I SA/Ol 312/18 - Postanowienie

Data orzeczenia	2018-07-27	
Data wpływu	2018-06-04	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie	
Sędziowie	Jolanta Strumiłło /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6110 Podatek od towarów i usług	
Hasła tematyczne	Wstrzymanie wykonania aktu	
Sygn. powiązane	III FSK 587/21	
Skarżony organ	Dyrektor Izby Administracji Skarbowej	
Treść wyniku	Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji	
Powołane przepisy	Dz.U. 2017 nr 0 poz 1369; art. 61 § 3 i 5; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Strumiłło po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2018 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]"., nr "[...]" w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. za zaległości podatkowe spółki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.	
Uzasadnienie
J. O. (dalej: skarżący, wnioskodawca, strona) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. za zaległości podatkowe spółki , w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.

Uzasadniając powyższy wniosek wskazał, że wydanie decyzji zarówno przez organ I jak i II instancji nastąpiło z rażącym naruszeniem przepisów proceduralnych i pozbawieniem strony czynnego udziału w postępowaniu, które miało wpływ na treść wydanych rozstrzygnięć. Skarżący podał, że jest emerytem, utrzymuje się z emerytury, która jest jego jedynym źródłem utrzymania. Rozpoczęcie egzekucji pozbawi go znacznej części dochodu, co wyrządzi mu znaczną szkodę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a"., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.

Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Podkreślenia wymaga, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W szczególności powstanie "znacznej szkody" będzie miało miejsce w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu, który ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiony innym. W doktrynie i orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie musi skutkować powstaniem wymienionych wyżej skutków, ponieważ w razie jej uchylenia, skarżący może uzyskać zwrot wyegzekwowanej kwoty.

W doktrynie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek ; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2006, s. 162).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że strona skarżąca zaistnienia przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego z jej punktu widzenia rozstrzygnięcia, nie wykazała.

Zauważyć należy, iż konieczność zapłaty zobowiązania podatkowego i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, jest zwykłym następstwem wydania decyzji podatkowej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego nie naprawiłoby (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 450/09, opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego, jednak, co należy podkreślić, nie zawsze wiąże się ono z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem uwiarygodnienie, iż w wyniku zapłaty określonej w decyzji kwoty, wystąpią skutki o jakich mowa w przywołanym unormowaniu.

W sytuacji więc, gdy w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała w sposób rzeczowy, poparty stosownymi dowodami, iż zachodzą okoliczności wskazujące w sposób wiarygodny na zaistnienie ustawowych przesłanek udzielenia wnioskowanej ochrony tymczasowej, brak było podstaw do stwierdzenia przez Sąd, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodować może znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.