Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Kamil Kowalewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w sprawie rozpoznania wniosku postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu M. Z. 100 (sto) złotych uiszczone tytułem wpisu sądowego od skargi.

W piśmie z 16 lipca 2025 r. M. Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydent m.st. Warszawy w sprawie rozpoznania wniosku dotyczącego zwrotu nieruchomości pod budynkiem przy ul. [...] w [...]. Skarżący wniósł o uznanie winy Biura Spraw Dekretowy Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy oraz przyspieszenie działań i wydanie postanowienia o wyodrębnieniu i przeniesieniu własności nieruchomości gruntowej dla skarżącego.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że przez ponad 45 lat nie otrzymał nawet kawałka nieruchomości gruntowej z działki o pow. 24.718 m2, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...].

W odpowiedzi na skargę Prezydent m.st. Warszawy opisał przebieg postępowania w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego z 1 sierpnia 2023 r. i zaznaczył, że przed złożeniem skargi skarżący nie wyczerpał środków prawnych przysługujących mu w toku postępowania administracyjnego, o których mowa w 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. nie złożył ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a., co stanowi warunek konieczny dla skutecznego złożenia skargi na bezczynność organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd przyjął, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.

Z treści powołanego przepisu wyraźnie wynika, że dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści art. 52 § 2 p.p.s.a., rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także skargi na bezczynność organu, co potwierdza treść art. 53 § 2b p.p.s.a., który stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Przepis ten wskazuje na konieczność złożenia ponaglenia jako warunku formalnego wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania, jednak nie określa w żaden sposób jaki czas powinien dzielić obie te czynności. Ustawodawca nie zakreśla także terminu, w którym można wnieść skargę na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) wprowadzając jedynie warunek, że skargę w tym zakresie można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z treści odpowiedzi na skargę z 12 sierpnia 2025 r., a także akta administracyjnych nadesłanych przez organ, przed złożeniem skargi na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w sprawie wszczętej wnioskiem z 1 sierpnia 2023 r. skarżący wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia. Przed wniesieniem skargi nie skorzystał z z prawa do złożenia ponaglenia na bezczynność organu w trybie przepisów art. 37 k.p.a. Z tego względu wniesiona skarga na bezczynność Prezydent m.st. Warszawy jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.