Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku P. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku, zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Sosnowca z dnia 17 lutego 2025 r. nr DŚR.5111.664.2017.DN.DN.75955..21.WEJÓ w sprawie ze skargi kasacyjnej P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Gl 729/25 w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 28 marca 2025 r. nr SKO.PSŚ/41.5/243/2025/4022 w przedmiocie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych postanawia: 1) odrzucić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku; 2) odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta Sosnowca z dnia 17 lutego 2025 r. nr DŚR.5111.664.2017.DN.DN.75955..21.WEJÓ.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z 4 listopada 2025 r. (sygn. akt II SA/Gl 729/25) oddalił skargę P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 28 marca 2025 r. nr SKO.PSŚ/41.5/243/2025/4022 utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Sosnowca z 17 lutego 2025 r. nr DŚR.5111.664.2017.DN.DN.75955..21.WEJÓ który uznał, że kwoty wypłacone skarżącemu w okresie od 11 maja 2024 r. do 30 września 2024 r. w ramach świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z pracy zawodowej w celu opieki nad niepełnosprawnym synem – L. S., w łącznej wysokości 13.976,10 zł, były nienależnie pobranymi świadczeniami rodzinnymi i jednocześnie zobowiązał skarżącego do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku P. S. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Sosnowca. Przedmiotowy wniosek nie zawierał uzasadnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego kasacyjnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny. Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie został wyposażony w prawo wstrzymania wykonania orzeczenia (wyroku lub postanowienia) wojewódzkiego sądu administracyjnego, zaskarżonego skargą kasacyjną. Przepisy przewidują jedynie możliwość wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego w wypadku wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 284 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") oraz wstrzymania wykonania orzeczenia sądowego w toku postępowania o przywrócenie uchybionego terminu (art. 89 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że brak jest podstawy prawnej do wstrzymania wykonania wyroku, którego dotyczy skarga kasacyjna złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Brak jest również innych przepisów w p.p.s.a., jak również w ustawach szczególnych, które pozwalałyby na wstrzymanie wykonania nieprawomocnego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadku wniesienia od tego wyroku skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 774/19).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji.

Odnośnie zaś żądania wstrzymania przez Naczelny Sąd Administracyjny wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, to zwrócić należy uwagę, że warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej, wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jego wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uzasadnienie wniosku powinno się więc odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Ponadto twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej wnioskującego. Natomiast nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (vide J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206).

W niniejszej sprawie zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji wydanej przez organ I instancji nie zawierał żadnego uzasadnienia, co uniemożliwiło Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie merytorycznej oceny ewentualnego zaistnienia przesłanek wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Rolą sądu nie jest bowiem wyręczanie wnioskodawcy i poszukiwanie za niego okoliczności, które przemawiałyby za zasadnością zastosowania ochrony tymczasowej. Skoro skarżący wniosku nie uzasadnił, to nie może oczekiwać, że Sąd udzieli mu ochrony tymczasowej. W ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej wniesionego na etapie postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny nie bada prawidłowości wydania zaskarżonego wyroku w aspekcie jego zgodności z prawem w odniesieniu do zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej, lecz dokonuje oceny argumentów strony przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu w kontekście przesłanek wymienionych

w art. 61 § 3 p.p.s.a., których skarżący nie przedstawił.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w punkcie 2 sentencji.