I OSK 815/10 - Postanowienie

Data orzeczenia	2010-11-26	
Data wpływu	2010-05-11	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Janina Antosiewicz
Małgorzata Pocztarek /sprawozdawca/
Maria Wiśniewska /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6191 Żołnierze zawodowi	
Hasła tematyczne	Żołnierze zawodowi	
Sygn. powiązane	II SA/Wa 1798/09	
Skarżony organ	Minister Obrony Narodowej	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżony wyrok i odrzucono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 1997 nr 10 poz 55; art. 111 pkt. 3 i art. 115 ust. 3;  Ustawa z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Wiśniewska Sędziowie sędzia NSA Janina Antosiewicz sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Pośpiech - Kłak po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1798/09 w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Dowódcy Sił Powietrznych z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej postanowił: uchylić zaskarżony wyrok i odrzucić skargę.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 23 lutego 2010 r. oddalił skargę J. Z. na decyzję Dowódcy Sił Powietrznych z dnia [...] września 2009 r., w przedmiocie wygaśnięcia decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej..

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że orzeczeniem Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] J. Z. został uznany za trwale niezdolnego do pełnienia zawodowej służby wojskowej – Kategoria N, a także za niezdolnego do pełnienia czynnej służby wojskowej w czasie pokoju – Kategoria D. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w całości utrzymała w mocy orzeczenie organu I instancji.

Dowódca 3 Brygady Radiotechnicznej rozkazem personalnym dla celów ewidencyjnych z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 111 pkt 3 i art. 115 ust. 2 i 3 oraz art. 122 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm. – dalej ustawy pragmatycznej), zwolnił J. Z. z dniem 14 stycznia 2008 r. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł w stan spoczynku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawomocnym wyrokiem z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Wr 92/08 uchylił ww. orzeczenia Terenowej i Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W.

W związku z tym, J. Z. w dniu 15 maja 2009 r. złożył do Dowódcy 3 Brygady Radiotechnicznej we W., wniosek dotyczący stwierdzenia wygaśnięcia rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2008 r. zwalniającego wnioskodawcę z zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu wniosku zainteresowany wskazał, iż przesłanka z art. 111 pkt 3 ustawy pragmatycznej jest spełniona tylko wówczas, gdy orzeczenie o niezdolności do służby wojskowej ma walor prawomocności. Natomiast w przypadku, gdy rozkaz o zwolnieniu ze służby wydano na podstawie orzeczenia ostatecznego wojskowej komisji lekarskiej, lecz nieprawomocnego z powodu jego uchylenia prawomocnym wyrokiem sądowym z dnia 30 maja 2008 r., to taki rozkaz nie jest decyzją deklaratoryjną wydaną dla celów ewidencyjnych lecz konstytutywną podlegającą kontroli sądowej. Skoro orzeczenie o niezdolności do służby zostało przez Sąd wyeliminowane z obrotu prawnego, to rozkaz o zwolnieniu ze służby stał się bezprzedmiotowy i w interesie strony leży dalsze pełnienie przez nią służby wojskowej.

W odpowiedzi na powyższe, organ pismem z dnia 26 czerwca 2009 r. poinformował skarżącego, iż jego żądanie stwierdzenia wygaśnięcia rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2008 r. na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. nie znajduje uzasadnienia prawnego. Powołując przepis art. 111 pkt 1 i 3 oraz art. 115 ust. 2 i 3, organ wskazał, iż wnioskodawca został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z mocy prawa, a wydany rozkaz personalny ma charakter deklaratoryjny i potwierdza jedynie fakt zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. W ocenie organu, przedmiotowy rozkaz personalny został wydany wyłącznie do celów ewidencyjnych i nie stanowi rozstrzygnięcia w sprawie.

Traktując pisemne stanowisko Dowódcy 3 Brygady Radiotechnicznej jako decyzję administracyjną, J. Z. wniósł odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia do Dowódcy Sił Powietrznych.

W odpowiedzi na ww. odwołanie Dowódca Sił Powietrznych skierował do J. Z. pismo z dnia [...] września 2009 r. nr [...], w którym w pełni podtrzymał stanowisko Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] (3 Brygady Radiotechnicznej) w przedmiotowej sprawie. Organ podkreślił w piśmie, iż brak jest prawnej możliwości stwierdzenia wygaśnięcia rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2008 r., z powodu niedopuszczalności zastosowania nadzwyczajnego trybu weryfikacji decyzji w stosunku do rozkazu niebędącego decyzją administracyjną. Z treści art. 162 k.p.a. wynika bowiem, że wycofać z obrotu prawnego w tym trybie można tylko akt administracyjny, tj. oświadczenie woli (jednostronną czynność) z zakresu prawa administracyjnego dokonane przez organ administracji publicznej. Nie mogą to być natomiast czynności materialno-techniczne ani czynności podejmowane w formie rejestracji faktów w ewidencji, ani też w formie wystawiania zaświadczeń. Zatem, stwierdzenie wygaśnięcia innej czynności niż akt administracyjny nie znalazłoby oparcia w przepisie art. 162 k.p.a. W niniejszej zaś sprawie stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej pełnionej przez wnioskodawcę został zakończony z mocy prawa (art. 115 ust. 2 cyt. ustawy), a przedmiotowy rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2008 r. jest tylko następstwem tego zdarzenia, potwierdzającym jedynie fakt zwolnienia zainteresowanego z zawodowej służby wojskowej i został wydany do celów ewidencyjnych.

W skardze do sądu administracyjnego J. Z. nie zgodził się z decyzją Dowódcy Sił Powietrznych z dnia [...] września 2009 r. zarzucając organowi naruszenie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., a także naruszenie art. 111 pkt 3 ustawy pragmatycznej, polegające na przyjęciu, iż rozkaz o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej z konkretną datą zwolnienia ze służby, wydany na podstawie orzeczenia lekarskiego o niezdolności do zawodowej służby wojskowej, które następnie zostało uchylone prawomocnym wyrokiem sądowym, został wydany dla celów ewidencyjnych, pomimo, iż orzeczenie stanowiące jego podstawę nie było prawomocne. Z podanych powodów skarżący wniósł o stwierdzenie nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, względnie uchylenie tych decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, albowiem skarga dotyczy pisma informacyjnego i jako taka nie podlega kognicji Sądu. Z ostrożności procesowej organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w skarżonym "piśmie informacyjnym".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 lutego 2010 r. podkreślił, że w świetle postanowień art. 107 § 1 k.p.a., decyzja administracyjna powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Analizując zaskarżone pisma organów wojskowych Sąd I instancji stwierdził, iż stanowią one decyzje administracyjne w rozumieniu art. 104 k.p.a. W szczególności zawierają one czytelne rozstrzygnięcia sprawy i podstawowe ww. elementy decyzji. Ponadto wydały je organy właściwe w sprawie, tj. w I instancji organ Dowódca 3 Brygady Radiotechnicznej wydający rozkaz personalny, którego wygaszenia domaga się strona (zgodnie z art. 162 § 1 k.p.a.), w II instancji organ wyższego stopnia – Dowódca Sił Powietrznych (zgodnie z art. 17 pkt 3 k.p.a.). Skarżone "pisma" zawierają także podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne. Wadą formalną tychże decyzji jest niewątpliwie brak wymaganego pouczenia co do sposobu ich zaskarżenia. Jednakże wada ta nie mogła mieć istotnego wpływu na końcowe rozstrzygnięcie, albowiem strona świadoma z przysługującego jej prawa do zaskarżenia decyzji, z tego prawa skorzystała. Zatem wskazana wadliwość formalna decyzji nie daje podstaw do ich uchylenia tylko z tego powodu.

Sąd I instancji wyjaśnił ponadto, że zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Powołany przepis w istocie ustanawia dwie normy prawne, odnoszące się do dwóch różnych sytuacji. Norma pierwsza pozwala na stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa. Norma druga wiąże się również z bezprzedmiotowością decyzji, ale organ właściwy stwierdza jej wygaśnięcie tylko wtedy, gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Jednakże instytucja wygaśnięcia decyzji nie odnosi się do jakiegokolwiek aktu wydanego przez organ administracji publicznej, a jedynie do decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 k.p.a.

Stosownie do treści art. 111 pkt 3 ustawy pragmatycznej, żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby. Zgodnie z art. 115 pkt 2 powołanej ustawy zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa m.in. w art. 111 pkt 3, następuje z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia lub decyzji albo zaistnienia okoliczności stanowiącej podstawę zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby. W przypadkach, o których mowa w ust. 2, dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę, stwierdza fakt zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej rozkazem personalnym, wydanym dla celów ewidencyjnych (art. 115 ust. 3).

W ocenie Sądu I instancji, wydany na podstawie art. 111 pkt 3 tej ustawy rozkaz personalny nr [...] Dowódcy 3 Brygady Radiotechnicznej z dnia [...] lutego 2008 r. o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej, w związku z prawomocnym orzeczeniem Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] grudnia 2007 r., jest rozkazem wydanym dla celów ewidencyjnych. Powyższy rozkaz oznacza jedynie stwierdzenie zaistniałego faktu potwierdzającego, że stosunek służbowy żołnierza zawodowego został rozwiązany. Rozkazu tego nie można zakwalifikować jako decyzji administracyjnej wywołującej skutki w sferze zewnętrznej. Nie kształtuje on ani nie zmienia sytuacji prawnej skarżącego. Z uwagi na to, że omawiany rozkaz (wydany dla celów ewidencyjnych), nie mógł być poddany kontroli w administracyjnym toku instancji, to niedopuszczalne było również badanie go pod kątem wystąpienia przesłanek warunkujących stwierdzenie wygaśnięcia rozkazu niebędącego decyzją administracyjną. Uchylenie przez Sąd ostatecznego orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej powoduje, iż odpadła podstawa zwolnienia żołnierza ze służby. Nie powoduje to jednak, iż rozkaz o zwolnieniu ze służby wydany dla celów ewidencyjnych staje się decyzją konstytutywną.

Zatem nie znajduje uzasadnienia twierdzenie strony, iż ostateczne orzeczenie o zdolności do służby wojskowej wydane przez organ odwoławczy – Rejonową Wojskową Komisję Lekarską nie wywołuje skutków prawnych przynależnych orzeczeniu prawomocnemu i z tego powodu należy wydany na podstawie tego orzeczenia rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby traktować jako konstytutywny, podlegający kontroli sądowej, a nie deklaratoryjny, wydany jedynie dla celów ewidencyjnych. Ostateczne orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest dla organu wiążące, albowiem posiada ono przymiot wykonalności (art. 16 § 1 k.p.a.).

Sąd wojewódzki dodał, iż wprawdzie w orzecznictwie pojawił się pogląd, iż należy różnicować przedmiotową "decyzję ewidencyjną" na konstytutywną i deklaratoryjną, w zależności od tego czy została ona oparta na orzeczeniu prawomocnym, czy też nie. Jednakże taką tezę zawarł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym przez stronę wyroku z dnia 23 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 88/07 na gruncie zupełnie odmiennego stanu faktycznego. W tej sprawie rozkaz personalny o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej został wydany na podstawie orzeczenia organu I instancji - Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej niepodlegającego wykonaniu (nieprawomocnego), z uwagi na wniesienie przez stronę odwołania. Zdaniem tego Sądu, organ wojskowy nie mógł wydać rozkazu o zwolnieniu ze służby wojskowej na podstawie niepodlegającego wykonaniu orzeczenia lekarskiego, a tylko zwolnić od wykonywania obowiązków służbowych.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając wyrok w całości zarzucił naruszenie norm prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 111 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 roku, Nr 141, poz. 892, ze zm.), polegające na przyjęciu, iż rozkaz o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej z konkretną datą zwolnienia ze służby, wydany na podstawie orzeczenia lekarskiego o niezdolności do zawodowej służby wojskowej, które następnie zostało uchylone prawomocnym wyrokiem sądowym, został wydany dla celów ewidencyjnych, pomimo, iż orzeczenie stanowiące jego podstawę nie było prawomocne.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że zgodnie z art. 111 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, organ wojskowy ma obowiązek zwolnić z zawodowej służby wojskowej żołnierza, co do którego komisja lekarska ustaliła niezdolność do zawodowej służby wojskowej. Wówczas faktycznie rozkaz o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej ma charakter deklaratoryjny i jest wydawany jedynie dla celów ewidencyjnych, porządkowych - stwierdza fakt zwolnienia ze służby.

W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, należy jednak zauważyć, iż, w doktrynie, jak także ostatnio w orzecznictwie zauważalna jest tendencja, iż tylko wówczas spełniona jest przesłanka z art. 111 pkt 3 wojskowej ustawy pragmatycznej, o ile orzeczenie lekarskie ustalające brak zdolności do zawodowej służby wojskowej ma charakter prawomocny, nie zaś jedynie ostateczny w administracyjnym toku instancji. W przypadku wydania rozkazu o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej jedynie na podstawie ostatecznego w administracyjnym toku instancji orzeczenia lekarskiego, lecz takiego, które nie ma jeszcze waloru prawomocności, powoduje, iż rozkaz ten nie jest już deklaratoryjny i nie oznacza jedynie stwierdzenia faktu zwolnienia ze służby, lecz ma charakter konstytutywny (rozstrzygający) i jest normalną zaskarżalną decyzją administracyjną ze wszystkimi jej przymiotami. W związku z tym dopiero stanie się przez niego ostatecznym powoduje skutek w postaci zwolnienia ze służby.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz decyzji organów obu instancji, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoja dotychczasową argumentację w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm. ) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania. W § 2 powołanego przepisu wymienione zostały przesłanki skutkujące nieważnością postępowania sądowego, wśród których wskazana została niedopuszczalność drogi sądowej – pkt 1.

Niedopuszczalność drogi sądowej zachodzi w wypadku spraw, których przedmiot nie należy do kategorii wymienionych w art. 3-5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi., albo gdy skargę wniósł podmiot oczywiście nieuprawniony.

Typowym przykładem spełnienia przesłanki z art. 183 § 2 pkt 1 jest rozpoznanie przez WSA skargi w sprawie nie należącej do kognicji sądu administracyjnego.

Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.

Zgodnie z art. 3 § 1 Ppsa sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl § 2 kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach - § 3.

Mając na uwadze powyższe uregulowanie prawne skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna wyłącznie w sytuacjach przedstawionych w art. 3 § 2 i § 3 Ppsa.

Wbrew poglądowi zaprezentowanemu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismo skierowane do skarżącego przez Dowódcę Sił Powietrznych w dniu 1 września 2009r. , w którym organ podtrzymał stanowisko przedstawione w piśmie z dnia 26 czerwca 2009r. nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 107 § 1 Kpa. podlegającej kontroli sądu administracyjnego.

Zwolnienie żołnierza zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt. 3 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ( Dz. U. Nr. 179, poz. 1750 ze zm. ) następuje z mocy prawa . Rozkaz o zwolnieniu ze służby nie wpływa na prawa i obowiązki skarżącego wynikające z przepisów prawa, ponieważ nawet gdyby rozkaz taki nie został wydany, to i tak nastąpiłby skutek prawny w postaci zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej z dniem uprawomocnienia się orzeczenia komisji lekarskiej – art. 115 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby wojskowej z uwagi na ustalenie przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby żołnierza zawodowego wydawany jest w celach porządkowych, ewidencyjnych. Potwierdza on jedynie to co nastąpiło z mocy samego prawa. Cel ewidencyjny oznacza wyłącznie zarejestrowanie faktu, że żołnierz został zwolniony ( stosunek służbowy został rozwiązany ), a nie zwolnienie powodujące rozwiązanie stosunku służbowego ( por. uzasadnienie wyroku składu siedmiu sędziów NSA z dnia 18 lutego 2002r. w sprawie sygn. OSA 9/1 ).

Skoro rozkaz personalny podjęty na podstawie art. 111 pkt. 3 i art. 115 ust.3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wydawany jest dla celów porządkowych to nie stanowi on decyzji administracyjnej.

Zgodnie z art. 162 § 1 Kpa organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja:

1) stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony,

2) została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku.

Z powyższego wynika, że wygaśnięcie o jakim mowa w w/wym. przepisie może dotyczyć tylko decyzji administracyjnej.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby nie jest decyzją administracyjną i tym samym brak jest przedmiotu postępowania pozwalającego uznać skarżone do Sądu I instancji pismo Dowódcy Sił Powietrznych dotyczące braku podstaw do wygaszenia rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2008r. za decyzję administracyjną podlegającą kontroli sądu. Brak przedmiotu postępowania determinowany charakterem rozkazu o zwolnieniu ze służby, przesądza o braku sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej.

Oznacza to, że postępowanie przeprowadzone przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie nie podlegającej kognicji tego sądu dotknięte jest wadą nieważności o jakiej mowa w art. 183 § 2 pkt. 1 Ppsa.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 189 w zw. z art 58 § 1 pkt. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.