Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt III SAB/Łd 35/11 w sprawie ze skargi W. B. na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji i Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. w przedmiocie bezczynności organu w sprawie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. wyrokiem z dnia 1 grudnia 2011 r. sygn. akt III SAB/Łd 35/11 oddalił skargę W. B. na bezczynność Kierownika Ł. Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. w sprawie załatwienia sprawy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podał, że w dniu 15 maja 2009 r. W. B. nadał w placówce pocztowej operatora publicznego wniosek o przyznanie płatności za rok 2009. Pismem z dnia 27 maja 2009 r. organ I instancji wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych wniosków w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wskutek niewykonania wezwania organu pismem z dnia 3 września 2009 r. pozostawiono wniosek W. B. bez rozpoznania. Zawiadomienie organu doręczono wnioskodawcy w dniu 9 września 2009 r. Pismem z dnia 10 marca 2010 r. .wnioskodawca wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych wskazując, że wezwanie odebrała żona, z którą wnioskodawca pozostaje w separacji i która nie przekazała mu pisma organu. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił przywrócenia terminu a Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 58 § 3 k.p.a. termin ten nie podlega przywróceniu. Bieg terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu należało liczyć od dnia 9 września 2009 r., gdyż tego dnia odebrano pismo organu o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia i strona powzięła informację o skutkach nieusunięcia braków formalnych wniosku. Siedmiodniowy termin upłynął z dniem 16 września 2009 r. a wniosek o przywrócenie terminu wpłynął w dniu 10 marca 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. wyrokiem z dnia 10 grudnia 2010 r. oddalił skargę W. B. na powyższe postanowienie organu II instancji. Następnie postanowieniem z dnia 10 marca 2011 r. odrzucił skargę kasacyjną od wspomnianego wyroku zaś Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 11 maja 2011 r. oddalił zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie.

Następnie w dniu 30 czerwca 2011 r. W. B. wniósł zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie i niewydanie w terminie przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. o przyznanie płatności do gruntów rolnych na

2009 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w dniu [...] lipca 2011 r. wydał postanowienie, w którym utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w tym zakresie.

Sąd I instancji oddalając skargę W. B. na to postanowienie stwierdził, że w sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że uzupełnienie w marcu 2010 r. braków wniosku o przyznanie płatności na 2009 r. stanowiło podstawę do merytorycznego rozpatrzenia wniosku. Nastąpiło ono w związku z wnioskiem skarżącego o przywrócenie terminu, który nie został prawomocnie uwzględniony.

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji W. B. zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 149 § 1p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i oddalenie skargi w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz z art. 9 k.p.a. i art.35 k.p.a. i 36 k.p.a., art. 43 § 2 k.p.a. i art. 64 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż organ nie pozostaje w bezczynności oraz że prawomocne orzeczenie Sądu w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych przesądza o zgodności z prawem.

Z wymienionych powodów Skarżący wniósł uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego i rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona i podlega oddaleniu. Skarżący zarzucił w skardze kasacyjnej błędne oddalenie skargi przez Sąd I instancji, w sytuacji gdy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ł. pozostawał w bez- czynności i nie wydał w terminie decyzji o przyznaniu W. B. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za 2009 r. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła bezczynność organu do załatwienia tej konkretnej sprawy, bowiem nie doszło do wszczęcia sprawy administracyjnej. Jak wynika z akt sprawy wniosek Skarżącego złożony w dniu 15 maja 2009 r. do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł., dalej organu I instancji, zawierał braki formalne do uzupełnienia, których Skarżący został wezwany w określonym terminie. Jednocześnie pouczono Skarżącego o skutkach bezskutecznego upływu terminu 7 dni na uzupełnienie wniosku, czyli o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skarżący w dniu 10 marca 2010 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia podania, jednakże z uwagi na fakt, że dokonał tej czynności procesowej po terminie tj. z przekroczeniem 7 dni od momentu, kiedy powziął wiadomość o pozostawieniu podania bez rozpoznania tj. od dnia 9 września 2009 r. organ I instancji odmówił przywrócenia terminu. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Sąd I instancji, który oddalił skargę W. B. na to rozstrzygnięcie. Postanowienie organu I instancji o pozostawieniu podania Skarżącego z dnia 15 maja 2009 r. bez rozpoznania stało się zatem prawomocne. Wyjaśnić należy, że bezczynność organu administracji publicznej w załatwieniu sprawy występuje, gdy postępowanie w sprawie zostało wszczęte a organ pozostaje w zwłoce i nie wydaje w ustawowym terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w innym terminie określonym przepisami szczególnymi decyzji administracyjnej, postanowienia lub innego aktu z zakresu administracji publicznej, do którego jest zobowiązany na mocy przepisu prawa oraz nie powiadamia strony w trybie art. 36 k.p.a. o przyczynach nieterminowego niezałatwienia sprawy. Pozostawienie przez organ na podstawie art. 68 § 2 k.p.a. pisma strony bez rozpoznania w związku z nieuzupełnieniem braków formalnych w terminie nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego, a tym samym nie występuje w tym przypadku przesłanka do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność w trybie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Takie stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 29 września 2010 r. o sygn. akt II GSK 827/09 stwierdził, że bezczynność organu administracji, na którą zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przysługuje skarga do sądu administracyjnego, może zachodzić wówczas gdy zobowiązany przepisem prawa właściwy organ nie podejmuje w konkretnej sprawie rozstrzygnięcia (decyzji lub postanowienia, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a.). Brak jest zatem podstaw do postawienia organowi administracji zarzutu pozostawania w bezczynności, gdy organ ten nie prowadzi żadnego postępowania administracyjnego w związku z tym zarzutem. W rozpoznawanej sprawie nie toczyło się postępowanie administracyjne o przyznanie W. B. płatności rolnych za 2009 r., gdyż podanie nie zostało skutecznie złożone przez Skarżącego z uwagi na nieusunięcie braków formalnych pisma w terminie określonym w art. 64 § 2 k.p.a. Wobec tego nie można postawić organowi I instancji – Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w Ł. zarzutu pozostawania w zwłoce w załatwieniu wniosku Skarżącego, w sytuacji gdy postępowanie administracyjne w sprawie nie zostało w ogóle wszczęte.

Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.