Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. R.-H. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 2949/24 w zakresie pozostawienia pisma bez rozpoznania w sprawie ze skargi J.R.-H. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 2 sierpnia 2024 r. nr DMP-VI.4320.21.2024 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wykreślającej przedsiębiorcę z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej postanawia: oddalić zażalenie.

Zarządzaniem z dnia 1 lipca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 2949/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania pismo pełnomocnika J. R.-H. z dnia 20 stycznia 2025 r. - stanowiące uzupełnienie zażalenia z dnia 17 stycznia 2025 r. na postanowienie tego Sądu z dnia 20 grudnia 2024 r. - odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 grudnia 2022 r. o wykreśleniu skarżącej z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej: CEIDG).

Sąd I instancji wskazał, że w dniu 17 stycznia 2025 r. skarżąca wniosła zażalenie na ww. postanowienie, którym Sąd odmówił wstrzymania wykonania decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 grudnia 2022 r. o wykreśleniu skarżącej z CEIDG. Zażalenie nie zawierało braków formalnych i zostało opłacone, zatem nadano mu dalszy bieg.

W dniu 29 stycznia 2025 r. do Sądu wpłynęło pismo z dnia 20 stycznia 2025 r. zatytułowane "Skarga kasacyjna od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2024 roku (sygn. akt: V SA/Wa 2949/24), którego odpis wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 9 stycznia 2025 roku", sporządzone w imieniu skarżącej przez adw. U. T.-W. Do pisma nie załączono odpisów dla uczestników postępowania, zaś załączony odpis pełnomocnictwa procesowego udzielonego 21 stycznia 2025 r. został uwierzytelniony (poświadczony za zgodność z oryginałem) 20 stycznia 2025 r.

Powyższe pismo - zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału V WSA w Warszawie z dnia 3 lutego 2025 r. - zostało potraktowane jako uzupełnienie zażalenia strony z dnia 17 stycznia 2025 r.

Jednocześnie ww. zarządzeniem z dnia 3 lutego 2025 r., pełnomocnik skarżącej została wezwana do uzupełnienia braków formalnych powyższego pisma z dnia 20 stycznia 2025 r. poprzez: 1) nadesłanie 2 odpisów pisma celem doręczenia go uczestnikom postępowania oraz 2) prawidłowego poświadczenia za zgodność z oryginałem pełnomocnictwa z dnia 21 stycznia 2025 r. załączonego do tego pisma, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania oraz pominięcia pełnomocnika.

Wezwanie zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżącej 4 kwietnia 2025 r., zatem należało je wykonać najpóźniej 11 kwietnia 2025 r. Do dnia wydania zaskarżonego zarządzenia ani skarżąca ani jej pełnomocnik nie wykonały wezwania.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 49 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a), Sąd zarządził o pozostawieniu bez rozpoznania pisma strony z dnia 20 stycznia 2025 r.

Zażalenie na powyższe zarządzenie wniosła skarżąca. Według strony wezwanie do usunięcia braków zażalenia było nieprecyzyjne i nie dotyczyło sprawy o sygn. akt V SA/Wa 2949/24, lecz sprawy o sygn. akt V SA/Wa 1926/24, którego odpis wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącej w dniu 9 stycznia 2025 r. Brak było wezwań Sądu do przesłania odpisów skargi kasacyjnej dla sprawy o sygn. akt V SA/Wa 2949/24.

Skarżąca stwierdziła, że zaskarżone zarządzenie z dnia 1 lipca 2025 r. jest dopiero pierwszym pismem informującym skarżącą o brakach formalnych skargi kasacyjnej w postaci brakujących odpisów skargi kasacyjnej dla stron postępowania i me może być zarządzeniem o pozostawieniu pisma z dnia 20 stycznia 2025 r bez rozpatrzenia.

Ponadto zdaniem skarżącej pismo z dnia 20 stycznia 2025 r., to skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego zarządzenia Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności wyjaśnia, że w myśl art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zażalenie natomiast przysługuje na postanowienia w przypadkach przewidzianych w ustawie, a także na postanowienia wymienione w treści art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 2 p.p.s.a. na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego przedmiotem jest odmowa wstrzymania wykonania decyzji przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem od postanowienia WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2024 r. - odmawiającego wstrzymania wykonania decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 grudnia 2022 r. o wykreśleniu skarżącej z CEIDG - nie przysługiwała skarga kasacyjna - lecz zażalenie, które skarżąca osobiście wniosła w dniu 17 stycznia 2025 r.

Wobec tego, pismo z dnia 20 stycznia 2025 r. (data wpływu do WSA: 29 stycznia 2025 r.) - sporządzone w imieniu skarżącej przez adw. U.T.-W. i zatytułowane "Skarga kasacyjna od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2024 roku (sygn. akt: V SA/Wa 2949/24), którego odpis wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 9 stycznia 2025 roku" - zostało prawidłowo potraktowane przez Przewodniczącego Wydziału V WSA w Warszawie jako uzupełnienie zażalenia strony z dnia 17 stycznia 2025 r. Należy bowiem podkreślić, że skoro w terminie otwartym do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu I instancji odmawiające wstrzymania wykonania decyzji o wykreśleniu skarżącej z CEIDG - strona skorzystała z przysługującego jej prawa i złożyła osobiście zażalenie - to niedopuszczalnym było potraktowanie ww. pisma jako kolejnego zażalenia na ww. postanowienie, tym razem sporządzonego przez pełnomocnika skarżącej, gdyż prawo to zostało już skutecznie "skonsumowane" w rezultacie złożenia pierwszego zażalenia. Pełnomocnik, która sporządziła powyższe pismo - nie działała we własnym imieniu – lecz w imieniu i na rzecz strony, którą reprezentuje. Takie pismo należało zatem potraktować jako uzupełnienie zażalenia wniesionego osobiście przez skarżącą.

Przechodząc do istoty sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo pozostawił bez rozpoznania pismo pełnomocnika skarżącej z dnia 20 stycznia 2025 r., słusznie o czym była już mowa - potraktowane jako uzupełnienie zażalenia z dnia 17 stycznia 2025 r. na postanowienie tego Sądu z dnia 20 grudnia 2024 r.

Twierdzenia skarżącej, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych ww. pisma z dnia 20 stycznia 2025 r. było nieprecyzyjne i nie dotyczyło sprawy o sygn. akt V SA/Wa 2949/24, lecz sprawy o sygn. akt V SA/Wa 1926/24, nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Z akt tych wynika bowiem, że zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału V WSA w Warszawie z dnia 3 lutego 2025 r. i 31 marca 2025 r. wydanymi w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2949/24 - pełnomocnik skarżącej została wezwana do uzupełnienia braków formalnych ww. pisma z dnia 20 stycznia 2025 r. poprzez: 1) nadesłanie 2 odpisów pisma celem doręczenia go uczestnikom postępowania oraz 2) prawidłowego poświadczenia za zgodność z oryginałem pełnomocnictwa z dnia 21 stycznia 2025 r. załączonego do tego pisma, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania oraz pominięcia pełnomocnika (k. 119 i k. 135 akt sądowych). W wykonaniu tych zarządzeń wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia ww. braków formalnych, przy czym wezwanie to zostało jasno i precyzyjnie sformułowane (k. 136 akt sądowych). Treść wezwania odzwierciedlała treść zarządzeń Przewodniczącego Wydziału V WSA w Warszawie i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych.

Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 4 kwietnia 2025 r., zatem należało je wykonać najpóźniej 11 kwietnia 2025 r. (k. 138 akt sądowych). Pełnomocnik w zakreślonym terminie nie wykonała wezwania.

W myśl art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Zgodnie natomiast z art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. W sytuacji natomiast, gdy brak jest jednego z elementów pisma wymienionych w art. 46 p.p.s.a. bądź też nie załączono odpisów pisma, obowiązkiem sądu, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jest wezwanie strony do uzupełnienia lub poprawienia pisma w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Taki stan faktyczny powodował, że zasadnie Sąd I instancji zastosował art. 49 § 1 i 2 p.p.s.a. i na tej podstawie prawidłowo pozostawił pismo pełnomocnika skarżącej z dnia 20 stycznia 2025 r. bez rozpoznania.

Z wymienionych powodów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.