Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędziowie NSA Jan Bała Ludmiła Jajkiewicz Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 28 sierpnia 2013 r. sygn. akt I SA/Bk 179/13 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. S. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w B. 300 (trzysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2013 r. oddalił skargę M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] marca 2013 r. w przedmiocie określenia kwoty długu celnego.

Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco:

zgłoszeniem celnym z dnia 9 maja 2011 r. skarżący objął procedurą dopuszczenia do obrotu samochód osobowy marki Ford Expedition, stanowiący mienie przesiedlenia, wnioskując o zastosowanie zwolnienia z cła w oparci o art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. Urz. UE L 2009.324.23, dalej: rozporządzenie nr 1186/2009).

Po dopuszczeniu przedmiotowego samochodu do swobodnego obrotu i zwolnieniu z należności celnych oraz podatkowych Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. wszczął z urzędu postępowanie w wyniku, którego ustalono, że skarżący w momencie dokonywania zgłoszenia nie był uprawniony do korzystania ze zwolnienia z należności przywozowych wobec niespełnienia warunków określonych w art. 3 rozporządzenia nr 1186/2009. Wobec tego, decyzją z dnia 10 grudnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. twierdził powstanie z mocy prawa długu celnego w odniesieniu do samochodu Ford Expedition oraz określił skarżącemu wysokość należności celnych wraz z odsetkami.

Dyrektor Izby Celnej w B., objętą skargą decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wskazał, że w art. 3 rozporządzenia nr 1186/2009 określenie "miejsce zamieszkania" należy rozumieć jako "zwykłe miejsce zamieszkania" – miejsce normalnego życia osoby przesiedlającej się, miejsce w którym koncentrują się jej sprawy życiowe. Organ podkreślił, że warunkiem zwolnienia jest to, żeby osoba deklarująca przesiedlenie się na teren Wspólnoty, dokonała tego przesiedlenia w sposób faktyczny nie zaś wyłącznie deklaratoryjny. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynikało, że ośrodek osobistych i życiowych interesów skarżącego, w chwili dokonania zgłoszenia mienia przesiedlenia, w dalszym ciągu znajdował się i znajduje w Stanach Zjednoczonych Ameryki, gdzie przebywa jego najbliższa rodzina, gdzie zamieszkuje, korzysta z opieki medycznej i ubezpieczenia społecznego. W ocenie organu odwoławczego należało przyjąć, że skarżący nie zaprzestał zamieszkiwania w państwie trzecim, gdyż faktycznie tam przebywa, wobec czego nie spełniał podstawowego warunki do korzystania ze zwolnienia z należności celnych mienia przesiedlenia w postaci przeniesienia miejsca zamieszkania na teren wspólnoty.

Sąd I instancji oddalając skargę na tę decyzję w pierwszej kolejności wskazał, że zgodnie z art. 3 rozporządzenia nr 1186/2009 zwolnione z należności celnych przywozowych jest mienie osobiste przywożone przez osoby fizyczne, przenoszące swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty. Definiując pojęcie miejsca zamieszkania Sąd I instancji posłużył się zapadłym na tle art. 4 pkt 2 WKC orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości WE w sprawie C - 392/05, w którym stwierdzono, że kryteria determinujące pojęcie miejsca stałego pobytu dotyczą zarówno więzów zawodowych i osobistych danej osoby z określonym miejscem, jak i długości tych więzów (...). Za miejsce stałego pobytu Trybunał uznał miejsce, w którym zainteresowany ustanowił stałe centrum swoich interesów. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdzał ustalenia organów, iż nie nastąpiło faktyczne przeniesienie miejsca zamieszkania skarżącego z państwa trzeciego na obszar Wspólnoty. Zgodnie z wnioskiem o zwolnienie z należności celnych i podatkowych mienia przesiedleńczego, skarżący wskazał, że w USA przebywał od 1974 r. do 16 kwietnia 2011 r., do kraju wrócił z żoną, zaś swoje miejsce zamieszkania ustalił pod adresem S. W. [...], gmina G.. Zgromadzony przez organy materiał dowodowy, w ocenie Sądu I instancji wskazywał jednoznacznie, że skarżący większość czasu spędzał w USA, gdzie posiada status rezydenta, jest właścicielem domu, w którym zamieszkuje z żoną i córką. Do Polski przyjeżdża jedynie okazjonalnie – raz lud dwa razy do roku w celu załatwienia różnego rodzaju spraw związanych ze spadkiem, podziałem nieruchomości córki czy przeprowadzenia remontu domu stanowiącego jej własność. Sąd podkreślił, że skarżący nie jest ubezpieczony w Polsce tak w ZUS jak i w KRUS oraz nie jest objęty ubezpieczeniem zdrowotnym w NFZ jak również nie składał rocznych zeznań podatkowych za lata 2010 i 2011. w takim stanie sprawy Sąd I instancji stwierdził, że trudno było stwierdzić aby skarżący przeniósł centrum życiowe i centrum swoich interesów do kraju zgodnie z wymogami art. 3 rozporządzenia nr 1186/2009. Ponadto Sąd uznał, że poczynione przez organy ustalenia i przeprowadzone postępowanie nie pozwalało na przyjęcie tezy, że: "z góry założono, iż skarżący stale przebywa na terytorium USA". Sąd I instancji stwierdził również, że skarżący nie spełnił wymogu określonego w art. 126 rozporządzenia nr 1186/2009, określającego, że zwolnienie stosuje się po spełnieniu pewnych warunków a osoba zainteresowana przedstawia właściwym organom dowody, że warunki takie zostały spełnione. Skarżący dowodów takich nie przedstawił. Zameldowanie na pobyt stały i rozpoczęcie remontu domu w S. W., nie mogły być w ocenie Sądu uznane za spełnienie warunków do zastosowania zwolnienia albowiem działania skarżącego zmierzały do zamieszkania na stałe w Polsce, jednakże w bliżej niesprecyzowanej przyszłości, nie zaś na dzień składania zgłoszenia celnego. Sąd nie stwierdził również aby doszło do naruszenia art. 52 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, gdyż skarżący nie został pozbawiony praw do swobodnego przemieszczania się i wjazdów na terytorium kraju, wyboru miejsca zamieszkania czy tez pobytu.

W podstawie prawnej Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.).

M. S. skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:

1. prawa materialnego, art. 25 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 3 rozporządzenia nr 1186/2009 poprzez błędną wykładnię i uznanie, że miejsce zamieszkania jest równoznaczne z miejscem czasowego przebywania a tym samym uznanie, iż skarżący nie spełnił przesłanek wymaganych do skorzystania ze zwolnienia z należności celnych;

2. przepisów postępowania, art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749, dalej: o.p.) poprzez przyjęcie przez organ a priori, że skarżący nie dokonał przeniesienia miejsca zamieszkania z USA na teren Wspólnoty Europejskiej, a następnie zobowiązanie strony i jej pełnomocnika do składania dowodów na zaprzeczenie tej tezie podczas gdy to na organie spoczywa obowiązek (dokładnego) wyjaśnienia stanu faktycznego mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;

3. przepisów postępowania, art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 187 § 1 o.p. polegające na nie ustaleniu przez organ czy skarżący posiada na terenie USA jakikolwiek majątek – w związku z tym ustalenie czy jego centrum życiowe (centrum interesów) znajduje się faktycznie na terenie USA oraz przerzuceniu ciężaru dowodowego na skarżącego, który musiał udowodnić, że zamieszkuje na terenie Wspólnoty podczas gdy to organy celne powinny zebrać materiał dowodowy pozwalający na uznanie istnienia długu celnego po stronie skarżącego.

Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Dyrektor Izby Celnej w B., w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.

Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.

Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2010, s. 419).

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego, tj.: art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 122 o.p. poprzez przyjęcie przez organ a priori, że Skarżący nie dokonał przeniesienia miejsca zamieszkania z USA na teren Wspólnoty, a następnie zobowiązanie strony i jej pełnomocnika do składania dowodów na zaprzeczenie tej tezie podczas gdy to na organie spoczywa obowiązek (dokładnego) wyjaśnienia stanu faktycznego mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela; art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 o.p. polegające na nie ustaleniu przez organ czy skarżący posiada na terenie USA jakikolwiek majątek – w związku z tym ustalenie czy jego centrum życiowe (centrum interesów) znajduje się faktycznie na terenie USA oraz przerzuceniu ciężaru dowodowego na Skarżącego, który musiał udowodnić, że zamieszkuje na terenie Wspólnoty podczas gdy to organy celne powinny zebrać materiał dowodowy pozwalający na uznanie istnienia długu celnego po stronie Skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny ich nie podzielił. Art. 122 o.p. statuuje zasadę ogólną postępowania podatkowego prawdy obiektywnej. Stosownie do jego treści: "W toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy." Art. 187 § 1 o.p. zawiera w swej treści zasadę prawdy materialnej i stanowi, że: "Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy." W świetle analizy akt sprawy i ustaleń faktycznych dokonanych przez organy w analizowanej sprawie stwierdzić należy, iż rację ma Sąd I instancji przyjmując w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza ustalenia organów, iż faktycznie nie nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania Skarżącego z państwa trzeciego (USA) na obszar Wspólnoty (Polski). Ustaleń tych organy dokonały zarówno w drodze analizy oświadczeń skarżącego, jak i innych informacji uzyskanych w tej sprawie. Składając wniosek o zwolnienie z należności celnych i podatkowych mienia przesiedleńczego Skarżący wyjaśnił, że przebywał w USA od 1974 r. do 16 kwietnia 2011 r. Zamieszkiwał wspólnie z żoną i córką w domu będącym jego własnością w Nowym Jorku. W USA pracował we własnej firmie budowlanej i utrzymywał się z wynajmu mieszkania. Do kraju powraca razem z żoną, i swoje miejsce zamieszkania ustala pod adresem S. W., gm. G.. Organy podjęły działania sprawdzające w stosunku do tych oświadczeń Skarżącego, w wyniku których uzyskały informacje, które nie potwierdziły twierdzeń Skarżącego o przeniesieniu do Polski jego stałego miejsca zamieszkania, a Skarżący ze swej strony nie udokumentował podjętych działań, które wskazywałyby na to, iż jego centrum życiowe (osobiste) i ekonomiczne koncentruje się na terenie Wspólnoty. Z akt sprawy wynika, że Skarżący już w dniu 27 kwietnia 2011 r., a więc jeszcze przed złożeniem zgłoszenia celnego, w którym zadeklarował spełnienie warunków do zwolnienia importowanych towarów z cła, informował Sąd Rejonowy w Ł., że przybył do Polski jedynie w celu załatwienia spraw rodzinnych oraz, że posiada bilet powrotny do USA na dzień 25 maja 2011 r. Przyjąć zatem należy, iż Skarżący składając zgłoszenie celne w dniu 9 maja 2011 r. celem uzyskania zwolnienia od cła, wiedział o zamiarze powrotnego udania się do USA zaledwie dwa tygodnie później. Następnie był w Polce na jesieni 2011 r. (październik - listopad) oraz na początku 2012 r. Organy ustaliły, iż Skarżący był także dwukrotnie w Polsce w 2010 r. (wiosną i jesienią), kiedy to załatwiał różnego rodzaju sprawy urzędowe, jak chociażby zameldowanie się na pobyt stały i wyrobienie dowodu osobistego. Zaznaczyć przy tym należy, iż nieruchomość na której jest zameldowany na pobyt stały Skarżący nie stanowi jego własności, lecz własność jego córki. Z zeznań sąsiadów wynika, że pod nieobecność Skarżącego, nieruchomością opiekuje się sąsiad. Jak słusznie podkreślił Sąd I instancji: "Już powyższe okoliczności wskazują, że większość czasu Skarżący spędza w USA, gdzie posiada status rezydenta, jest właścicielem domu w Nowym Jorku, w którym zamieszkuje razem z żoną i córką, aktywnie uczestniczy w życiu Koła Przyjaciół Fundacji Jana Pawła II. Do Polski przyjeżdża jedynie okazjonalnie, dwa razy do roku, celem załatwienia różnego rodzaju spraw, związanych ze spadkiem, podziałem nieruchomości córki, czy przeprowadzeniem remontu domu stanowiącego własność córki. Podkreślić należy, iż Skarżący nie jest ubezpieczony w Polsce, zarówno w ZUS jak i KRUS. Nie jest objęty także ubezpieczeniem zdrowotnym NFZ i nie składał zeznań rocznych w podatku dochodowym za lata 2010 i 2011." (s. 7-8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA).

Rację ma Sąd I instancji, że wskazane okoliczności, ustalone przez organy w niniejszej sprawie, w dostateczny sposób potwierdzają stanowisko tychże organów, iż Skarżący nie przeniósł swojego miejsca zamieszkania z USA do Polski. Przez zdecydowaną większość roku Skarżący przebywa poza obszarem Wspólnoty, przyjeżdża do Polski jedynie na kilka tygodni. Zarówno centrum interesów osobistych (najbliższa rodzina - żona, córka, wnuki) jak i ekonomicznych (posiadanie domu, czerpanie korzyści z jego wynajmu, korzystanie z ubezpieczenia zdrowotnego) znajduje się na terytorium USA, dlatego też nie można podzielić tezy Skarżącego, iż jego centrum życiowe znajduje się Polsce.

Wbrew zarzutom pomieszczonym w skardze kasacyjnej (a wcześniej w skardze do WSA), przeprowadzone postępowanie nie wskazuje, iż organy celne z "góry" założyły tezę, iż Skarżący przebywa stale na terytorium USA. Natomiast organy prowadziły postępowanie zmierzające do ustalenia charakteru pobytu Skarżącego w USA, celem wyjaśnienia, gdzie znajduje się jego centrum życiowe. Istotnym jest także to, iż Skarżący był kilkakrotnie wzywany przez organy do wskazania posiadanego majątku (zarówno w Polsce jak i USA), źródeł utrzymania oraz dowodów wskazujących na zakończenie miejsca zamieszkania w USA, jednakże wezwania te pozostały bez odpowiedzi. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, "iż w sytuacji gdy wnioskodawca ubiega się o zastosowanie zwolnienia towarów od należności celnych, to przede wszystkim na nim spoczywa ciężar wykazania okoliczności, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Jak wskazuje art. 126 rozporządzenia Rady (WE) 1186/2009 - w przypadku, gdy w rozporządzeniu określono, że zwolnienie stosuje się po spełnieniu pewnych warunków, osoba zainteresowana przedstawia właściwym organom dowody, iż warunki takie zostały spełnione. Oznacza to, że owszem to na organie spoczywa obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 o.p) oraz obowiązek zebrania całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 o.p.), jednakże to Skarżący, skoro wywodzi, iż zamieszkuje na obszarze celnym Wspólnoty (Polsce) winien był przedstawić dowody to potwierdzające. Jak wynika z akt sprawy, takich dowodów Skarżący nie przedłożył, w szczególności za taki nie może być uznany fakt zameldowania się na pobyt stały w S. W., jak też rozpoczęcie remontu domu stanowiącego własność jego córki." (s. 8-9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Sąd I instancji doszedł w związku z tym do prawidłowej konkluzji, iż podjęte przez Skarżącego działania wskazują, że zamierza on w bliżej niesprecyzowanej przyszłości zamieszkać na stałe w Polsce, jednak nie potwierdzają, że na dzień składania zgłoszenia celnego (9 maja 2011 r.) Skarżący przeniósł swoje miejsce zamieszkania z USA do Polski.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 25 k.c. w zw. z art. 3 rozporządzenia nr 1186/2009 poprzez błędną wykładnię i uznanie, że miejsce zamieszkania jest równoznaczne z miejscem czasowego przebywania a tym samym uznanie, iż Skarżący nie spełnił przesłanek wymaganych do skorzystania ze zwolnienia z należności celnych, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że ich nie podzielił. W świetle wskazanego wyżej, a ustalonego przez organy administracji, i zaaprobowanego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy, którego Skarżący zarzutami skargi kasacyjnej nie zdołał podważyć, trudno mówić o przeniesieniu centrum życiowego, a także centrum interesów Skarżącego do kraju, zgodnie z wymaganiami wynikającymi z przepisu materialnego, tj. art. 3 rozporządzenia Rady 1186/2009. Podkreślić należy, iż wskazany w skardze kasacyjnej jako naruszony przez Sąd I instancji art. 25 k.c. ma zastosowanie jedynie posiłkowe. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie twierdził w uzasadnieniu swego wyroku, iż miejsce zamieszkania jest równoznaczne z miejscem czasowego przebywania. Sąd ten stwierdził natomiast, iż pojęcie przeniesienia swojego stałego miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty ustawodawca łączy ze stałym zaprzestaniem zamieszkiwania w państwie trzecim i jego przeniesieniem na stałe na obszar celny Wspólnoty, co stanowi prawidłową wykładnię wskazanych przepisów prawa materialnego. Nie można także się zgodzić z zarzutami naruszenia art. 52 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, zawartymi w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Rację ma Sąd I instancji podkreślając, iż: "Skarżący na żadnym etapie postępowania nie został pozbawiony prawa do swobodnego przemieszczania się i wyjazdów z terytorium kraju, wyboru miejsca zamieszkania czy też pobytu." (s. 9 zaskarżonego wyroku WSA).

W konsekwencji za niezasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji w tej sprawie art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. Jest to przepis ustrojowy, który stanowi, że: "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (§ 1). w § 2 tegoż artykułu ustawy prawodawca wymienia katalog spraw, w których orzekają sady administracyjne. W niniejszej sprawie Sąd I instancji, wbrew stanowisku zaprezentowanym w skardze kasacyjnej, dokonał prawidłowej kontroli działalności administracji publicznej i zastosował środki określone w ustawie.

Ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjna w oparciu o art. 184 p.p.s.a. Natomiast o kosztach postanowił w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a.