IV SA/Wr 812/21 - Wyrok

Data orzeczenia	2022-05-11	
Data wpływu	2021-11-22	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu	
Sędziowie	Bogumiła Kalinowska /przewodniczący sprawozdawca/
Ewa Kamieniecka
Marta Pająkiewicz-Kremis	
Symbol z opisem	6480	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Burmistrz Miasta i Gminy	
Treść wyniku	*Uchylono zaskarżony akt	
Powołane przepisy	Dz.U. 2020 nr 0 poz 2176;  art. 15; Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Asesor WSA Ewa Kamieniecka, Marta Pająkiewicz-Kremis, Protokolant starszy referent sądowy Katarzyna Kiermacka, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 11 maja 2022 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z/s w T. na akt Burmistrza Gminy T. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za udostępnienie informacji publicznej I. uchyla zaskarżony akt; II. zasądza od Burmistrza Gminy T. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest akt Burmistrza Gminy T. (dalej: organ) z dnia 6 października 2021 r. nr [...] ustalający Stowarzyszeniu [...] z siedzibą w T. (dalej: strona, wnioskodawca, stowarzyszenie) opłatę za udostępnienie informacji publicznej na wniosek z dnia 24 marca 2021 r.

W uzasadnieniu zaskarżonego aktu - nawiązując do wniosku strony o udostępnienie informacji publicznej z dnia 24 marca 2021 r. w zakresie kopii decyzji, pism, wniosków i innych dokumentów związanych z przyznaniem stypendiów sportowych w Gminie T. w 2019 r. dotyczących zawodników/sportowców, których uprawianą dyscypliną jest piłka nożna - wskazał, że Urząd Miejski w T. może, na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm., dalej: u.d.i.p.), pobrać opłatę od wnioskodawcy w sytuacji obciążenia go dodatkowymi kosztami związanymi ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku. Organ poinformował wnioskodawcę, że "po rozeznaniu rynku" stwierdził, iż koszt udostępnienia żądanej informacji w formie listowej (kserokopie dokumentów) wyniesie około 145 zł, natomiast udostępnienie informacji drogą elektroniczną jest niemożliwe z powodu ograniczeń poczty, ze względu na wielkość pliku (powyżej 50MB). Burmistrz podkreślił, że na podstawie art. 15 ust. 2 u.d.i.p., udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem, następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek. Organ wyjaśnił, że w przypadku zmiany formy udostępnienia informacji żądanych dokumentów z listownej na skany, koszt przygotowania informacji wyniesie około 115 zł. W związku z powyższym, organ poinformował stronę o konieczności wpłaty przez nią opłaty odpowiadającej kosztom przygotowania kserokopii żądanej dokumentacji, chyba że w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszego powiadomienia strona dokona zmiany wniosku w zakresie sposobu udostępnienia informacji.

W piśmie z dnia 21 października 2021 r. stowarzyszenie nie zgodziło się z zasadnością naliczenia opłaty za kserokopie lub skany żądanych dokumentów, wskazując że udzielenie informacji publicznej powinno być udzielane bezpłatnie. Wnioskodawca podkreślił, że u.d.i.p. nie precyzuje pojęcia "kosztów dodatkowych", jednak przyjmuje się, że kosztem dodatkowym jest koszt wykraczający poza normalne funkcjonowanie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. W ocenie wnioskodawcy, skanowanie, kopiowanie lub nawet nagranie dokumentów na CD-ROM, nie stanowi kosztów wykraczających poza normalne funkcjonowanie urzędu miejskiego. Dodatkowo strona wskazała, że w akcie ustalającym opłatę za udostępnienie informacji publicznej organ nie przedstawił precyzyjnych wyliczeń, w jaki sposób skalkulowane zostały wymienione w nim kwoty. Stowarzyszenie podkreśliło, że organ posiada urządzenia, które umożliwiają kserowanie dokumentów oraz nagrywanie informacji na nośnik CD-ROM, a w przypadku większych plików niż 50MB, pracownicy mogą kompresować dane i wysyłać kilka wiadomości e-mail, aby każdy z nich nie przekraczał 50MB. W ocenie wnioskodawcy, korzystanie przez organ z firmy zewnętrznej świadczącej usługi związane z przeniesieniem dokumentów utrwalonych w postaci skanów na płytę CD, naraża Gminę T. na ponoszenie nieuzasadnionych kosztów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (data wpływu do organu 25 października 2021 r.) strona wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Stowarzyszenie zarzuciło organowi naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim stanowi normatywną podstawę prawa do informacji publicznej, poprzez nieprawidłowe nałożenie opłaty za dostęp do informacji publicznej, stanowiące faktyczne ograniczenie tego prawa;

2) art. 7 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie, w jakim stanowi o tym, że zasadą jest bezpłatność dostępu do informacji publicznej, poprzez nieuzasadnione nałożenie opłaty za dostęp do informacji publicznej;

3) art. 15 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim stanowi podstawę do nałożenia opłaty za dostęp do informacji publicznej, poprzez nieuzasadnione nałożenie opłaty spowodowane brakiem "dodatkowych kosztów", o których stanowi ten przepis;

4) art. 15 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie, w jakim wyznacza termin 14 dni od dnia złożenia wniosku na powiadomienie wnioskodawcy o wysokości opłaty, przez spóźnione wysłanie informacji o opłatach.

W uzasadnieniu skargi strona w pierwszej kolejności wskazała na kognicję sądów administracyjnych w rozpatrywaniu skarg na indywidualne akty administracyjne, do jakich należy m.in. zaskarżony w sprawie akt ustalający opłatę za udostępnienie informacji publicznej. Strona podkreśliła, że wyznaczenie opłaty za udostępnienie informacji publicznej, której wysokość jest przekazywana "powiadomieniem", nakłada na wnioskodawcę obowiązek jej uiszczenia, a nieuiszczenie opłaty zagrożone jest wszczęciem egzekucji względem wnioskodawcy. W konsekwencji ustalenie wysokości opłaty za udostępnienie informacji publicznej bezpośrednio wpływa na obowiązek wnioskodawcy, bowiem od wysokości opłaty zależy zakres owego obowiązku. Kreowany w drodze powiadomienia obowiązek, wynika z przepisów prawa, gdyż podstawę do jego wydawania stanowi art. 15 ust. 2 u.d.i.p.

Odnosząc się do prawidłowości nałożenia opłaty w niniejszej sprawie, stowarzyszenie wskazało, że podmioty publiczne - na mocy art. 61 Konstytucji RP oraz przepisów u.d.i.p. - zobowiązane są do udostępnienia informacji publicznej i muszą mieć świadomość nałożonych na nie obowiązków. Strona podkreśliła, że jedną z zasad dostępu do informacji publicznej jest zasada bezpłatności (art. 7 ust. 2 u.d.i.p.), wyjątkiem natomiast jest odpłatność (art. 15 ust. 2 u.d.i.p.). Podmioty zobowiązane powinny zatem zadbać o właściwą organizację pracy i podjęcie czynności, które pozwolą urzeczywistnić bezpłatność dostępu do informacji publicznej. Strona podniosła, że podmioty zobowiązane mają prawną i instytucjonalną możliwość uniknięcia ponoszenia kosztów związanych z dostępem do informacji publicznej przez udostępnianie informacji publicznych w Biuletynie Informacji Publicznej, na podstawie art. 8 ust. 2 i 3 u.d.i.p. Wobec powyższego, nałożenie opłaty za udostępnienie informacji publicznej powinno mieć charakter wyjątkowy i wynikać np. ze specyfiki sposobu i formy wskazanych we wniosku, jako odbiegających od standardowych. W ocenie stowarzyszenia, nie można uznać za wyjątkową formę udostępnienia informacji publicznej wykonania kserokopii dokumentacji, skanów lub zapisu na płycie CD-ROM. Strona podkreśliła, że zgodnie z art. 15 ust. 1 u.d.i.p., opłata ma związek z dodatkowymi kosztami związanymi ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku. Przy ocenie owej "dodatkowości", podmiot zobowiązany musi w każdej sytuacji wziąć pod uwagę, że prawo do informacji publicznej jest konstytucyjnym prawem, zagwarantowanym w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, do którego dostęp - co do zasady - jest bezpłatny. Ponadto, podmiot udostępniający informację publiczną jest zobowiązany, na podstawie art. 12 ust. 2 u.d.i.p., zapewnić możliwość kopiowania informacji publicznej albo jej wydruku lub przesłania informacji publicznej albo przeniesienia jej na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ nie wykazał, że udostępnienie informacji publicznej w formie elektronicznych dokumentów rodzi dodatkowe koszty, zwłaszcza że urząd miejski dysponuje nowoczesnymi urządzeniami do kopiowania i skanowania oraz urządzeniami do nagrywania płyt CD.

W dalszej kolejności stowarzyszenie zaznaczyło, że opłata nałożona na podstawie art. 15 ust. 1 u.d.i.p musi odpowiadać faktycznie poniesionym kosztom przez podmiot zobowiązany, natomiast analiza pisma wyznaczającego opłatę nie daje podstaw do uznania, że wyznaczona w sprawie opłata odpowiada rzeczywistym kosztom. Organ w treści zaskarżonego aktu nie przedstawił bowiem sposobu wyliczenia opłaty, ani nie wskazał, jakie okoliczności składają się na jej wysokość oraz nie wskazał konkretnej i jednoznacznej kwoty opłaty, operując określeniami "około", które uniemożliwiają ustalenie wysokości ustalonej kwoty.

Końcowo strona podniosła, że nawet gdyby uznać, że organ miał prawo naliczyć opłatę za udostępnienie informacji publicznej, to - zgodnie z art. 15 ust. 2 u.d.i.p. - miał na to 14 dni od dnia złożenia wniosku, a zatem chociażby z tego powodu wezwanie dotyczące dodatkowej opłaty po tym terminie, trzeba uznać za spóźnione, a zatem bezpodstawne.

Pismem z dnia 26 października 2021 r. nr [...] organ udzielił stronie odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 24 marca 2021 r. w formie skanów dokumentów na płycie CD, stanowiącej załącznik do odpowiedzi. Jednocześnie organ poinformował stowarzyszenie, że skanowania wnioskowanych dokumentów dokonała firma zewnętrzna, której Gmina T. zapłaciła za ww. usługę - na podstawie faktury z dnia 1 października 2021 r. nr [...] - kwotę 110,21 zł. W związku z powyższym, organ wezwał stronę do wpłacenia powyższej kwoty na wskazany w piśmie rachunek bankowy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymując swoje stanowisko w sprawie organ wskazał, że koszty udostępnienia informacji publicznej mogą być dwojakiego rodzaju: materialne (związane z nośnikiem, na którym została udzielona informacja) i osobowe (wiążą się z pracą osoby oddelegowanej do załatwienia tej konkretnej sprawy). Powołując treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 910/14, organ wskazał, że koszty o charakterze materialnym są z całą pewnością tymi, które mogą być ponoszone przez wnioskodawcę. Burmistrz podkreślił, że koszty związane z nagraniem żądanej dokumentacji na dysku CD, są niewątpliwie kosztami dodatkowymi, wiążącymi się z poniesieniem przez organ dodatkowych wydatków, które powinny obciążać wnioskodawcę. W związku z czym, ustalona przez organ opłata stanowi zwrot kosztów związanych z przekształceniem informacji publicznej w formę wskazaną we wniosku.

Organ stwierdził, że przeniesienie dokumentów utrwalonych w postaci skanów na płytę CD, wymagało zlecenia tej czynności firmie zewnętrznej, ponieważ w ciągu ostatnich kilku miesięcy organ został "zasypany" wieloma bardzo obszernymi wnioskami o udostępnienie informacji publicznej (od marca - 70 sztuk), które paraliżują pracę. Pracownicy zmuszeni są poszukiwać wielu, często archiwalnych dokumentów, analizować ich treść pod kątem oceny istnienia danych prawnie chronionych, zanonimizować, kopiować lub skanować setki stron, jak również przygotowywać liczne zestawienia i odpowiedzi na pytania formułowane we wnioskach, co uniemożliwia im wykonywanie bieżących obowiązków.

Końcowo organ zaznaczył, że ustalona opłata nie ma charakteru ryczałtowego, lecz uwzględnia faktycznie poniesione koszty udostępnienia informacji, zgodnie z fakturą wystawioną przez firmę zewnętrzną, przy wyborze której organ brał pod uwagę najkorzystniejszą ofertę na rynku. Ustalona opłata nie jest opłatą wygórowaną, która mogłaby nadwyrężyć budżet stowarzyszenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem zaskarżenia w rozpatrywanej sprawie jest akt o ustaleniu wysokości opłaty za dostęp do informacji publicznej, na podstawie art. 15 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm.; zwana poniżej w skrócie "u.d.i.p."). Zgodnie zaś z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalność administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego (...). Według poglądów prezentowanych w orzecznictwie oraz doktrynie, ustalenie wysokości opłaty za dostęp do informacji publicznej następuje w formie aktu stwierdzającego obowiązek poniesienia określonej opłaty oraz ustalającego jej wysokość. Jest to akt z zakresu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wpływa on bowiem w sposób prawnie wiążący na sytuację określonego podmiotu prawa. Akt taki może mieć formę pisma, zawiadomienia czy też postanowienia i podlega kontroli sądowoadministracyjnej (vide postanowienia NSA z 6 lutego 2015 r., I OSK 228/15, LEX nr 1650862 oraz z 30 czerwca 2015 r., I OSK 974/15, LEX nr 1784104 i wyrok NSA z 18 grudnia 2014 r., I OSK 266/14; komentarz do art. 15 ustawy o dostępie do informacji publicznej autorstwa Ireny Kamińskiej i Mirosławy Rozbickiej-Ostrowskiej, LEX).

Zgodnie z powołanym art. 15 u.d.i.p.: "1. Jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek, o którym mowa w art. 10 ust. 1, podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom.

2. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadomi wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek."

Przytoczony przepis wprowadza wyjątek od zasady bezpłatnego dostępu do informacji publicznej wyrażonej w art. 7 ust. 2 u.d.i.p. Godzi się zauważyć, jak podkreśla się w orzecznictwie, że powiadomienie o wysokości opłaty jest obligatoryjnym i wstępnym etapem postępowania, poprzedzającym samą czynność udostępnienia informacji, lecz jednocześnie jej niewarunkującym. Rozwiązanie z art. 15 ust. 2, z jednej strony, gwarantuje pewność działania podmiotu zobowiązanego, ale także nie wyłącza możliwości zmiany lub wycofania wniosku przez zainteresowanego. Z drugiej strony, powiadomienie umożliwia wnioskodawcy podjęcie decyzji o pokryciu kosztów, gdy zgadza się z ustaloną opłatą, jak również może odstąpić od żądania udostępnienia informacji bądź zmodyfikować (zmienić) wniosek w zakresie sposobu lub formy jej udostępnienia. Ustawodawca pozostawił bowiem wnioskodawcy 14 dni na dokonanie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji lub też na wycofanie wniosku. Milczenie wnioskodawcy będzie prowadzić natomiast do udostępnienia informacji w sposób i w formie wskazanej pierwotnie we wniosku i będzie wiązać się z koniecznością opłacania kosztów określonych w powiadomieniu. Dla zachowania gwarancji dla wnioskodawcy wskazanych w art. 15 ust. 2 u.d.i.p., w sytuacji żądania opłaty od wnioskodawcy wskazanej w art. 15 ust. 1 u.d.i.p., konieczne jest zachowanie chronologii podejmowania czynności określonych w art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zatem w pierwszej kolejności organ powinien powiadomić wnioskodawcę o konkretnej wysokości żądanej opłaty, aby umożliwić wnioskodawcy podjęcie decyzji o: 1) pozostawieniu wniosku w pierwotnej jego wersji; 2) ewentualnej zmianie wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji lub 3) cofnięcia wniosku. W powiadomieniu tym organ powinien wskazać powody powstania kosztów udostępnienia informacji publicznej i wyjaśnić sposób ustalenia ich wysokości. Następnie, w zależności od działań podjętych przez wnioskodawcę, organ podejmuje działania związane z realizacją wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Dla oceny prawidłowości działań organu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej kluczowe jest to, czy wnioskodawca został w sposób prawidłowy poinformowany o kosztach związanych z udostępnieniem informacji publicznej i możliwości zmiany swojego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Tymczasem z akt niniejszej sprawy wynika, że organ uchybił obowiązkowi prawidłowego doręczenia powiadomienia o wysokości opłaty za udostępnienie informacji publicznej i możliwości zmiany wniosku. Organ przesłał bowiem powiadomienie z uchybieniem terminu określonego w art. 15 ust. 2 u.d.i.p.

Wypada wskazać, że w prawie administracyjnym wyróżnia się terminy materialne i procesowe. Ugruntowane jest stanowisko doktryny uznające termin materialny za okres, w ciągu którego może nastąpić ukształtowanie praw i obowiązków materialnoprawnych jednostki w ramach administracyjnoprawnego stosunku materialnego, natomiast za termin procesowy uważa się okres do dokonania czynności procesowej przez podmioty postępowania lub uczestników postępowania. Terminy materialnoprawne mogą odnosić się tak do strony, jak i do organu. Niezachowanie terminu materialnego odnoszącego się do strony powoduje wygaśnięcie uprawnienia, roszczenia. Ta sama zasada obowiązuje przy terminie materialnym odnoszącym się do organu. Upływ terminu powoduje utratę możliwości działania przez organ, czyli nawiązania stosunku materialnoprawnego. Termin prawa materialnego jest wiążący i z reguły nieprzywracalny, chyba że ustawa tak stanowi. Wyróżnia się także terminy porządkowe (instrukcyjne) – dokonanie czynności po upływie tego terminu nie odbiera jej skuteczności. Przykładem terminów porządkowych są terminy do załatwienia spraw przez organ. Terminy instrukcyjne nie mają charakteru wiążącego.

Bezsprzecznie uprawnienie podmiotu obowiązanego o obciążeniu wnioskodawcy, domagającego się udostępnienia określonej informacji publicznej, dodatkowymi kosztami na mocy art. 15 ust. 1 u.d.i.p. należy traktować jako czynność kształtującą prawa i obowiązki strony, czyli czynność o charakterze materialnym a nie procesowym. Terminy prawa materialnego, jak wyżej zaś wspomniano - są to terminy ograniczające w czasie możliwość dochodzenia roszczeń lub inną realizację praw podmiotowych.

W ocenie Sądu, termin, o którym mowa w przepisie art. 15 ust. 2 u.d.i.p. nie ma charakteru terminu procesowego - instrukcyjnego, lecz jest terminem prawa materialnego. Termin "14 dni od dnia złożenia wniosku" jest terminem ustanowionym dla podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, co oznacza, że tylko w tak zakreślonych ramach czasowych ten podmiot jest uprawniony do korzystania ze swych kompetencji w sytuacji wypełniającej hipotezę normy prawnej z art. 15 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Jakakolwiek aktywność organu, wykraczająca poza ten przedział czasowy - expressis verbis wyrażony przez ustawodawcę - nie ma prawnego umocowania i niewątpliwie narusza prawo materialne skutkując działaniem bez należytej podstawy prawnej. Przyjąć należy, że organ ma kompetencję do powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty z tytułu poniesienia dodatkowych kosztów związanych ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji publicznej w formę wskazaną we wniosku - jedynie do czasu upływu 14 dni od daty złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Po upływie tego terminu podmiot obowiązany do udzielania informacji publicznej nie ma już możliwości żądania od wnioskodawcy pokrycia tych dodatkowych kosztów, czyli do nakładania nań tego obowiązku.

W niniejszej sprawie bezsprzecznie organ uchybił terminowi, albowiem nałożył komentowany obowiązek w ciągu 14 dni nie od daty złożenia wniosku, jak stanowi przepis, lecz dopiero po doręczeniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzji z dnia 5 sierpnia 2021 r. uchylającej wydaną w pierwszej instancji w dniu 25 maja 2021 r. decyzję odmawiającą udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej z racji uznania, że informacja ta ma charakter przetworzony a skarżący nie wykazał przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego w domaganiu się jej udostępnienia, którego to przekonania Kolegium nie podzieliło przyjmując, że wnioskowana informacja publiczna jest informacją prostą a nie przetworzoną. Nie zachodziły żadne przeszkody by już na etapie wstępnym, w terminie 14 dni po wpłynięciu wniosku, wyprzedzająco oszacować ewentualne koszty dodatkowe oraz stosownie w tym czasie powiadomić wnioskodawcę.

W tym stanie rzeczy na mocy art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżony akt. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.