Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie WSA Barbara Pasternak (spr.) WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2007 r. sprawy ze skargi Z.U. na decyzję Wojewody [ ] w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania skargę oddala.

Starosta Powiatu G. decyzją z dnia ..........2005r. znak: .........wydaną na podstawie art. 128 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 46, póz. 543 z późn. zm.), art. 104 kpa, w związku z decyzją Wojewody ................z dnia ..........2004 r. ...........uchylającą decyzję Starosty G. z dnia ..............2004r. o odmowie wypłaty odszkodowania z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości z wniosku Z.U. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji, odmówił ustalenia i wypłaty odszkodowania z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości położonej w G. ...........

W uzasadnieniu organ l instancji podał, że w dniu .........2003r. ZU. zwrócił się do Starosty Powiatu G. z wnioskiem o wypłatę odszkodowania w kwocie 80.000,00 zł z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości położonej w G. .........spowodowanej budową kanalizacji sanitarnej, deszczowej oraz magistrali CO, powołując się na przepis art. 128 ust. 4 w związku z związku z art. 124 oraz art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami.

Organ l instancji wskazał, że przedmiotowe inwestycje realizowane były na nieruchomości wnioskodawcy w latach 1987 - 1993, pod rządami obowiązującej wówczas ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, póz. 99 z późn. zm.). Zgodnie z przepisami tej ustawy, a w szczególności art.75, 79 i 80 - zezwolenie na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości, zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji m.in. urządzeń do przesyłania płynów, pary, gazów wydawało się tylko wówczas, gdy właściciel nie wyrażał zgody na ich założenie, zaś właścicielowi nieruchomości przysługiwało od jednostki, której udostępniono nieruchomość, odszkodowanie za poniesione straty wyrządzone na skutek jej zajęcia. W przypadku braku porozumienia stron odszkodowanie ustalał terenowy organ administracji państwowej.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ prowadzący postępowanie ustalił, że na wykonanie kanalizacji sanitarnej i deszczowej na działce nr ...........nie była wydana decyzja na wejście w teren, a tym samym przyjął, że

właściciel nieruchomości wyraził zgodę na realizację tej inwestycji w trybie cywilno -prawnym. Natomiast w związku z brakiem zgody właściciela na budowę magistrali sieci c.o. na działce nr .......Urząd Miejski w G. Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami decyzją z dnia .........1988r............., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody N. z dnia .............1988r. ..........zezwolił Wojewódzkiej Dyrekcji Inwestycji w N. na wejście w teren - celem ułożenia magistrali sieci c.o. Ponadto kwestie odszkodowania, zarówno za straty powstałe w związku z wykonanie kanalizacji sanitarnej i deszczowej jak i budową magistrali sieci c.o., zostały załatwione pomiędzy właścicielem nieruchomości a inwestorem za porozumieniem stron, co zostało potwierdzone przez wnioskodawcę.

W tej sytuacji Starosta G. uznał, że skoro wszelkie sprawy związane z odszkodowaniem za szkody poniesione w związku z realizacją przedmiotowych inwestycji były realizowane na drodze cywilno - prawnej, a nie administracyjnej i zakończone już ponad 10 lat temu, przepis art. 128 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, na który powołuje się wnioskodawca, nie może mieć zastosowania, zaś ewentualne dalsze roszczenia odszkodowawcze z tym związane winny być załatwiane na drodze cywilnoprawnej.

Od powyższej decyzji złożył odwołanie do Wojewody ...........pełnomocnik wnioskodawcy, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do rozpoznania organowi l instancji.

Odwołujący się podniósł, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 128 ust. 4 i art. 129 ust. 1, w związku z art. 233 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez przyjęcie, że roszczenie wnioskodawcy zostało zaspokojone. Stwierdził, iż otrzymane odszkodowanie dotyczyło jedynie szkód w uprawach oraz czasowego zajęcia nieruchomości, a nie zmniejszenia się jej wartości oraz podkreślił, że wnioskodawca nie zawierał ugody w przedmiocie wypłaty odszkodowania i nie zrzekał się roszczeń ponad wypłacone odszkodowanie.

Ponadto zarzucił naruszenie art. 7, 77 i art. 80 kpa poprzez wydanie decyzji pomimo braku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w oparciu o niepełny materiał dowodowy i dowolną jego ocenę, w szczególności dotyczy to budowy kanalizacji sanitarnej i deszczowej.

Wojewoda .........decyzją z dnia .......2006r., ..........wydaną na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 kpa oraz art. 128 ust. 4 ustawy z

dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W przekonaniu organu odwoławczego Starosta G. w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji zgromadził dokumentację pozwalającą w sposób jednoznaczny na dokonanie ustaleń faktycznych w wskazanych wyżej kwestiach oraz właściwą ocenę materiału dowodowego. Jak wynika z akt sprawy jedynie budowa sieci c.o. na działce wnioskodawcy nastąpiła w oparciu o decyzję administracyjną zezwalającą na wejście w teren, zaś realizacja kanalizacji sanitarnej i deszczowej nastąpiła bez konieczności wydania takiego zezwolenia. Na podstawie decyzji Naczelnika Miasta G. o ustaleniu lokalizacji inwestycji obejmującej kanalizację sanitarną i deszczową oraz decyzji Urzędu Miejskiego w G. o zatwierdzeniu planu realizacyjnego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej ustalono, że inwestorem tych inwestycji był Urząd Miejski w G. Tak więc Starosta G. właściwie wystąpił do Urzędu Miejskiego celem dokonania ustaleń faktycznych dotyczących kwestii związanych z realizacją tej inwestycji. Nie są więc słuszne zarzuty odwołującej się strony, iż czynności dowodowe organu prowadzącego postępowanie w zakresie budowy kanalizacji sanitarnej i deszczowej były niewystarczające.

Także kwestie związane z wypłatą odszkodowania za straty poniesione na skutek budowy tych urządzeń zostały załatwione za porozumieniem stron, co potwierdza również wnioskodawca. Zatem brak było podstaw do ustalania należnego odszkodowania w formie decyzji administracyjnej (możliwego tylko w zakresie budowy magistrali c.o.).

Organ odwoławczy podkreślił również, że nie jest słuszne twierdzenie organu pierwszej instancji, iż konieczność uwzględnienia ewentualnego odszkodowania za zmniejszenie się wartości nieruchomości jest nową regulacją prawną, której nie przewidywała poprzednia ustawa z 1985 r. Obowiązujący wówczas przepis art. 80 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, regulujący kwestie związane z ustaleniem i wypłatą odszkodowania za straty poniesione na skutek zajęcia nieruchomości dawał możliwość ustalenia odszkodowanie zarówno za straty w zasiewach, uprawach i zbiorach jak i za inne straty - w tym również za zmniejszenie się wartości nieruchomości oraz korzyści, jakie mógłby osiągnąć właściciel gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Skoro więc budowa sieci kanalizacji sanitarnej i deszczowej nastąpiła bez

konieczności udzielenia zezwolenia na wejście w teren, zaś odszkodowanie zostało wypłacone ponad 10 lat temu w oparciu o ugody zawarte w postępowaniu cywilnym pomiędzy właścicielem nieruchomości i jednostką której udostępniono nieruchomość, uznać należy, iż tym samym odszkodowanie to zaspokoiło w pełni roszczenia wnioskodawcy i było zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody .............do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł Z.U. reprezentowany przez pełnomocnika. Skarżący zarzucił naruszenie art. 128 ust. 4, art. 129 ust. 1 w związku z art. 233 ustawy o gospodarce nieruchomościami polegające na odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowania wskutek przyjęcia, że roszczenia odszkodowawcze wnioskodawcy zostały zaspokojone. Ponadto zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 kpa polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy oraz na dowolnej ocenie materiału dowodowego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda .........wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie zauważyć należy, iż odrębnego rozważenia wymaga kwestia roszczeń odszkodowawczych z tytułu zajęcia nieruchomości skarżącego pod budowę magistrali sieci centralnego ogrzewania, odrębnego zaś - roszczeń z tytułu zajęcia tej nieruchomości pod budowę kanalizacji sanitarnej i deszczowej. Wynika to z regulacji zawartej zarówno w Ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednol. Dz. U. z 2000 r., nr 46, póz. 543 ze zm.), zwanej dalej u.g.n., jak i w Ustawie z dnia 19 kwietnia 1995 r. o gospodarce gruntami i

wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U,. nz 1985 r., nr 22, ze zm.), zwanej dalej u.g.g.w.n. Zgodnie z treścią art. 75 i art. 79 u.g.g.w.n. (na dzień 10 października 1988 r. dopuszczalne było udzielenie przez terenowy organ administracji państwowej zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomościach, zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji m. in. przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej. Zezwolenie takie mogło udzielone tylko w przypadku braku zgody właściciela nieruchomości. Takie też zezwolenie zostało udzielone decyzją organu Kierownika UM w G. z dnia........... 1988 r. (k. 19 akt adm.) i utrzymane decyzją Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego w N. z dnia ..........1988 r. ()k. 17 akt adm. ). Skargę Z.U. na decyzję organu II instancji oddalił Naczelny Sąd Administracyjny OZ w Krakowie Wyrokiem z dnia ..........1989 r. sygn. akt SA/Kr 1385/88. Zgodnie z treścią art. 80 ust. 1 i i ust. 2 u.g.g.w.n. (od 10 kwietnia 1991 r. art. 74 ), właścicielowi nieruchomości przysługiwało od jednostki, której udostępniono nieruchomość odszkodowanie za straty wyrządzone na skutek jej zajęcia i działań określonych w art. 75 ust. 1 (m.in. , a od 10. 04. 1991 r. art. 70 ( m. In. ) u.g.g.w.n. Regulacja powyższa oznaczała, że odszkodowanie, o którym mowa w art. 80 ( następnie w art. 74 u.g.g.w.n.), ustalane było przez terenowy organ administracji państwowej (od 5.12.1990 r. rejonowy organ rządowej administracji ogólnej) wówczas, gdy nieruchomość została udostępniona określonej jednostce przez właściciela na podstawie jednej z decyzji wskazanych w tych przepisach. Wydania decyzji o zezwoleniu, o którym mowa w art. 75 u.g.g.w.n. skarżący kwestionować nie może i nie ma tu znaczenia okoliczność podnoszona w toku postępowania, oraz w piśmie z dnia .........2007 r., że "nigdy nie wyrażał zgody na wykonanie czegokolwiek na swojej działce". Brak zgody skarżącego miał znaczenie wyłącznie do chwili udzielenia ostatecznego zezwolenia, o którym mowa w art. 75 ust. 1 u.g.g.w.n. (w brzmieniu pierwotnym), albowiem zgodnie z art. 79 ustawy ( w brzmieniu pierwotnym) zezwolenia, o których mowa w ar. 75 ust. 1, art. 76 ust. 1, art. 77 ust. 1 i art. 78, mogły być udzielone tylko wówczas, gdy właścicieli nie wyrażał zgody na działania określone w tych przepisach. Prace polegające na budowie ciągów c.o. zostały wykonane na nieruchomości skarżącego w oparciu o wyżej wskazane i znajdujące się w aktach decyzje.

Z analogiczną co do zasady regulacją mamy do czynienia w Ustawie z 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z treścią jej art. 124 i art. 128 starosta

wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej może ograniczyć w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzania na nieruchomości m. in. urządzeń do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje na skutek zezwolenia udzielonego przez starostę podmiotowi wykonującemu prace związane z budową obiektów, lub urządzeń, o których mowa w art. 124 ust. 2. u.g.n. Podmiot ten, na mocy art. 124 ust. 4 obowiązany jest, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów lub urządzeń, o których mowa w ust. 1 do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego. Jeżeli nie jest to możliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4 u.g.n., zgodnie z którym wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 i art. 124-126 przysługuje odszkodowanie. Winno ono odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Odszkodowanie, o którym mowa ustala starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej. Z powyższego wynika, ze również w stanie prawnym obowiązującym po wejściu w życie ustawy z 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, ustalenie odszkodowania przez organ administracji, za szkody wynikłe wskutek działań, o których mowa w art. 124 ust. 1 ustawy następuje wyłącznie w przypadkach, kiedy nastąpiło ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, w drodze decyzji zezwalającej na przeprowadzenie na niej prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n.

Odszkodowanie przysługujące za szkodę wyrządzoną wskutek ograniczenia praw do nieruchomości, dokonanego na podstawie art. 124-126 u.g.n. ustalane jest w wysokości odpowiadającej wartości poniesionej szkody, chyba, że na skutek działań podjętych na nieruchomości uległa zmniejszeniu jej wartość. Wówczas odszkodowanie zwiększa się o równowartość ubytku nieruchomości. Ze zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego wynika, że kwoty wypłacone skarżącemu w okresie od 1990 r. do 1993 r. dotyczyły odszkodowania za poniesione straty, tj. za: rekultywację działki, niemożność uprawy roli i roślin, niemożność użytkowania działki, zniszczone uprawy, drzewa i krzewy (k. 43, 44, 52, 53, 56, 57 akt adm.). Kwestia ewentualnego zmniejszenia wartości działki nie była w tamtych latach przedmiotem jakichkolwiek pertraktacji między

skarżącym a podmiotem wypłacającym odszkodowanie, ani też nie została wydana decyzja administracyjna w przedmiocie takiego odszkodowania. Ugoda z dnia ..........1993 r. (k. 57 akt adm.), na którą powołuje się organ dotyczyła wyłącznie odszkodowania za niemożność uprawy i użytkowania działki w 1992 r. Należy oczywiście podzielić stanowisko skarżącego, iż także na gruncie ustawy z 1985 r. odszkodowanie wypłacane z tytułu realizacji inwestycji "liniowych" obejmowało wyrównanie strat z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości.

Jednakże rozpatrując kwestię ewentualnego odszkodowania za zmniejszenie wartości działki skarżącego należy mieć na uwadze, że odszkodowanie, o którym mowa w art. 128 u.g.n., czyli dotyczące także roszczeń właściciela z tytułu zdarzeń, o których mowa w art. 124-126 u.g.n. ma charakter cywilno-prawny ze wszystkimi tego konsekwencjami. Naprawienie szkody w oparciu o ten przepis jest instytucją opartą stricte na przepisach kodeksu cywilnego ( por. A. Łukaszewska, kom. do art. 128 u.g.n. w: Gospodarka nieruchomościami, Przepisy i komentarz Wyd. 2 zmienione, Wyd. Prawnicze LexisNexis, W-wa 2002). Każde roszczenie odszkodowawcze ma charakter cywilno-prawny, niezależnie od podstawy jego powstania. Okoliczność, że danego roszczenia odszkodowawczego można dochodzić wyłącznie, albo w pewnej fazie w postępowaniu administracyjnym, nie ma wpływu na jego charakter. (T. Woś, Wywłaszczanie i zwrot wywłaszczanych nieruchomości, wyd. 2. Wyd. Prawnicze LexisNexis, W-wa 2004, str. 122 i nast.). Jeżeli więc roszczenie odszkodowawcze ma charakter cywilno-prawny, to także z konsekwencjami w zakresie jego przedawnienia. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej, prace związane z instalowaniem na działce skarżącego urządzeń, o których mowa w art. 124 u.g.n. zakończyły się w maju 1993 r. (k. 44). Daty zakończenia prac nie kwestionował skarżący w toku postępowania administracyjnego, nie wynika także z żadnego dowodu, aby kwestionował ten fakt uprzednio, tj. po skierowaniu do niego przez Burmistrza G. pisma z dnia..........1993 r. Okoliczność ta wynika także z oświadczenia złożonego przez skarżącego na rozprawie w dniu..........2007 r. Skoro zatem wniosek o ustalenie odszkodowania wpłynął do organu w dniu ..........grudnia 2003 r. należało uznać, że sporne roszczenie uległo przedawnieniu.

Jeżeli chodzi natomiast o prowadzone i wykonane na nieruchomości skarżącego prace polegające na wykonaniu kanalizacji deszczowej i sanitarnej to zasadnie zdaniem sądu organ ustalił w zaskarżonej decyzji, iż nie były one poprzedzone

zezwoleniem w formie decyzji administracyjnej. Jak twierdzi skarżący, wykonawca tych urządzeń "nie potrzebował ugody", gdyż mając udostępniony teren pod budowę ciepłociągu wykonywał kompleksowo inwestycje na potrzeby przedszkola. Nie ma znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stanowczo kwestionowane przez skarżącego ustalenie organu l instancji, że skarżący "wyraził zgodę na zrealizowanie kanalizacji deszczowej i sanitarnej w trybie cywilnoprawnym. Twierdzenie to istotnie nie zostało poparte żadnym dowodem, jednak nie zostało ono powtórzone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Istotną bowiem dla możliwości dochodzenia roszczenia z art. 128 u.g.n., jest okoliczność, czy wydano decyzję zezwalającą na przeprowadzenie prac, nie zaś, czy istnieje dowód na okoliczność wyrażenia zgody przez właściciela nieruchomości na prowadzenie prac. Mogły być one przecież prowadzone bez zgody właściciela, co prawdopodobnie miało miejsce w przypadku wykonania kanalizacji na działce skarżącego "przy okazji" wykonywania prac związanych z przeprowadzeniem ciepłociągu. Ustalając, że wykonanie kanalizacji deszczowej i sanitarnej nie było poprzedzone wydaniem decyzji zezwalającej, o której była mowa w art. 75 u.g.g.w.n.. organy nie dopuściły się naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, których naruszenie zarzuca skarżący. Rozpatrując ponownie sprawę z wniosku skarżącego, po uchyleniu decyzji organu l instancji przez Wojewodę ...........decyzją z dnia ...........2004 r. ...........organ, zdaniem sądu, przeprowadził postępowanie dowodowe zmierzające do ustalenia powyższej okoliczności w sposób odpowiadający regułom zawartym w art. 7 i 77 kpa, dokonał analizy zebranego materiału dowodowego i wyciągnął w tym zakresie prawidłowe wnioski. Organ prawidłowo oparł swoje ustalenie o braku decyzji zezwalającej na prowadzenie prac związanych z przeprowadzaniem kanalizacji na pismach Burmistrza .......... z dnia ........2005 r., oraz z dnia ........2005 r. (k. 122 i 123 akt adm.). Skarżący w toku postępowania nie twierdził, że decyzja taka była wydana. Potwierdził również tę okoliczność oświadczeniem złożonym na rozprawie, iż nigdy takiej decyzji nie otrzymał. Nie mają także dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji okoliczności podniesione przez skarżącego w piśmie z dnia......... 2007 r., ponieważ przesłanką przyznania odszkodowania jest powstanie szkody z tytułu zdarzeń, o których mowa w art. 124-126 u.g.n. W takiej sytuacji przyznanie odszkodowania przez organ administracji było niemożliwe, bowiem nie została spełniona konieczna przesłanka do wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania- nie

została wydana decyzja o zezwoleniu na założenie powyższych instalacji. Przede wszystkim jednak roszczenie o naprawienie szkody polegającej na zmniejszeniu wartości nieruchomości z powodu przeprowadzenia kanalizacji sanitarnej i deszczowej uległo przedawnieniu podobnie jak roszczenie wynikające z przeprowadzenia instalacji centralnego ogrzewania. Z akt sprawy, oraz oświadczenia skarżącego wynika, że również prace związane z przeprowadzaniem instalacji kanalizacyjnej zakończone zostały w ........1993 r. Uchybienie polegające na odmowie przyznania odszkodowania zamiast umorzeniu postępowania w zakresie odszkodowania za przeprowadzenie instalacji kanalizacyjnej nie miało zatem wpływu na wynik sprawy, skoro skarżący nie może skutecznie domagać się odszkodowania, z powodu przedawnienia roszczenia. Zgodnie bowiem z treścią art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ) ppsa, sąd uwzględnia skargę w przypadku innego naruszenia przepisów postępowania, tylko wówczas, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja nie narusza także prawa w sposób i w pozostałym zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ppsa, co wykazano wyżej.

Przepis art. 151 ppsa stanowi, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.