Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 maja 2016 r. sprawy ze skargi K. L. na uchwałę Rady Powiatu Pyrzyckiego z dnia 21 grudnia 2015 r. nr XV/69/15 w przedmiocie odwołania Starosty Pyrzyckiego oddala skargę.

Przedmiotem skargi K. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. jest uchwała Rady Powiatu Pyrzyckiego z dnia

21 grudnia 2015 r. nr XV/69/15, w sprawie odwołania Starosty. Uchwałą tą Rada Powiatu, na podstawie art. 31 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. 2015 r. poz. 1445) odwołała K. L., w głosowaniu tajnym, z funkcji Starosty P.

Z załączonych do skargi i odpowiedzi na skargę dokumentów wynika, że pismem z dnia 15 listopada 2015 r. czterej radni Rady Powiatu R. B., B. K., M. Ł. oraz W. T. wnieśli do Rady Powiatu o odwołanie Starosty K. L. W uzasadnieniu wniosku zarzucili K. L. sprawowanie urzędu w sposób, który hamuje rozwój jednostki samorządu terytorialnego i nie rozwiązuje problemów . niegospodarne dysponowanie środkami publicznymi i apodyktyczny sposób sprawowania władzy sprzeczny z kolegialnym modelem funkcjonowania organów powiatu.

Rada Powiatu, na podstawie art. 31 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym zwróciła się o zaopiniowanie wniosku przez komisję rewizyjną. W dniu

9 grudnia 2015 r. odbyło się posiedzenie Komisji Rewizyjnej Powiatu, na którym obecni byli również wnioskodawcy R. B., B. K.

i M. Ł. oraz ówczesny Starosta K. L. Komisja obradowała w pełnym składzie trzech osób.

Komisja Rewizyjna Powiatu poddała wniosek o odwołanie K. L. z funkcji Starosty pod głosowanie. Głosy członków Komisji rozłożyły się w sposób następujący: jeden głos "za", jeden głos "przeciw", jeden głos "wstrzymujący się".

W piśmie z dnia 9 grudnia 2015 r. Komisja Rewizyjna Rady Powiatu, zatytułowanym "Opinia Komisji Rewizyjnej Rady Powiatu" wskazano,

że Komisja nie wypracowała stanowiska w sprawie wydania opinii wobec wniosku

o odwołanie K. L. z funkcji Starosty.

W dniu 21 grudnia 2015 r. Rada Powiatu podjęła na podstawie

art. 31 ust. 3 i 4 ustawy o samorządzie powiatowym uchwałę nr XV/69/15 w sprawie odwołania K. L. z funkcji Starosty.

Pismem z dnia 8 lutego 2016 r. K. L. wezwał Radę Powiatu do usunięcia naruszenia prawa ww. uchwałą z dnia 21 grudnia 2015 r. wskazując, że została ona podjęta pomimo braku zaopiniowania przez Komisję Rewizyjną Rady Powiatu wniosku o odwołanie Starosty.

Pismem z dnia 19 lutego 2016 r. K. L. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na ww. uchwałę Rady Powiatu w z dnia 21 grudnia 2015 r., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Kwestionowanej uchwale skarżący zarzucił naruszenie art. 31 ust. 2 i 3 ustawy

o samorządzie powiatowym, uzasadniając swój interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały pozbawieniem go uprawnienia do pełnienia funkcji Starosty oraz podważeniem zaufania wyborców wobec jego osoby. Zdaniem skarżącego, uchwała została podjęta z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów ustawy o samorządzie powiatowym, z uwagi na brak opinii komisji rewizyjnej w sprawie wniosku o jego odwołanie. Skarżący podniósł, że Komisja rewizyjna wprawdzie badała przedmiotowy wniosek, ale nie dokonała jego oceny. Skoro więc istota zaopiniowania wniosku o odwołanie starosty sprowadza się do jego oceny pozytywnej lub negatywnej, to brak takiej oceny oznacza, że komisja rewizyjna nie zrealizowała obowiązku współdziałania w formie zaopiniowania ww. wniosku. W ocenie skarżącego, brak wydania opinii pozytywnej przez komisję nie jest równoznaczny z wydaniem przez nią opinii negatywnej. W konsekwencji, wywodził Skarżący, uznać należało, że brak opinii Komisji Rewizyjnej Powiatu stanowił przeszkodę do podjęcia zaskarżonej uchwały.

W odpowiedzi na skargę, pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie, wskazując w pierwszej kolejności, że wniesienie niniejszej skargi było niedopuszczalne ponieważ nastąpiło przed uzyskaniem przez skarżącego odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a to czyni przedmiotową skargę przedwczesną.

W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik organu wskazał, że posiedzenie komisji rewizyjnej w niniejszej sprawie odbyło się w dniu 9 grudnia 2015 r. Po przedyskutowaniu wniosku o odwołanie K. L. z funkcji starosty pod głosowanie poddano "pozytywną opinię" w sprawie ww. wniosku. Wynik głosowania był następujący: 1 głos "za", 1 głos "przeciw" i 1 głos "wstrzymujący". Przewodniczący komisji poinformował osoby biorące udział w posiedzeniu komisji, że komisja nie wypracowała stanowiska w sprawie odwołania starosty. Zdaniem pełnomocnika organu, mając na uwadze powyższe, uznać należy, że pomimo iż nie złożono jednoznacznego oświadczenia o uznaniu wniosku o odwołanie starosty za zasadny bądź nie, komisja rewizyjna zajęła stanowisko w zakresie oceny przedłożonego wniosku, a zatem zostały spełnione warunki formalne określone w art. 31 ust. 1-3 ustawy o samorządzie powiatowym, niezbędne do zachowania procedury związanej z odwołaniem starosty.

W piśmie z dnia 26 kwietnia 2016 r., stanowiącym uzupełnienie udzielonej odpowiedzi na skargę, pełnomocnik organu wskazał, że nawet gdyby Sąd doszedł do przekonania, że opinia komisji rewizyjnej w sprawie wniosku o odwołanie starosty nie została wypracowana, fakt ten może być postrzegany wyłącznie w kategorii nieistotnego naruszenia prawa, które nie może wpływać na skuteczność podjęcia zaskarżonej uchwały. Dodatkowo pełnomocnik organu wskazał, że zarzuty w zakresie prawidłowości wydania przez komisję rewizyjną opinii były podnoszone przez skarżącego w postępowaniu nadzorczym prowadzonym przez Wojewodę, który stwierdził, że nie można przyjąć, że komisja rewizyjna nie wydała opinii w sprawie wniosku o odwołanie starosty, ani też, że uchyliła się od jej wydania. Jedyną uprawnioną, zdaniem Wojewody, konkluzją w tej sytuacji, zdaniem Wojewody, jest iż komisja rewizyjna nie zaopiniowała pozytywnie wniosku o odwołanie starosty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej uchwały, dokonana według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie narusza ona prawa.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Powiatu w sprawie odwołania K. L. z funkcji Starosty. Badając warunki dopuszczalności skargi na uchwałę, sąd jest zobligowany zbadać, czy został naruszony interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5

i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Jak wynika z brzmienia art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, do wniesienia skargi legitymowanym jest jedynie podmiot, który wykaże naruszenie prawnie chronionego interesu lub uprawnienia. Wnosząc skargę na podstawie tego przepisu należy wykazać się nie tylko interesem prawnym, ale także wykazać, że doszło do jego naruszenia. Legitymacja do wniesienia skargi na uchwały organu powiatu jest legitymacją szczególną w stosunku do tej, która wynika z art. 50 P.p.s.a., a rygory związane z wnoszeniem skarg, z uwagi na doniosły ustrojowo charakter uprawnienia do zaskarżania uchwał. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy sąd jest zobligowany do zbadania w pierwszej kolejności legitymacji procesowej wnoszącego skargę.

W niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez K. L., odwołanego zaskarżoną uchwałą z funkcji Starosty, który swój interes prawny wywodzi z tego iż uchwała pozbawiła go stanowiska Starosty

i związanych z tym uprawnień, w tym uposażenia. Interes prawny w niniejszej sprawie wynika, zdaniem skarżącego, z pozbawienia go uprawnienia do pełnienia funkcji Starosty, powierzonej mu na mocy uchwały Rady Powiatu z dnia 28 listopada 2014 r., a tym samym podważenia zaufania wyborców do jego osoby jako radnego.

Dokonując oceny tak uzasadnionego interesu prawnego w pierwszej kolejności należy wskazać, że w doktrynie i judykaturze istnieje ugruntowane stanowisko dotyczące cech jakie powinien posiadać interes prawny. Przyjmuje się, że powinien być osobisty, własny, indywidualny, konkretny i aktualny, a ponadto powinien być oparty na normie prawa powszechnie obowiązującego, przede wszystkim administracyjnego (materialnego), choć dopuszcza się również, aby była to norma prawa cywilnego. Należy przyjąć, że interes prawny powinien być bezpośredni, a więc wynikać wprost z norm prawa powszechnie obowiązującego. Pojęcie interesu prawnego uosabia potencjalną możność nałożenia obowiązków lub przyznania uprawnień, które muszą wynikać z powszechnie obowiązującego prawa i których adresatem może być wyłącznie osoba określona (wskazana) przez to prawo (patrz Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz pod redakcją R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wyd. CH Beck, wyd. 2).

W ocenie sądu w niniejszej sprawie skarżący posiadał interes prawny

w zaskarżeniu uchwały Rady Powiatu, bowiem dotyczyła ona bezpośrednio jego praw i obowiązków wynikających z pełnienia funkcji Starosty. Podjęcie uchwały pozbawiło skarżącego tej funkcji, a w konsekwencji doprowadziło utraty związanych z tym uprawnień i obowiązków, bezsprzecznie posiada on zatem interes prawny w zaskarżeniu uchwały.

Warunkiem skutecznego wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, o czym stanowi art. 52 P.p.s.a. Art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym przewiduje możliwość zaskarżenia uchwał podjętych przez organ powiatu w sprawach z zakresu administracji publicznej po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Zapis ten dał pełnomocnikowi organu asumpt do wywodzenia, iż skarżący w niniejszej sprawie wniósł skargę przedwcześnie, bowiem powinien oczekiwać na odpowiedź organu, a w przypadku jej braku wywieść skargę do sądu w terminie wskazanym w art. 53 § 2 P.p.s.a.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podzielił tego stanowiska, bowiem kwestie związane z interpretacją pojęcia "bezskuteczne wezwanie do usunięcia prawa" były przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uchwale siedmiu sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OPS 2/07 (dostępna w Internecie na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl) wyjaśnił, że "w sytuacji, gdy skarżący po wezwaniu organu gminy do usunięcia naruszenia, nie wyczekuje na odpowiedź organu na wezwanie i wnosi skargę, to w takiej sytuacji także można mówić, iż wezwanie było bezskuteczne, jeżeli okaże się, że właściwy organ gminy nie uwzględnił tego wezwania. Nawet, jeżeli w dniu wnoszenia skargi, nie była rozstrzygnięta kwestia czy wezwanie zostanie czy nie zostanie uwzględnione, to jeżeli w ostatecznym rezultacie wezwanie to nie zostało uwzględnione, skarga jest wniesiona z dopełnieniem warunku w postaci bezskuteczności wezwania. Zdaniem NSA budzi zasadnicze zastrzeżenie stanowisko, iż w sytuacji, gdy skarżący wezwał organ gminy do usunięcia naruszenia i nie czekając na odpowiedź organu wniósł skargę, to w razie późniejszego doręczenia skarżącemu odpowiedzi odmawiającej uwzględnienia wezwania, skarga nie jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia i podlega odrzuceniu, a skarżący w takim przypadku powinien wnieść nową skargę w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie". NSA wyjaśnił, że stanowiska tego nie można podzielić przede wszystkim z tego powodu,

że po przekazaniu do sądu skargi wniesionej po wezwaniu organu, ale przed udzieleniem odpowiedzi przez organ, jeżeli późniejsza odpowiedź organu jest negatywna, sąd rozpoznaje skargę, która spełnia wymagania zarówno co do terminu jej wniesienia (nie jest skargą wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia), jak i co do bezskuteczności wezwania do usunięcia naruszenia. Wydaje się to jeszcze bardziej oczywiste w sytuacji, gdy skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia i wkrótce potem wniósł skargę a organ w ogóle nie udzielił odpowiedzi na wezwanie i przekazał skargę do sądu z odpowiedzią na skargę, w której nie podziela zarzutów skarżącego. Odrzucenie w takiej sytuacji skargi jako niedopuszczalnej (przedwczesnej), ponieważ nie została wniesiona po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia nie ma oparcia w przepisach P.p.s.a. i ustawy o samorządzie gminnym. Bezskuteczność wezwania do usunięcia naruszenia jako wymóg (warunek) wniesienia skargi jest spełniony zarówno wówczas, gdy przed wniesieniem skargi organ udzielił skarżącemu odpowiedzi negatywnej, jak i wówczas, gdy taka negatywna odpowiedź została doręczona skarżącemu później, po wniesieniu skargi albo gdy organ w ogóle nie udzielił odpowiedzi na wezwanie.

W świetle powyższych rozważań, które dotyczyły co prawda interpretacji art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jednak ze względu na tożsamość regulacji zachowują aktualność w odniesieniu do art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, brak było zatem podstaw do odrzucenia skargi z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia, zaś merytoryczna ocena zarzutów skargi prowadzi do wniosku, że brak było podstaw do jej uwzględnienia z przyczyn podnoszonych przez skarżącego.

Kwestie związane z odwołaniem starosty z przyczyn innych aniżeli nieudzielenie absolutorium reguluje art. 31 ustawy o samorządzie powiatowym. Starosta może zostać odwołany jedynie na pisemny, umotywowany wniosek ¼ ustawowego składu rady, zawierający wskazanie przyczyn odwołania i zaopiniowany przez komisję rewizyjną.

Ustawowy skład Rady Powiatu wynosi 15 osób. Wniosek w formie pisemnej, zawierający uzasadnienie, złożyło czterech radnych, a zatem warunek, o którym mowa w art. 31 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym został spełniony. Rada Powiatu zwróciła się o zaopiniowanie tego wniosku przez Komisję Rewizyjną i otrzymała opinię, z której wynikało, że Komisja nie wypracowała opinii w tej sprawie. Jednocześnie wskazano na przebieg głosowania, który uniemożliwił Komisji zajęcie jednoznacznego stanowiska. Tak wyrażona opinia stanowiła podstawę uznania przez Radę Powiatu, iż warunki formalne, o których mowa w art. 31 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym zostały spełnione, co w konsekwencji doprowadziło do przegłosowania wniosku o odwołanie K. L. z funkcji Starosty. Przy pełnym składzie Rady 9 radnych głosowało za odwołaniem, 6 radnych było przeciwnych, tym samym wniosek został przegłosowany głosami 3/5 ustawowego składu Rady powiatu. Spełnione również zostały pozostałe warunki, o których mowa w art. 31 ust. 3 ustawy o samorządzie powiatowym, odnoszące się do zachowania terminu jednego miesiąca pomiędzy zgłoszeniem wniosku i głosowaniem.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest określenie, czy stanowisko Komisji Rewizyjnej Rady Powiatu przekazane Radzie Powiatu stanowiło opinię, o której mowa w art. 31 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym i czy zapoznanie się z treścią tak sformułowanej opinii mogło stanowić podstawę do podjęcia dalszych działań w kierunku odwołania starosty.

Istotne było zatem określenie charakteru pisma wystosowanego przez Komisję Rewizyjną do Rady Powiatu, w szczególności, czy istnieją podstawy do traktowania tego pisma jako opinii.

Za punkt wyjścia rozważań należy przyjąć art. 31 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym, zgodnie z którym warunkiem odwołania starosty jest, między innymi, uzyskanie opinii komisji rewizyjnej i zapoznanie się z treścią opinii przez radę powiatu. Procedura przewidziana w art. 31 ustawy o samorządzie powiatowym ma na celu z jednej strony ograniczenie liczby pochopnych wniosków o odwołanie starosty, nakładając na radnych, domagających się odwołania, obowiązek złożenia wniosku na piśmie oraz przedstawienie jego uzasadnienia, z drugiej zaś strony doprowadzenie do wnikliwego rozpatrzenia wniosku przez radę powiatu, przy jednoczesnym zaangażowaniu organu sprawującego funkcje kontrolne – komisji rewizyjnej. Elementem badania wniosku jest jego zaopiniowanie przez komisję rewizyjną i przedstawienie wniosków radzie powiatu, która ma ustawowy obowiązek zapoznania się z tą opinią.

Ustawa nie definiuje pojęcia "opinia". Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego PWN pod pojęciem "opinia" należy rozumieć czyjeś zdanie o kimś lub o czymś, sąd, osąd, zdanie, pogląd, renomę, reputację, ocenę kogoś lub czegoś wyrażoną ustnie lub pisemnie. Należy zatem przyjąć, że celem zwrócenia się o opinię do komisji rewizyjnej jest w tym przypadku uzyskanie oceny wniosku i wyrażenie przez ten organ własnego sądu w przedmiocie zasadności odwołania starosty. Skoro ustawodawca nie zawarł szczegółowych wytycznych odnośnie tego, co powinna zawierać opinia komisji rewizyjnej, to należy przyjąć, że opinią taką jest każda informacja, z której w sposób dostateczny wynika jakie jest stanowisko komisji rewizyjnej w przedmiocie odwołania starosty. Wystarczającym jest zatem określenie,

iż komisja zajmuje negatywne bądź pozytywne stanowisko w przedmiocie odwołania starosty. Istotnym przy tym jest, iż ustawodawca nie uzależnia dopuszczalności odwołania starosty od pozytywnej opinii komisji rewizyjnej, ale od uzyskania opinii

w ogóle oraz zapoznania się z jej treścią przez radę powiatu. W konsekwencji zajęcie przez komisję rewizyjną negatywnego stanowiska w przedmiocie odwołania starosty

po pierwsze nie uniemożliwia dalszego procedowania nad wnioskiem o odwołanie, a po wtóre nie czyni niemożliwym przegłosowania wniosku o odwołanie starosty przez radę powiatu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy,

że – wbrew wywodom skarżącego – z pisma Komisji Rewizyjnej Powiatu można wywieść, iż wniosek o odwołanie K. L. nie zyskał aprobaty jej członków. Jakkolwiek przekazana przez ten organ informacja w piśmie zatytułowanym "Opinia Komisji Rewizyjnej Rady Powiatu" jest lakoniczna i wynika z niej, że wniosek o odwołanie K. L. z funkcji Starosty był przedmiotem jej obrad, jednakże "nie wypracowała ona stanowiska w sprawie wydania opinii", to jednak treść tej informacji rozpatrywana łącznie z protokołem obrad Komisji prowadzi do wniosku, że Komisja nie zajęła pozytywnego stanowiska w kwestii skierowanego pod obrady wniosku.

W § 38 ust. 1 Statutu Powiatu wskazano,

że komisja rewizyjna rozpatruje i rozstrzyga sprawy na posiedzeniach zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy składu komisji. Komisja Rewizyjna Rady Powiatu liczy trzech członków i na posiedzeniu w dniu 9 grudnia 2015 r., na którym rozpatrywano wniosek o odwołanie starosty, obradowała w pełnym składzie. Pod głosowanie poddano wyrażenie pozytywnej opinii w przedmiocie odwołania K. L. z funkcji Starosty. Głosy członków Komisji rozłożyły się w taki sposób, że nie osiągnięto wymaganej zwykłej większości głosów dla tak postawionego wniosku. Zatem wniosek ten nie został przegłosowany. Nie podjęto dalszych głosowań, bowiem w sytuacji, w której oddano jeden głos "za", jeden "przeciw" i jeden "wstrzymujący się" uznano, że układ głosów przy kolejnym głosowaniu o wyrażenie negatywnej opinii w przedmiocie wniosku będzie identyczny.

W omawianej sytuacji kluczowe, zdaniem sądu, znaczenie miało określenie przedmiotu głosowania. Skoro pytanie brzmiało "kto jest za pozytywną opinią złożonego wniosku o odwołanie K. L. z funkcji Starosty?", to przy opisanym wyżej układzie głosów należało przyjąć, że wniosek ten nie został przegłosowany, bowiem nie osiągnięto wymaganej większości głosów. Następstwem tak przeprowadzonego głosowania winno być, w ocenie sądu, uznanie, iż Komisja nie zaopiniowała pozytywnie wniosku poddanego pod jej obrady. Wnikliwa analiza protokołu z posiedzenia Komisji, łącznie z pismem skierowanym do Rady Powiatu pokazuje, że członkowie Komisji nie byli jednomyślni, a głosowanie stanowi wyraz ich wątpliwości co do zasadności wniosku i słuszności odwołania starosty. Na tej podstawie radni procedujący nad wnioskiem mogli wyrobić sobie własne zdanie na temat zasadności przytaczanych we wniosku podstaw odwołania K. L. z funkcji starosty.

W ocenie sądu brak było podstaw do powtarzania głosowań w celu uzyskania takiego rozkładu głosów, który powodowałby uzyskanie większości głosów "za" lub "przeciw".

Jakkolwiek widoczne są mankamenty dokonania oceny wniosku przez Komisję Rewizyjną w taki sposób, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, w szczególności sformułowanie dokumentu, który miał stanowić opinię lakonicznie i bez wskazania chociażby na przebieg głosowania, czy argumentację poszczególnych jej członków, jednak przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do sytuacji, w której na skutek takiego rozkładu głosów, jak opisany wyżej, wypracowanie jednoznacznego stanowiska byłoby niemożliwe, co z kolei mogłoby prowadzić do sytuacji, w której niemożliwym byłoby także nadanie wnioskowi dalszego biegu.

Skoro, jak już wyżej wspominano, opinia komisji rewizyjnej nie ma charakteru wiążącego, to wystarczającym jest uzyskanie stanowiska, z którego będzie wynikało jakie jest jej zdanie w przedmiocie wniosku i taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Brak jest więc podstaw do wywodzenia, że tak wyrażona opinia była niewystarczająca, a tym samym procedowanie Rady Powiatu nad wnioskiem odbyło się z naruszeniem art. 31 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym.

W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, sąd, w oparciu o art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.