Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 19 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1700/18 w sprawie ze skargi R.F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie przyznania nagrody rocznej 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od R.F. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1700/18 oddalił skargę R.F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie przyznania nagrody rocznej.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] o przyznaniu R.F. nagrody rocznej za 2018r.

W uzasadnieniu decyzji podał, że Komendant Wojewódzki Policji [...] rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] zwolnił R.F. ze służby w Policji, z dniem 5 marca 2018 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.). tj. z uwagi na ważny interes służby.

Komendant Wojewódzki Policji [...] rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] przyznał R.F. nagrodę roczną za 2018 r. w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym.

Następnie Komendant Wojewódzki Policji [...] pismem z dnia 11 kwietnia 2018 r. wniósł o stwierdzenie nieważności przedmiotowego rozkazu personalnego z uwagi na fakt, że został on wydany z rażącym naruszeniem prawa, o którym stanowi art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a.").

Komendant Główny Policji podaną na wstępie decyzją stwierdził nieważność w/w rozkazu personalnego o przyznaniu nagrody rocznej.

Organ nadzorczy wyjaśnił istotę nadzwyczajnego postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Wskazał, że R.F. w 2018 r. pełnił służbę jedynie przez okres dwóch miesięcy i 5 dni, a zatem krótszy niż wynika to z art. 110 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Podał również, iż określona w rozkazie personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] podstawa zwolnienia – art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 110 ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji. Przepis ten stanowi, że warunku, o którym mowa w ust. 3 nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym policjant został zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty bądź na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 6 i 7.

W konsekwencji Komendant Główny Policji przyjął, że rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] został wydany z rażącym naruszeniem art. 110 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji i stwierdził jego nieważność.

R.F. nie złożył wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i na podstawie art. 52 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] zaskarżył bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem organ rozstrzygając niniejszą sprawę pominął fakt, że R.F. w dniu 10 lutego 2018 r. złożył wniosek o zwolnienie ze służby w Policji, któremu nie nadano właściwego biegu. Zdaniem skarżącego, w sprawie doszło do naruszenia przez Komendanta Głównego Policji art. 110 ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji, gdyż przesłanki określone w tym przepisie zostały spełnione i przyznanie mu nagrody rocznej za 2018 r., mimo że w tym roku nie pełnił służby przez okres sześciu miesięcy, nie stanowiło rażącego naruszenia art. 110 ust. 3 tej ustawy. Nie było zatem podstawy do zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Skarżący, wskazując na powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podał m.in., że nawet w przypadku nieuwzględnienia jego wniosku z dnia 10 lutego 2018 r. nie było podstaw do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. To naruszenie prawa musi być bowiem oczywiste, rażące. Tymczasem z przepisu art. 110 ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji jednoznacznie nie wynika, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji (ze względu na dobro służby) "koliduje z możliwością skorzystania z warunku wskazanego w art. 110 ust. 4 pkt 3 tej ustawy". Taka interpretacja w żaden sposób nie wynika z literalnego brzmienia art. 110 ust. 4 pkt 3 omawianej ustawy, a także z jego "interpretacji i wykładni".

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i stwierdził, że podnoszone w skardze zarzuty są nietrafne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest nieuzasadniona, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, stwierdzenie przez Komendanta Głównego Policji, że rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] marca 2018 r. o przyznaniu skarżącemu nagrody rocznej za 2018 r. został wydany z rażącym naruszeniem art. 110 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji jest prawidłowe, ponieważ znajduje ono oparcie w okolicznościach faktycznych sprawy i w przepisach prawa.

Z przepisów art. 110 ust. 1 i ust. 3 zd. 1 ustawy o Policji w sposób jednoznaczny wynika, że nagroda roczna (w wysokości 1/12 uposażenia otrzymywanego w danym roku kalendarzowym) przysługuje policjantowi, który pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy w danym roku kalendarzowym. W świetle art. 110 ust. 4 pkt 3 tej ustawy wymaganie to nie ma zastosowania m. in. w przypadku, gdy policjant został zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty.

Zdaniem skarżącego, z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, gdyż w dniu 10 lutego 2018 r. złożył on raport (wniosek) o przeniesienie w stan spoczynku z powodu nabycia praw emerytalnych. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowy wniosek w dniu 22 lutego 2018 r. został zaakceptowany przez przełożonego R.F. W ramach tej akceptacji przełożony określił termin zwolnienia na dzień 14 maja 2018 r. Akceptacja przełożonego dotyczyła zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, a więc zwolnienia wskutek pisemnego zgłoszenia przez policjanta wystąpienia ze służby. Wynika z tego, po pierwsze, że zgoda przełożonego na wystąpienie skarżącego ze służby nie nawiązywała do nabycia przez niego uprawnień emerytalnych. Po drugie, samo wyrażenie zgody na wystąpienie ze służby nie jest równoznacznie ze zwolnieniem ze służby. Zwolnienie to miało bowiem nastąpić dopiero z dniem 14 maja 2018 r. Natomiast R.F. został zwolniony ze służby z dniem 5 marca 2018 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, z uwagi na ważny interes służby. Zwolnienie skarżącego na tej podstawie prawnej nie miało żadnego związku z nabyciem przez niego uprawnień do emerytury. Wobec tego w tym przypadku nie mógł znaleźć zastosowania art. 110 ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji, zwalniający od wymagania pełnienia służby przez okres co najmniej sześciu miesięcy w danym roku kalendarzowym. Zastosowanie w tych okolicznościach faktycznych sprawy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] art. 110 ust. 3 w związku z art. 110 ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji i wypłacenie R.F. nagrody rocznej po przepracowaniu przez niego w roku zwolnienia ze służby dwóch miesięcy i pięć dni stanowi rażące naruszenie tych przepisów.

Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Innymi słowy pod pojęciem rażącego naruszenia prawa należy rozumieć sytuację, gdy decyzja administracyjna ze względu na jej nie budzącą wątpliwości sprzeczność z prawem nie jest możliwa do pogodzenia z porządkiem prawnym. Ustalenie, czy doszło do rażącego naruszenia prawa z oczywistych względów ma charakter ocenny, wymaga zbadania, czy powołane przez stronę naruszenie prawa było "rażące" (oczywiste, jednoznaczne, widoczne "na pierwszy rzut oka"). Nie chodzi tu więc o jakiekolwiek naruszenie prawa, np. w zakresie jego wykładni, lecz o naruszenie odpowiadające cechom wyżej wymienionym.

Przepisy art. 110 ust. 1 i ust. 3 i ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji są jednoznaczne, oczywiste. Skoro z niespornych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżący w 2018 r. nie pełnił służby przez okres sześciu miesięcy (ponieważ został zwolniony ze służby w Policji z dniem 5 marca 2018 r.), a jego zwolnienie nie nastąpiło z powodu nabycia uprawnień emerytalnych, to Komendant Główny Policji prawidłowo przyjął, że rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji o przyznaniu skarżącemu nagrody rocznej został wydany z rażącym naruszeniem powołanych przepisów.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej w skrócie "P.p.s.a."), orzekł, jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł R.F., reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucił:

I. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

- art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 110 ust. 3 i art. 110 ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] stwierdzającej nieważność rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] o przyznaniu skarżącemu nagrody rocznej za 2018 r., poprzez błędne przyjęcie, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie mógł znaleźć zastosowania przepis zwalniający skarżącego od wymagania pełnienia służby przez okres co najmniej sześciu miesięcy w danym roku kalendarzowym z powodu nabycia uprawnień do emerytury, podczas gdy wniosek skarżącego z dnia 10 lutego 2018 r. należało potraktować jako wniosek o zwolnienie ze służby z powodu nabycia uprawnień emerytalnych i rozpoznać w pierwszej kolejności, co w konsekwencji nie wyłącza otrzymania przez skarżącego nagrody rocznej za 2018 r.;

- art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 110 ust. 3 i art. 110 ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] stwierdzającej nieważność rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] o przyznaniu skarżącemu nagrody rocznej za 2018 r., poprzez błędne przyjęcie, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie mógł znaleźć zastosowania przepis zwalniający skarżącego od wymagania pełnienia służby przez okres co najmniej sześciu miesięcy w danym roku kalendarzowym z powodu nabycia uprawnień emerytalnych, podczas gdy zwolnienie skarżącego ze służby w dniu 5 marca 2018 r. decyzją nr [...] z uwagi na ważny interes służby nie wyłącza, w świetle złożonego przez skarżącego wniosku z dnia 10 lutego 2018 r., prawa ubiegania się i otrzymania nagrody rocznej za 2018 r.;

- art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez błędne przyjęcie, że zwolnienie skarżącego ze służby z uwagi na jej ważny interes wyłącza możliwość zastosowania w niniejszym postępowania przepisu art. 110 ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji, podczas gdy zwolnienie policjanta ze służby z powodu "ważnego interesu służby" powinno nastąpić dopiero wówczas, gdy nie zachodzi żadna z korzystniejszych przesłanek fakultatywnego zwolnienia, wymienionych w pkt 1-4 ust. 2 art. 41 ustawy, co w konsekwencji nie wyłącza prawa skarżącego do ubiegania się i otrzymania nagrody rocznej za 2018 r.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, o uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w sprawie przyznania nagrody rocznej. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej, z treści przepisu art. 41 ust 2 pkt 5 ustawy o Policji wynika, że zastosowanie przesłanki "ważnego interesu służby" jako przesłanki zwolnienia policjanta ze służby, powinno nastąpić dopiero wówczas, gdy nie zachodzi żadna z korzystniejszych przesłanek fakultatywnego zwolnienia, wymienionych w pkt 1-4 ust. 2 art. 41 tej ustawy. Dotyczy to zwłaszcza zwolnienia policjanta ze służby z powodu nabycia uprawnień emerytalnych.

W ocenie skarżącego kasacyjnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie przyjął, że w rozpoznawanej sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 110 ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji zwalniający od wymagania pełnienia służby przez okres co najmniej sześciu miesięcy w danym roku kalendarzowym.

W przedmiotowej sprawie nie jest kwestionowane, iż R.F. nabył prawo do emerytury z tytułu osiągnięcia wysługi emerytalnej oraz że raportem z dnia 10 lutego 2018 r. zgłosił pisemne wystąpienie ze służby w Policji, w związku z nabyciem praw emerytalnych. Fakt zgłoszenia przez niego pisemnego żądania wystąpienia ze służby rodził po stronie przełożonego właściwego w sprawach osobowych obowiązek rozwiązania stosunku służbowego z policjantem, zgłaszającym takie żądanie. Przedmiotowy raport o zwolnienie ze służby został zaakceptowany przez przełożonego w dniu 22 lutego 2018 r.

Autor skargi kasacyjnej stwierdził, że biorąc pod uwagę fakt złożenia przez R.F. raportu o zwolnienie ze służby w Policji z dniem 10 lutego 2018 r., późniejsze zwolnienie go ze służby w Policji z dniem 5 marca 2018 r. na podstawie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 2 marca 2018 roku nr 796/2018, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tj. z uwagi na ważny interes służby, jest bez znaczenia dla przyznania mu prawa do nagrody rocznej, gdyż z chwilą złożenia przez niego skutecznego oświadczenia o zwolnieniu ze służby, oświadczenie to i zwolnienie stało się faktem.

Ponadto wskazał, że z treści przepisu art. 110 ust 4 pkt 3 ustawy o Policji jednoznacznie nie wynika, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji "koliduje" z możliwością skorzystania z warunku wskazanego w treści art. 110 ust. 4 pkt 3 tejże ustawy.

Dokonując wykładni art. 110 ustawy o Policji nie można bowiem ograniczać się tylko do wybranych przez stronę elementów, od których zależy przyznanie nagrody rocznej ale winno również obejmować zaistnienie elementów, które uniemożliwiają jej przyznanie lub ograniczają jej zakres. Wolą ustawodawcy było obligatoryjne pozbawienie policjanta nagrody rocznej w przypadkach wskazanych w treści art. 110 ust 7 ustawy o Policji. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, iż nie ma on zastosowania do zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Całkowicie chybione są zatem twierdzenia Sądu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 110 ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji. Tym samym zastosowana podstawa prawna zwolnienia R.F. ze służby w Policji nie pozbawia go prawa ubiegania się i otrzymania nagrody rocznej za 2018 r.

Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie w piśmie procesowym z dnia 4 maja 2019 r. oświadczył, iż zrzeka się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie.

Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie oświadczył, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Ustosunkowując się do zarzutów podanych w skardze kasacyjnej stwierdził, że są one niezasadne, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W przedmiotowej sprawie istota podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia wskazanych przepisów prawa sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który zaaprobował stwierdzenie przez Komendanta Głównego Policji decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] o przyznaniu R.F. nagrody rocznej za 2018 r. w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, gdyż został on wydany z rażącym naruszeniem art. 110 ust. 3 i ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji.

Ocenę zasadności zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej należy poprzedzić wyjaśnieniem, że w tej sprawie, z uwagi na podany wyżej jej przedmiot, nie można rozważać kwestii prawidłowości zwolnienia R.F. ze służby w Policji z dniem 5 marca 2018 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji (rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 2 marca 2018 r. nr 796/2018, któremu nadano rygor natychmiastowej wykonalności ).

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej podać należy, iż w sprawie jest niesporne, że R.F. w 2018 r. pełnił służbę przez okres dwóch miesięcy i 5 dni , a więc krótszy niż wynika to z art. 110 ust. 3 ustawy o Policji. Przepis ten warunkuje otrzymanie przez policjanta nagrody rocznej od pełnienia w danym roku kalendarzowym służby przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Od tak ustanowionej reguły wyjątki określa art. 110 ust. 4 tej ustawy, który dopuszcza możliwość przyznania nagrody rocznej mimo niespełnienia przez policjanta warunku odnoszącego się do czasu pełnionej służby w roku kalendarzowym.

Wskazać należy, iż argumentacja autora skargi kasacyjnej, dotycząca błędnego przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że w sprawie dotyczącej przyznania R.F. nagrody rocznej za 2018 r. nie mógł być stosowany art. 110 ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji, opiera się na dwóch założeniach:

- skoro skarżący kasacyjnie w dniu 10 lutego 2018 r. zgłosił pisemne wystąpienie ze służby w Policji w związku z nabyciem praw emerytalnych, które zostało zaakceptowane przez przełożonego w dniu 22 lutego 2018 r., to fakt późniejszego zwolnienie go ze służby w Policji z dniem 5 marca 2018 r. rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tj. z uwagi na ważny interes służby, jest bez znaczenia dla przyznania mu prawa do nagrody rocznej, gdyż z chwilą złożenia przez niego skutecznego oświadczenia o zwolnieniu ze służby, oświadczenie to i zwolnienie stało się faktem,

- zwolnienie skarżącego kasacyjnie ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie "koliduje" z możliwością skorzystania z warunku wskazanego w treści art. 110 ust. 4 pkt 3 tej ustawy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe założenia są nieprawidłowe. Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, fakt złożenia przez R.F. w dniu 10 lutego 2018 r. raportu o zwolnienie go ze służby z tym dniem, zaakceptowany przez przełożonego w dniu 22 lutego 2018 r., który określił termin zwolnienia na dzień 14 maja 2018 r., dotyczył podstawy określonej w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, a więc zwolnienia wskutek pisemnego zgłoszenia przez policjanta wystąpienia ze służby – pozostawał zatem bez wpływu na ocenę jego uprawnień do nagrody rocznej za 2018 r. Wniosek ten był nieskuteczny, gdyż nie doszło do zwolnienia skarżącego kasacyjnie na tej podstawie prawnej. W międzyczasie został bowiem wydany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] rozkaz personalny z dnia 2 marca 2018 r. nr 796 o zwolnieniu R.F. ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a więc zwolnienia z uwagi na ważny interes służby. Zastosowanie tej podstawy prawnej zwolnienia miało natomiast znaczenie w kontekście jego uprawnienia do nagrody rocznej za 2018 r., mimo niespełnienia warunku odnoszącego się do czasu pełnionej służby w roku kalendarzowym.

W przedmiotowej sprawie kluczowe zagadnienie dotyczyło art. 110 ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i wymagało rozważenia, czy zwolnienie R.F. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie pozwalało na uznanie, że wystąpiła przesłanka określona w art. 110 ust. 4 pkt 3 tej ustawy.

Treść art. 110 ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji jest jednoznaczna i nie nasuwa wątpliwości. Ustawodawca, określając w tym przepisie wyjątki umożliwiające nabycie przez policjanta nagrody rocznej, mimo braku wymogu 6-miesięcznej służby w roku kalendarzowym, uregulował je w dwóch grupach. Pierwszą grupę stanowią podstawy zwolnieniowe ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty. Drugą grupę stanowią podstawy zwolnieniowe z art. 41 ust. 2 pkt 6 i 7 tej ustawy, które nie są związane z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty. Dotyczą one likwidacji jednostki Policji lub jej reorganizacji połączonej ze zmniejszeniem obsady etatowej, jeżeli przeniesienie policjanta do innej jednostki lub na niższe stanowisko służbowe nie jest możliwe (pkt 6) i upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby (pkt 7).

Podstawa zwolnienia policjanta określona w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie odwołuje się do nabycia przez policjanta prawa do emerytury lub renty lecz wyłącznie do istnienia ważnego interesu służby. Nie jest zatem możliwe utożsamianie tej podstawy zwolnienia jako podstawy związanej z nabyciem prawa do emerytury lub renty, nawet w przypadku, gdyby policjant zwolniony na tej podstawie nabył uprawnienia do emerytury lub renty. Okoliczność ta pozostaje poza granicami sprawy administracyjnej wytyczonej przez podstawę z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Ponadto zastosowanie przez organ tej podstawy zwolnienia nie jest warunkowane stażem służby policjanta i kwestia jego uprawnień emerytalnych czy rentowych nie ma znaczenia dla wydania rozkazu w tym przedmiocie.

W niniejszej sprawie oznacza to, że zwolnienie R.F. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie miało żadnego związku z nabyciem przez niego uprawnień emerytalnych. W jego przypadku do przyznania nagrody rocznej za 2018 r. nie mógł być zatem przez organ zastosowany art. 110 ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 110 ust. 3 ustawy o Policji, zwalniający od wymogu pełnienia służby przez okres co najmniej 6 miesięcy w danym roku kalendarzowym. Rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], przyznający R.F. nagrodę roczną za 2018 r. w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w 2018 r., był zatem dotknięty wadą kwalifikowaną z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i stwierdzenie przez Komendanta Głównego Policji decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] jego nieważności było w pełni zasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny, mając powyższe na uwadze uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu (pkt 1 sentencji wyroku).

O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 209 P.p.s.a. oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz.1804 ze zm.), z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12 (publ. LEX nr 1226661).