Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Wojciech Stachurski, Sędzia WSA (del.) Mirella Łent (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 875/21 w sprawie ze skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 19 sierpnia 2021 r., nr 1001-IEW-1.4263.19.2021.13/U1010/LZ w przedmiocie ulgi płatniczej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 2 lutego 2022 r. sygn. I SA/Łd 875/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K. Sp. z o.o. z/s w W. (dawniej E. Spółka z o.o. z siedzibą w Łodzi ) - (dalej jako: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 19 sierpnia 2021 r. w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2020 r.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył pełnomocnik skarżącej, który zaskarżył go w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił niewłaściwe rozpoznanie zarzutów przedstawionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji i pominięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny:

1. art. 67a w zw. z art. 67c ustawy Ordynacja podatkowa z dnia 29 sierpnia 1997 roku (Dz.U. 1997 Nr 137, poz. 926, tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 900) – dalej: "O.p." przez nieuwzględnienie, że Spółka nie mogła uzyskać możliwości prowadzenia działalności gospodarczej i dokonania spłat z tytułu należności publicznoprawnych;

2. art. 122 i art. 191 w zw. z art. 187 O.p. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i zaniechanie ustalenia, czy Spółka dotychczas - przez okres swojej działalności, korzystała z rozłożenia na raty zaległości w podatku od towarów i usług, a jeżeli tak - czy opłacała świadczenia w sposób terminowy, z czego w sposób jednoznaczny wynikałoby, że spółka wyłącznie wskutek trudnej sytuacji finansowej wynikającej z epidemii nie mogła dokonać spłaty swoich należności;

3. art. 122 i art. 191 w zw. z art. 187 O.p przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i niewłaściwe uznanie, że spółka w sposób nieprawidłowy dokonywała czynności gospodarczych, choć w rzeczywistości została pozbawiona możliwości prowadzenia działalności gospodarczej i dotychczas płaciła swoje zobowiązania w sposób konsekwentny oraz nieuwzględnienie, iż skarżąca nie ze swojej winy została pozbawiona możliwości prowadzenia działalności a wobec niej ograniczono prowadzenie zabezpieczenia o kwotę około 2.000.000 złotych, która to nie została zwolniona do dnia dzisiejszego.

W związku z powyższymi zarzutami, pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W piśmie procesowym z dnia 21 kwietnia 2022 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a także, że wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, t.j. ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z 8 grudnia 2009r., II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40). Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.). W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego została oddalona.

Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r., poz. 1842 dalej: "ustawa COVID") oraz zarządzenia z dnia 20 marca 2024 r. Przewodniczącego Wydziału III Izby Finansowej NSA. Strony poinformowano o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne, składzie orzekającym i terminie posiedzenia niejawnego oraz pouczono o możliwości uzupełnienia argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej albo żądania jej oddalenia.

Przypomnieć trzeba, że zarówno z art. 183 § 1, jak i z art. 174 oraz art. 176 p.p.s.a. wynika, że do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska Sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten Sąd rozważone czy ocenione. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzuty kasacyjne oraz ich uzasadnienie nieodpowiadające wskazanym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Zaznaczyć należy, że Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych lub ich uzasadnienia.

W petitum wniesionej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Jednak w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wykazano ani wpływu zarzucanego naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy, ani w jaki sposób przepisy te zostały naruszone. Nie zostały też należycie uzasadnione zarzuty naruszenia prawa materialnego. Nie podano jak naruszone przepisy zinterpretował Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka powinna być prawidłowa ich wykładnia, albo dlaczego uważa, że zostały one niewłaściwie zastosowane. Nie podano nawet, czy zarzucane naruszenie prawa materialnego organ upatruje w ich błędnej wykładni, czy w niewłaściwym zastosowaniu.

Sąd pierwszej instancji po omówieniu art. 67a § 1 O.p. przyjął, że w sprawie, postępowania podatkowe nie wkroczyło w fazę "uznania" ponieważ organy wyraźnie stwierdziły, że w ustalonych okolicznościach faktycznych nie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika, ani przesłanka interesu publicznego. Uznał za prawidłową konstatację organów, zgodnie z którą ustalenie jakiegokolwiek harmonogramu ratalnej spłaty zaległości podatkowej stwarzałoby jedynie iluzję uwzględnienia wniosku podatnika i w konsekwencji naruszało podstawowe zasady postępowania podatkowego, jak choćby zasadę zaufania podatnika do organów podatkowych. Tymczasem autor skargi kasacyjnej uważa, że powodem przyznania ulgi powinna być mająca miejsce epidemia COVID i wynikająca z niej sytuacja spółki. Nadal jednak pozostaje bierny w wykazaniu, jak ta sytuacja mogłaby się odnosić do zastosowanego w sprawie prawa materialnego.

Skargę kasacyjną ostatecznie należy uznać jako sformułowaną w sposób nie pozwalający na zrozumienie intencji skarżącego. Odwołuje się on do okoliczności faktycznych nie wykazując ich istoty w świetle prawa materialnego. Sąd nie ma podstaw prawnych, by domyślić się jak to, że spółka nie mogła prowadzić działalności ma się do stwierdzenia, że nie było podstaw prawnych do przyznania ulgi w spłacie zaległości. Wręcz stanowisko to należy uznać za potwierdzające słuszność wniosku zawartego w zaskarżonym wyroku, że w ustalonych okolicznościach faktycznych przyjęcie jakiegokolwiek harmonogramu ratalnej spłaty zaległości podatkowej stwarzałoby jedynie iluzję uwzględnienia wniosku podatnika oraz w konsekwencji naruszało zasady postępowania podatkowego.

Mając powyższe na względzie oraz art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a., art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2018 r., poz. 265).

Mirella Łent Stanisław Bogucki Wojciech Stachurski