II GZ 296/24 - Postanowienie

Data orzeczenia	2024-06-28	
Data wpływu	2024-06-10	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Marcin Kamiński /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6037 Transport drogowy i przewozy	
Hasła tematyczne	Odrzucenie zażalenia	
Sygn. powiązane	I SA/Bd 548/23	
Skarżony organ	Inspektor Transportu Drogowego	
Treść wyniku	Oddalono zażalenie	
Powołane przepisy	Dz.U. 2023 nr 0 poz 1634; art. 28 § 1, art. 29, art. 46, art. 47 art. 195 § 3; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia O. Sp. z o.o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 548/23 w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Bd 548/23 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi O. Sp. z o.o. w B. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 sierpnia 2023 r., nr BP.501.1290.2023.2337.BD2.444553 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.	
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 lutego 2024 r., sygn. I SA/Bd 548/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił zażalenie O. Sp. z o.o. (skarżąca) w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 grudnia 2023 r. w przedmiocie odrzucenia skargi skarżącej na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 sierpnia 2023 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 stycznia 2024 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 grudnia 2023 r. przez: podpisanie zażalenia lub nadesłanie podpisanego odpisu zażalenia, nadesłanie podpisanego odpisu zażalenia dla strony przeciwnej oraz złożenie dokumentu lub uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynikałoby uprawnienie do wniesienia zażalenia lub udzielenia pełnomocnictwa, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, po rygorem odrzucenia zażalenia.

Wezwanie zostało doręczone na adres skarżącej w dniu 5 lutego 2024 r. (k. 29 at sądowych). W odpowiedzi na zarządzenie strona skarżąca nadała 12 lutego 2024 r. przesyłkę pocztową zawierającą podpisany egzemplarz zażalenia. Nie uzupełniła natomiast pozostałych braków zażalenia, o które była wzywana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym postanowieniu uznał, że w odpowiedzi na wezwanie skarżąca uzupełniła jedynie braki formalne zażalenia w zakresie podpisania zażalenia podpis pod zażaleniem, natomiast nie uzupełniła pozostałych braków formalnych. W konsekwencji Sąd I instancji uznał, że skarżąca, pomimo wezwania, nie usunęła w terminie braków formalnych zażalenia, a zatem podlega ono odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Skarżąca wniosła także o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez przeprowadzenie dowodu z aktu notarialnego celem wykazania umocowania P. K. do działania w charakterze prezesa zarządu oraz uzupełnienie materiału dowodowego poprzez przesłuchanie P. K. celem wykazania, że doszło do uzupełnienia wszystkich braków formalnych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 194 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 178 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że uzupełnienie braków formalnych nie nastąpiło w sposób pełny i skuteczny, podczas gdy wnoszący zażalenie, "wedle swej najlepszej pamięci", zastosował się w pełni do treści wezwania i należało nadać sprawie bieg. W uzasadnieniu zażalenia skarżący rozwinął postawiony zarzut.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie jako oczywiście bezzasadne podlegało oddaleniu.

Naczelny Sąd w pełni podziela i akceptuje ustalenia oraz wnioski Sądu Wojewódzkiego. Strona skarżąca niewątpliwie, pomimo skutecznego wezwania, nie uzupełniła w terminie wszystkich braków formalnych zażalenia jako pisma procesowego, co skutkowało koniecznością jego odrzucenia na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 oraz w zw. z art. 193 zd. 1 i art. 49 § 1 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 195 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Przepis ten zawiera odesłanie do przepisów ustanawiających ogólne wymogi formalne dla pism procesowych, w tym do art. 46 i 47 p.p.s.a. Stosownie zatem do art. 195 § 3 w zw. z art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony będącego zażaleniem należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Brak realizacji powyższego obowiązku przez stronę skarżącą stanowił zatem samodzielną podstawę do odrzucenia wniesionego zażalenia (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 oraz w zw. z art. 193 zd. 1 i art. 49 § 1 w zw. z art. 47 § 1 p.p.s.a.).

Jeżeli chodzi o wymogi formalne w zakresie wykazania umocowania do podejmowania czynności procesowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym za osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową (art. 28 § 1 p.p.s.a.), należy zwrócić uwagę, że w orzecznictwie NSA zasadnie przyjęto, że skoro przepisy art. 29 w zw. z art. 28 § 1 p.p.s.a. wyraźnie zastrzegają, że organy lub osoby uprawnione do działania w postępowaniu przed sądem administracyjnym w imieniu osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych mających zdolność sądową mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu, to pomimo niezupełności regulacyjnej art. 46 p.p.s.a., należy uznać, że obowiązek procesowy wynikający z art. 29 p.p.s.a. jest instrumentalnie związany z obowiązkiem dołączenia do pisma procesowego wszczynającego określone postępowanie (np. zażaleniowe) dokumentu, z którego wynika umocowanie do działania w imieniu osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową przez osobę lub osoby, które występują jako jej organ, przedstawiciel ustawowy (statutowy) lub inny podmiot ustawowo umocowany do działania. Brak terminowego przedłożenia tego rodzaju dokumentu na wezwanie sądowe, skierowane na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 29 i art. 28 § 1 p.p.s.a., jest zatem brakiem formalnym sensu largo pisma procesowego (zob. postanowienie NSA z dnia 5 marca 2024 r., II GZ 40/24; postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2024 r., II GZ 167/24). W przypadku zażalenia wniesionego przez stronę skarżącą, nieusunięcie w terminie powyższych braków, stanowiło kolejną podstawę do jego odrzuceniem (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 oraz w zw. z art. 193 zd. 1 i art. 49 § 1 w zw. z art. 29 i w zw. z art. 28 § 1 p.p.s.a.).

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. o oddaleniu zażalenia.