązku stanowi z kolei podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego w trybie określonym w art. 383 ustawy – Kodeks wyborczy. Zgodnie z art. 383 § 1 pkt 5 ustawy – Kodeks wyborczy, wygaśnięcie mandatu radnego następuje w przypadku naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonych w odrębnych przepisach funkcji lub działalności. Wygaśnięcie mandatu stwierdza w takim przypadku, zgodnie z § 2 powołanego przepisu, rada gminy w drodze uchwały, w terminie miesiąca od dnia wystąpienia przyczyny wygaśnięcia mandatu. Dalej Wojewoda Śląski wskazał, że jeżeli radny przed dniem wyboru sprawował funkcję lub prowadził działalność, o której mowa w § 1 pkt 5 cytowanego przepisu, obowiązany jest do zrzeczenia się tej funkcji lub zaprzestania prowadzenia działalności w ciągu 3 miesięcy od dnia złożenia ślubowania (art. 383 § 5 ustawy – Kodeks wyborczy). Zgodnie z art. 383 § 6 ustawy – Kodeks wyborczy, w przypadku niezrzeczenia się funkcji lub niezaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej we wskazanym terminie, rada stwierdza wygaśnięcie mandatu radnego w ciągu miesiąca od upływu tego terminu.

Odnosząc powyższe do realiów sprawy stanowiącej przedmiot zarządzenia zastępczego, Wojewoda Śląski wskazał, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod firmą A z siedzibą w I.. Podczas wykonywania mandatu radnego, skarżący wykonywał na terenie gminy I. na przełomie [...] i [...] r. odpłatne usługi polegające na zimowym utrzymaniu dróg. Usługi te wykonywane były w oparciu o szereg umów zawartych z gminą I.. Mając na względzie ustalony stan faktyczny, Wojewoda Śląski wskazał, że pojęcie "działalności gospodarczej" użyte przez ustawodawcę w art. 24f ust.1 ustawy o samorządzie gminnym zostało zdefiniowane w art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, zgodnie z którym działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Organ nadzoru stwierdził również, że użyte w przepisie art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym sformułowanie "wykorzystanie mienia komunalnego" jest pojęciem niezdefiniowanym ustawowo, w związku z czym powinno być pojmowane szeroko, podobnie jak w języku potocznym. W ocenie organu, przesłanka ta obejmuje przypadki bezpośredniego i pośredniego wykorzystania mienia komunalnego bez względu na jego podstawę prawną. Przesądzający jest zatem sam fakt prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego. Dalej organ nadzoru odwołał się do cywilnoprawnego rozumienia terminu "mienie" (art. 44 ustawy – Kodeks cywilny) wskazując, że mieniem są prawa majątkowe, których wartość daje się wyrazić w pieniądzu. Wojewoda Śląski podkreślił w tym kontekście, że nie chodzi jedynie o nieruchomości gminne, lecz o cały zespół jej praw majątkowych, w tym środki pieniężne. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 2892/12, wskazał, że wypłacone za usługę wynagrodzenie jest ekwiwalentem świadczenia wykonanego na rzecz gminy, a zatem jest realizacją należności pochodzącej z praw majątkowych gminy wyrażonej w pieniądzu. Usługodawca realizujący świadczenie w ramach działalności gospodarczej, przez sam fakt pobrania wynagrodzenia ze środków budżetowych gminy, korzysta z mienia komunalnego. Organ wskazał, że skoro skarżacy świadczył na rzecz gminy I. odpłatne usługi polegające na zimowym utrzymaniu dróg na terenie gminy, to korzystał niewątpliwie z mienia komunalnego gminy. Za korzystanie z mienia komunalnego uznać należy pobierane przez radnego wynagrodzenie ze środków budżetowych gminy za wykonane na rzecz gminy usługi. Organ podkreślił, że działalność skarżącego ma charakter zarobkowy oraz jest prowadzona w sposób zorganizowany i ciągły. Dotyczy bowiem wykonywania przez radnego odpłatnie ściśle określonych usług związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą obejmującą wielokrotne, odpłatne wykonywanie określonych czynności na rzecz gminy. Mając na względzie powyższe, Wojewoda Śląski uznał, że radny naruszył zakaz, o którym mowa w art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Korzystanie z mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, pozostaje bowiem w związku funkcjonalnym z prowadzoną przez radnego działalnością gospodarczą, co wskazuje, że mienie komunalne gminy służyło działalności gospodarczej prowadzonej przez radnego. Uzasadniając wydane zarządzenie zastępcze, organ nadzoru podkreślił, że do oceny, że nastąpiło naruszenie zakazu wykorzystania mienia komunalnego nie trzeba wykazywać, że radny wykorzystał swoją pozycję, czy też wykorzystywane mienie przyczyniło się do uzyskania zysku z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Celem prawodawcy jest bowiem zapobieganie potencjalnym konfliktom interesów i potencjalnym nadużyciom, które nie muszą mieć miejsca, ale mogą wystąpić. Wojewoda Śląski wskazał, że w toku prowadzonego przez organ nadzoru postępowania wyjaśniającego stwierdzono, że skarżący złożył ślubowanie w dniu [...] r. i do dnia [...] r., tj. w terminie 3 miesięcy, nie zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej z wykorzystywaniem mienia gminy I.. Rada Gminy I. nie podjęła uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego, do czego była zobowiązana w ciągu miesiąca od upływu tego terminu. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 98a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, organ nadzoru bezskutecznie wezwał Radę Gminy I. do podjęcia uchwały w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego M. I. w terminie 30 dni od daty doręczenia wezwania. W konsekwencji powyższego, Wojewoda Śląski wydał zarządzenie zastępcze stwierdzające wygaśnięcie mandatu radnego M. I..

Z powyższym zarządzeniem zastępczym nie zgodził się radny, który, działając za pośrednictwem zawodowego pełnomocnika, zaskarżył je w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego, a to art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 383 § 1 pkt 5 ustawy – Kodeks wyborczy, poprzez:

- błędną wykładnię polegającą na nieuzasadnionym stwierdzeniu, że skarżący wykorzystał w swojej działalności mienie komunalne w rozumieniu art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, podczas gdy w stanie faktycznym niniejszej sprawy owe "wykorzystanie" polegać miało jedynie na pobraniu należnego wynagrodzenia, ustalonego z góry na podstawie zawartych umów terminowych, których zawarcie poprzedzone zostało niezakwestionowaną przez żadne właściwe organy pełną procedurą przetargową prowadzącą do wyboru oferty najkorzystniejszej dla Gminy, także w wymiarze finansowym;

- błędną wykładnię polegającą na nieuprawnionym przyjęciu, że realizowanie przez skarżącego usług mających charakter usług publicznych, koniecznych do wykonania w każdej gminie w oparciu o obowiązek wynikający z ustawy, może chociażby teoretycznie rodzić konflikt interesów między skarżącym a gminą, bądź też prowadzić od sytuacji, w której skarżący mógłby z racji wykonywanego mandatu w sposób uprzywilejowany w stosunku do innych zawrzeć umowę na utrzymanie dróg publicznych w okresie zimowym, podczas gdy na gruncie tej sprawy bezspornie skarżący nie wykorzystywał swojej funkcji radnego do zawarcia przedmiotowych umów (stało się to w drodze otwartego przetargu), nie odniósł żadnych korzyści kosztem mienia gminnego (wybrana oferta była najkorzystniejsza dla gminy, również finansowo) i w żaden sposób nie wpływał na korzystne dla sienie rozstrzygnięcie przetargu, czy też samo jego ogłoszenie i określenie realizowanego zadania w postaci utrzymania zimowego dróg (określanego nie na podstawie uchwały rady gminy, ale z mocy prawa);

- brak celowościowej wykładni wskazanych przepisów, przy uwzględnieniu ratio legis regulacji o charakterze antykorupcyjnym, zgodnie z którą celem regulacji wprowadzających ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej poprzez osoby pełniące funkcje publiczne, w tym radnego, jest zapobieżenie angażowania sie tych osób w sytuacje i uwikłania, mogące poddawać w wątpliwość ich prawidłowe wykonywanie mandatu radnego, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy radny, poprzez wykorzystywanie funkcji radnego, uzyskiwałby nieuprawnione korzyści dla siebie lub bliskich, zaś o chociażby potencjalnie korupcyjnym wykorzystywaniu mienia jednostki samorządowej przez radnego można mówić wtedy, gdy radny, uczestnicząc w pracach organów właściwej jednostki samorządu, mógł wpływać na treść uchwał i decyzji podejmowanych przez te organy w zakresie dotyczącym jego relacji z gminą w danym obszarze gospodarczym.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia zastępczego, a także o zasądzenie od Wojewody Śląskiego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko i jego argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym zarządzeniu zastępczym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola ta, z mocy art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) obejmuje również akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.

Podstawą wydania zaskarżonego zarządzenia zastępczego był art. 383 § 1 pkt 5 Kodeksu wyborczego w zw. z art. 24f ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Stosownie do art. 383 § 1 pkt 5 ustawy Kodeks wyborczy, wygaśnięcie mandatu radnego następuje w przypadku naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonych w odrębnych przepisach funkcji lub działalności. Z kolei, zgodnie z art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności. Zakaz ten ma charakter bezwzględny, a jego celem jest niedopuszczenie do sytuacji wykorzystywania funkcji radnego do osiągania korzyści majątkowych z wykorzystaniem mienia komunalnego. Podkreślić należy, że celem omawianego zakazu jest nie tylko uniemożliwienie radnemu uzyskiwania korzyści majątkowych w sposób wiążący się z działaniem w istocie na szkodę gminy, lecz również wyeliminowanie sytuacji, w której radny pozostawałby z gminą w takiej relacji ekonomiczno – prawnej, która w społecznym odbiorze mogłaby rodzić chociażby wątpliwości co do przejrzystości w zakresie finansowania zadań gminy. Ustanawiając zakaz prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego, ustawodawca chciał bowiem zapobiec ewentualnemu wykorzystaniu mandatu w celu ułatwienia dostępu do tego mienia. Z punktu widzenia ratio legis powołanej regulacji ustawowej, bez znaczenia jest zatem to, czy in concreto radny wykorzystał swój mandat celem osiągnięcia korzyści majątkowej z wykorzystaniem mienia komunalnego, lecz relewantne jest jedynie ustalenie, czy z uwagi na pełnioną funkcję publiczną istnieje chociażby faktyczna możliwość wykorzystania przez niego stanowiska do czerpania korzyści z wykorzystaniem mienia komunalnego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Dodać również należy, że bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy prowadzenie działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego godzi w interes fiskalny gminy. Omawiany zakaz ustawowy obejmuje bowiem również sytuacje, w których uzyskiwane przez radnego wynagrodzenie z tytułu wykonywanych na rzecz gminy usług jest świadczeniem o wartości rynkowej. Jak już wyżej wskazano, wykładnia funkcjonalna art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym prowadzi do wniosku, że jego podstawowym celem nie jest reagowanie na już stwierdzone przypadki bezprawnego wykorzystywania mienia gminy, lecz celem takim jest działanie prewencyjne zapewniające przejrzystość prowadzonej przez gminę gospodarki finansowej. Rozstrzygający jest zatem sam fakt korzystania z mienia komunalnego, które to wykorzystywanie pozostaje w związku funkcjonalnym z działalnością gospodarczą radnego (vide: wyrok WSA w Olsztynie z dnia 30 września 2019 r. sygn. akt II SA/Ol 553/19, wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 765/17, wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 1269/16).

W dalszej kolejności zauważyć należy, że pojęcie mienia komunalnego odpowiada definicji mienia zawartej w art. 44 Kodeksu cywilnego. Mienie obejmuje zatem własność oraz inne składniki mienia mieszczące się w zbiorczej kategorii "inne prawa majątkowe". O "innych prawach majątkowych" mowa jest również w art. 43 ustawy o samorządzie gminnym definiującym pojęcie mienia komunalnego. Podkreślić należy, że kategoria ta obejmuje również środki pieniężne uiszczane tytułem zapłaty za wykonanie usługi na rzecz gminy. Powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że wypłacone radnemu wynagrodzenie z tytułu dokonywania określonej czynności jest kwalifikowane jako prowadzenie przez radnego działalności z wykorzystaniem mienia komunalnego (tak w szczególności NSA w wyroku z dnia 30 stycznia 2020 r. sygn. akt II OSK 34/20).

Odnosząc powyższe rozważania prawne do realiów niniejszej sprawy, wskazać należy, że zaskarżone zarządzenie zastępcze zostało wydane zgodnie z prawem, a podniesione w jego uzasadnieniu argumenty ocenić należy jako słuszne. Zauważyć należy, że skarżący nie kwestionuje faktu wykonywania działalności gospodarczej polegającej na utrzymywaniu dróg gminnych w okresie zimowym, jak również nie kwestionuje, że przedmiotową działalność gospodarczą wykonywał na podstawie zawieranych z gminą umów po uprzednim wyłonieniu go w procedurze przetargowej. Istota sporu sprowadza się zatem do prawidłowej wykładni art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Odnosząc się zatem do pierwszego z podniesionych w skardze zarzutów, podkreślić należy, że nie ma racji skarżący twierdząc, że pojęcie "wykorzystywania mienia komunalnego" oznacza prowadzenie działalności gospodarczej wiążącej się z uzyskiwaniem korzyści z mienia komunalnego z jednoczesnym naruszeniem interesu gospodarczego gminy. Jak już wskazano, bez znaczenia pozostaje to, czy zapłata za wykonane usługi znajduje odzwierciedlenie w stawkach rynkowych. Bez znaczenia pozostaje również tryb, w jakim gmina wyłoniła konkretnego usługodawcę. Istotą sformułowanego w art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zakazu jest bowiem wyeliminowanie wszelkich przypadków prowadzenia przez radnego działalności gospodarczej z wykorzystaniem szeroko rozumianego mienia komunalnego. Pojęcie "wykorzystania" nie może być zatem rozumiane pejoratywnie jako w istocie doprowadzenie gminy do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, lecz oznacza jedynie związek między mieniem komunalnym a działalnością gospodarczą prowadzoną przez radnego. Inaczej rzecz ujmując, oznacza ono związek polegający na świadczeniu przez radnego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej odpłatnych usług na rzecz gminy, co wiąże się z transferem środków pieniężnych (mienia komunalnego) na rzecz tego radnego tytułem zapłaty. Zagadnienie potencjalnej nieekwiwalentości świadczeń pozostaje bez znaczenia w perspektywie zakresu zastosowania normy art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a może mieć znaczenie na gruncie prawa karnego, które, w odróżnieniu od omawianej, w swym założeniu prewencyjnej regulacji art. 24f ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, ma charakter represyjny, to jest stanowi reakcje na już zaistniałe, a nie jedynie potencjalne, przestępstwa skierowane przeciwko instytucjom publicznym.

Przechodząc do analizy drugiego z podniesionych przez skarżącego zarzutów, zauważyć należy, że w istocie sprowadza się on do uzupełnienia zarzutu określonego w punkcie 1 skargi. O ile bowiem w zarzucie pierwszym skarżący argumentował, że został wybrany jako usługodawca w drodze otwartego przetargu, o tyle w drugim wskazał, że nie wykorzystał sprawowanej funkcji do zawarcia umów, a także nie odniósł żadnej korzyści kosztem mienia gminnego, bowiem jego oferta była dla gminy najkorzystniejsza finansowo. W istocie również i ten zarzut sprowadza się do uzasadnienia prezentowanego przez skarżącego poglądu, że pojęcie "wykorzystania mienia komunalnego" odnosić należy a contrario do wskazanych w zarzucie przykładów jedynie do sytuacji, w których radny w sposób bezprawny wykorzystał swój mandat celem zwarcia kontraktu, względnie sama treść umowy wskazuje na nieekwiwalentość świadczeń z pokrzywdzeniem gminy. Jak już wskazano w akapicie poprzedzającym, okoliczności te nie mają żadnego znaczenia z punktu widzenia zastosowania obligatoryjnego zakazu z art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wskazywane przez skarżącego tytułem przykładu nieprawidłowości nie pozostają oczywiście bez znaczenia, lecz podlegają one ewentualnej ocenie w postępowaniu karnym a nie w postępowaniu nadzorczym.

Odnosząc się finalnie do zarzutu sformułowanego przez skarżącego w punkcie 3 skargi, nadmienić należy, że wbrew stanowisku skarżącego, organ nadzoru nie zakwestionował antykorupcyjnego charakteru art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Rzecz jednak w tym, że skarżący błędnie wiąże zastosowanie omawianego zakazu ustawowego z wykorzystaniem przez radnego swojej funkcji i uzyskiwaniem z tego tytułu nieuprawnionych korzyści. Argumentacja skarżącego sprowadza się zatem do tego, że zastosowanie art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem konkretnego przypadku wykorzystania przez radnego mandatu w celu osiągnięcia nieuprawnionej korzyści w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Taka wykładnia nie znajduje oparcia w literalnej treści przepisu, bowiem skądinąd słusznie akcentowana przez skarżącego konieczność wykładni tego przepisu przez pryzmat jego ratio legis, prowadzi do wniosku, że jego antykorupcyjny cel urzeczywistni się w pełni jedynie wówczas, gdy będzie on stanowił efektywne narzędzie eliminowania również potencjalnie korupcjogennych sytuacji. Innymi słowy, ratio legis omawianej regulacji ustawowej nie sprowadza się jedynie do reakcji na już stwierdzone działania na szkodę gminy, lecz ma przede wszystkim na celu zapobieganie powstawaniu sytuacji sprzyjających działaniom korupcyjnym, a to w celu wzmocnienia zaufania obywateli do organów jednostek samorządu terytorialnego.

Mając zatem na względzie powyższe okoliczności, należy jednoznacznie opowiedzieć się za utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, według którego, świadczenie przez radnego usługi na rzecz gminy, w realizacji obowiązków ustanowionych umową cywilnoprawną zawartą między radnym a gminą, w zamian za zobowiązanie się gminy do zapłaty wynagrodzenia, stanowi wykonywanie działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, o którym mowa w art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Stwierdzenie takiego faktu, rodzi po stronie radnego, w przypadku woli dalszego wykonywania mandatu, obowiązek zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego w terminie 3 miesięcy od dnia ślubowania (por. m.in. wyroki NSA z 20 marca 2018 r., sygn.. II OSK 425/18, z 10 kwietnia 2019 r., sygn.. II OSK 90/19, z 30 stycznia 2020 r., sygn.. II OSK 34/20).

Bezskuteczny upływ terminu obliguje radę gminy do podjęcia w terminie miesiąca uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu radnego. Z kolei, bezczynność rady gminy w przedmiotowej sprawie uczyniła zasadnym skorzystanie przez wojewodę z kompetencji przewidzianej w art. 98a ustawy o samorządzie gminnym.

W tej sytuacji, mając powyższe na względzie, stosownie do art. 151 p.p.s.a., skarga podlega oddaleniu jako oczywiście bezzasadna.