Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 4 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala

Zaskarżoną decyzją z dnia 4 maja 2011 r., znak: [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny na postawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie

– k.p.a.), w związku z art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 z późn. zm.) oraz § 8 ust. 1 i § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 105 poz. 869) – utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] 2011 r. Nr [...] organu I instancji - Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o nie stwierdzeniu u A. Z. choroby zawodowej, tj. przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat wymienionej

w poz. 15 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych.

Decyzje te zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z dnia [...] 2006 r. skierowano A. Z. na badania

w celu rozpoznania choroby zawodowej.

A. Z. była zatrudniona na stanowisku nauczyciela od 1 września 1968 r. do 20 sierpnia 1975 r. w Szkole Podstawowej Nr [...] w K., a od 21 sierpnia 1975 r. do 21 czerwca 2001 r. w Szkole Podstawowej Nr [...] w K., pracując

w narażeniu, spowodowanym nadmiernym wysiłkiem głosowym.

Orzeczeniem lekarskim z [...] 2006 r., nr [...], wydanym

przez Ośrodek Medycyny Pracy, stwierdzono brak podstaw do rozpoznania u A. Z. choroby narządu głosu, spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat.

W uzasadnieniu tego orzeczenia Ośrodek Medycyny Pracy podał, że na podstawie badania laryngologicznego i stroboskopowego nie stwierdził takich zmian chorobowych w obrębie narządu głosu, które zgodnie

z wykazem chorób zawodowych, mogłyby być spowodowane przez nadmierny wysiłek głosowy.

Powyższe badania zostały potwierdzone przez Instytut Medycyny Pracy

i Zdrowia Środowiskowego, który w orzeczeniu wydanym w dniu

[...] 2007 r., nr [....] w wyniku rozpatrzenia odwołania A. Z. stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby narządu głosu, spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat.

Na podstawie powyższych orzeczeń lekarskich jednostek orzeczniczych obu stopni oraz dokonanej oceny narażenia zawodowego, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] 2007 r., Nr [...]

nie stwierdził u A. Z. choroby zawodowej, wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania

w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132,

poz. 1115, zwanym dalej rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych z 2002 r.).

Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją z [...] 2007 r.,

znak: [...], Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego .

Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 1047/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił obie decyzje.

W jego uzasadnieniu sąd wskazał, że powodem uchylenia decyzji organów obu instancji było zaistnienie przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit.

a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), tj. naruszenia

przez organy orzekające prawa materialnego w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy poprzez stosowanie przez nie w niniejszej sprawie niekonstytucyjnych przepisów rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych z 2002 r. Sąd wskazał także, aby organy administracyjne prowadząc ponownie postępowanie administracyjne, rozpatrzyły sprawę skarżącej niezwłocznie po uchwaleniu przepisów prawa regulujących kwestie chorób zawodowych w zgodzie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej.

Z dniem 3 lipca 2009 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów

z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869, zwanym dalej rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych).

Z uwagi na to, że orzeczenia lekarskie w niniejszej sprawie wydane zostały

na podstawie rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych z 2002 r.,

które to wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt [...], uznane zostało za niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W związku z powyższym, mając na uwadze treść § 11 ust. 1 rozporządzenia

w sprawie chorób zawodowych, w myśl którego do postępowań w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym, że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne – Państwowy Inspektor Sanitarny, pismem z dnia [...] 2009 r. zwrócił się do Ośrodka Medycyny Pracy o przeprowadzenie ponownego badania A. Z., w oparciu

o obowiązujące rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych.

Ośrodek Medycyny Pracy w dniu [....] 2009 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania

u A. Z. choroby narządu głosu, spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat.

Powyższe orzeczenie potwierdził Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, który w dniu [...] 2010 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu, spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym

co najmniej 15 lat.

Mając na uwadze zebrany materiał dowodowy, a w szczególności orzeczenia lekarskie z dnia [...] 2009 r. nr [....] oraz z dnia [...] 2010 r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdził, że nie ma przesłanek do wydania decyzji o stwierdzeniu u A. Z. choroby zawodowej - przewlekłej choroby narządu głosu, spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat. Wobec tego tak orzekł w decyzji z dnia [....] 2011 r. Nr [...].

Odwołanie od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego

z dnia [...] 2011 r. Nr [....] wniosła A. Z. podnosząc,

że powiatowy inspektor sanitarny podejmując decyzję o braku podstaw

do stwierdzenia choroby zawodowej nie uwzględnił wszystkich czynników,

które były związane z jej ciężką pracą na stanowisku nauczyciela nauczania początkowego. Odwołująca podniosła, że pracując w szkole prowadziła zajęcia

w bardzo licznych klasach, a lekcje wf w holu, gdzie zła akustyka wpływała

na słuch oraz przeciążenie strun głosowych. Ponadto na terenie szkoły ciągle odbywały się remonty, w związku z czym opary farb i lakierów powodowały podrażnienia błon śluzowych nosa i gardła. Wskazała także, że w pomieszczenia

w których pracowała były źle wentylowane, powietrze było suche i przegrzane. Uważa, że praca w nieodpowiednich warunkach, zwiększone pensum godzin, liczne klasy i ciągły hałas w holu miały wpływ na stan jej zdrowia.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny przy wydawaniu decyzji uwzględnił narażenie zawodowe na stanowisku nauczyciela, a tym samym zarzuty podniesione w odwołaniu uznać należy

za bezzasadne. Organ odwoławczy nie kwestionując narażenia zawodowego A. Z. i pracy w trudnych warunkach zwrócił uwagę, że przewlekłe choroby zawodowe narządu głosu wynikają z narażenia na nadmierny wysiłek głosowy i taki też czynnik został uwzględniony w postępowaniu administracyjnym przez organa Państwowej Inspekcji Sanitarnej, jak również w postępowaniu orzeczniczym

przez Ośrodek Medycyny Pracy oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. Organ wskazał, że A. Z. pracowała przez ok. 30,5 lat w warunkach narażenia na nadmierny wysiłek głosowy, jednak wykonane badania lekarskie nie wykazały istnienia schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych, będącego załącznikiem do cytowanego wyżej rozporządzenia. Obie jednostki orzecznicze nie stwierdziły zmian chorobowych

w obrębie narządu głosu, które widnieją w punkcie 15 wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych tj.: guzków głosowych twardych, wtórnych zmiany przerostowych fałdów głosowych oraz niedowładu mięśni wewnętrznych krtani

z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, brak jest zatem podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Ponadto zgodnie z przepisami w/w rozporządzenia jednym z warunków do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu jest wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych do dwóch lat od zakończenia pracy w narażeniu na nadmierny wysiłek głosowy. Odwołująca się zakończyła pracę w 2001 r., była badana w 2009 r. i 2010 r., czyli po upływie ośmiu

i dziewięciu lat od zakończenia pracy w narażeniu na nadmierny wysiłek głosowy,

a dostarczona w 2006 r. dokumentacja medyczna z dnia [...] 2000 r. nie wniosła nowych danych i nie miała wpływu na końcowe orzeczenie. Fakt zatrudnienia

w narażeniu na czynniki potencjalnie szkodliwe, przy braku objawów klinicznych choroby figurującej w wykazie chorób zawodowych, nie daje podstaw

do stwierdzenia choroby zawodowej. W gestii organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest tylko ocena orzeczeń lekarskich jako materiału dowodowego

w sprawie, natomiast brak jest uprawnień do podważania ustalonych przez lekarzy rozpoznań klinicznych. Wobec powyższego, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu I instancji

- Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i orzekł

jak w sentencji decyzji.

Skargę na decyzję z 4 maja 2011 r., znak: [...], Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła A. Z. W jej treści zarzuciła organowi naruszenie rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych poprzez niezastosowanie przepisu o stwierdzeniu choroby zawodowej. Zarzuciła także organowi błąd

w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanej decyzji, polegający

na nie uwzględnieniu dokumentacji przedstawionej przez skarżącą,

z której wyraźnie, w jej ocenie, wynika istnienie u niej choroby zawodowej. Zdaniem skarżącej naruszony został również art. 170 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie

się przez organy administracyjne do wskazań zawartych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dnia 17 grudnia 2008 r. sygn. akt III SA/Kr 1047/08. Zarzuciła także organom naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. W związku powyższym wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny , zważył co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny

nie rozstrzyga, więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji lub postanowienia

z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W świetle art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U.

z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm.) za chorobę zawodową uważa się schorzenie ujęte

w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących

w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy zwanych "narażeniem zawodowym".

Na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 237 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm.) Rada Ministrów wydała rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych, które weszło

w życie 3 lipca 2009 r.( rozporządzenie Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r.

w sprawie chorób zawodowych; Dz. U. z 2009 r. Nr 105 poz. 869, zwanym dalej rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych).

Stosownie do treści tego rozporządzenia na pojęcie choroby zawodowej składają się dwa elementy: wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy.

We wskazanym rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych,

co do niektórych schorzeń sprecyzowano dodatkowo, że ów związek przyczynowy upoważniający do rozpoznania choroby zawodowej istnieje jedynie wówczas,

gdy udokumentowane objawy chorobowe wystąpiły w czasie istnienia narażenia zawodowego albo w okresie nie dłuższym niż wskazany w tym rozporządzeniu.

Aby zatem doszło do stwierdzenia u danej osoby choroby zawodowej, schorzenie tej osoby powinno być wykazane w wykazie chorób zawodowych załączonych do rozporządzenia oraz powinno być spowodowane narażeniem zawodowym, przy czym związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym powinien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem.

W przypadku ustalenia, że rozpoznana u pracownika choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych, ocena warunków jego pracy musi, zatem wykazać bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że pracę wykonywał w warunkach narażających na powstanie tej choroby zawodowej albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika

może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym

albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem, co najistotniejsze, wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym

w wykazie chorób zawodowych. Choroba zawodowa jest, więc pojęciem prawnym, oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest tylko i wyłącznie sama praca, jej rodzaj, charakter

i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne,

a owe przewidywalne uszkodzenia zdrowia zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych.

W rozpatrywanej sprawie postępowanie dotyczyło choroby zawodowej, wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych, stanowiących załącznik

do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, tj. przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym, co najmniej 15 lat w postaci: guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią.

Wyniki przeprowadzonych u skarżącej badań wykonywanych przez Ośrodek Medycyny Pracy, zawarte w orzeczeniu z [...] 2006 r.

nr [...] wskazują, że u pacjentki w badaniu laryngologicznym

i stroboskopowym nie stwierdzono zmian chorobowych w obrębie narządu głosu.

Stwierdzono jedynie prosty stan zapalny błony śluzowej krtani.

Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego

w orzeczeniu lekarskim z [...] 2007 r., nr [...] podał, że stwierdzane

u badanej A. Z. zmiany patologiczne błony śluzowej gardła i krtani nie mają cech przewlekłego schorzenia narządu głosu spowodowanego nadmiernym wysiłkiem głosowym. Stwierdzono przewlekły nieżyt błony śluzowej gardła i krtani. Brak zatem podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu.

Z § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych wynika,

że podstawę do wydania przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia stanowi materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Jeżeli zaś właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust.1 jest niewystarczający

do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne

do uzupełnienia tego materiału.

W związku ze zmianą przepisów dotyczących chorób zawodowych, spowodowaną uznaniem poprzednioobowiązującego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodnego z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, co legło u podstaw wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w tej sprawie wyroku w dniu 17 grudnia 2008 r.,

sygn. akt III SA/Kr 1047/08, organy podjęły czynności w celu wyjaśnienia okoliczności istotnych dla treści rozstrzygnięcia i zwróciły się do biegłych lekarzy

o ponowne badanie skarżącej w oparciu o obowiązujące od dnia 3 lipca 2009 r. rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych (pismo z dnia [...] 2009 r., znak: [...]; k. 29 akt administracyjnych).

Ośrodek Medycyny Pracy orzeczeniem z [....] 2009 r. nr [...] stwierdził brak podstaw do rozpoznania u skarżącej zawodowej przewlekłej choroby narządu głosu, spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat. W jego uzasadnieniu wskazano,

że dokonano analizy dokumentacji medycznej, a pacjentkę poddano ponownemu badaniu laryngologicznemu. W badaniu laryngologiczno-foniatrycznym

i videostroboskopowym w obrębie narządu głosu w dniu 25 września 2009 r. stwierdzono drgania fałdów głosowych dość regularne, amplituda drgań zmniejszona, zwarcie fonacyjne prawidłowe. W laryngoskopii lupowej, fałdy głosowe były matowe nieco pogrubiałe, symetrycznie ruchome, przekrwienie nalewek, głos matowy, średnie położenie głosu 220 Hz, czas fonacji 11 sek. W badaniu stwierdzono ponadto przewlekły prosty stan zapalny błony śluzowej krtani. W badaniu videostroboskopowym nie ujawniono obecności zmian w obrębie strun głosowych, wymienionych w pakt 15 wykazu chorób zawodowych, zaś zmiany w zakresie błony śluzowej krtani (przewlekły prosty stan zapalny) nie są wymienione jako schorzenie zawodowe. Analiza dokumentacji medyczne dostarczonej przez pacjentkę w 2006 r. nie wniosła nowych danych i nie miała wpływu na końcowe orzeczenie.

Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w dniu [...] 2010 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że w trakcie obserwacji w badaniu laryngologicznym i foniatrycznym stwierdzono cechy przewlekłego prostego nieżytu błony śluzowej gardła i krtani, niewielki brak zwarcia

w tylnej części głośni, oba fałdy głosowe z nieco poszerzonymi naczyniami, gładkie. Badaniem stroboskopowym stwierdzono drgania jednakowe, jednoczasowe

o prawidłowej amplitudzie drgań z zachowanym przesunięciem brzeżnym na obu fałdach głosowych, również w tym badaniu obserwowano niewielki brak zwarcia fonacyjnego jedynie w tylnej części głośni. Instytut wskazał, że głos jest matowy, tworzony swobodnie, rezonatory nasady słabo uczynnia, czas fonacji wynosi około 12 sek., próba Gutzmana jest dodatnia. U badanej A. Z. nie stwierdzono guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych,

ani też niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni oraz trwałą dysfonią. Charakter stwierdzonych zmian w postaci przewlekłego prostego nieżytu gardła i krtani nie przedstawia klinicznych cech organicznej patologii zawodowej wywołanej nadmiernym wysiłkiem głosowym.

Skoro z materiału dowodowego, zebranego w sposób wystarczający

do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, z uwzględnieniem obowiązującego

od dnia 3 lipca 2009 r. rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, wynika bezspornie, że nie stwierdzono u skarżącej schorzeń w postaci ani guzków głosowych twardych, ani wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych

ani niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną i trwałą dysfonią, wymienionych w pozycji 15 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, a jedynie prosty stan zapalny, to trafne są orzeczenia organów inspekcji sanitarnej o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej, tj. przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym, co najmniej 15 lat.

Wskutek powyższego brak jest podstaw do stwierdzenia, że w kontrolowanych decyzjach tkwią kwalifikowane wady skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji, czy też uzasadniającym wznowienie postępowania.

Nie można też zarzucić organom obu instancji, wbrew twierdzeniom skarżącej, naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ

na wynik sprawy, albowiem organy, zgodnie z postanowieniami artykułów: 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie

– k.p.a.), zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, i stosownie do art. 80 k.p.a., dokonały jego prawidłowej oceny. Istotnie organy sanitarne związane

są orzeczeniami lekarskimi. Związanie organu sanitarnego orzeczeniem kompetentnej placówki medycznej nie jest jednak tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, jako że podlega ono - jak każdy dowód

w postępowaniu - ocenie pod kątem zachowania kryteriów wyznaczonych treścią

art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Nie oznacza to w żadnym wypadku, że organy

mogą odmienne rozpoznawać schorzenia, niż to wskazano w orzeczeniu lekarskim. Istotą tego związania jest bowiem to, że organy administracji nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby wspomniane orzeczenia podważyć, nie mają w tym zakresie przesłanek do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia pracownika kształtuje się odmiennie niż ustalono w toku badań stanowiących podstawę tych orzeczeń. Taka sytuacja zachodzi w rozpatrywanej sprawie. Brak jest w tym przypadku takich dowodów, które poddawałyby pod wątpliwość orzeczenia lekarskie. Przedłożone przez skarżącą wyniki badań z 2000 r., w tym zaświadczenie lekarskie z [...] 2000 r. nie mogły wpłynąć na zmianę stanowiska jednostki orzeczniczej.

W piśmie z dnia [...] 2010 r. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego ustosunkował się do zarzutów i twierdzeń skarżącej podnosząc, że przesłana dokumentacja medyczna nie ma wpływu na merytoryczną treść orzeczenia lekarskiego i podtrzymał w całości stanowisko wyrażone

w wydanym przez siebie orzeczeniu lekarskim. Także zarzuty sprowadzające się

do tego, że brak było de facto orzeczenia jednostki orzeczniczej II stopnia, wydanego wskutek odwołania się skarżącej, nie miało wpływu na wynik sprawy. Istotne jest bowiem to, że w orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z [...] 2010 r. nr [...] wskazano brak podstaw

do stwierdzenia u skarżącej przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym. Nie ma znaczenia dla treści rozstrzygnięcia,

czy orzeczenie to było wynikiem zgłoszenia się samej skarżącej

na badania w Instytucie, czy też zostało dno wydane w wyniku odwołania się

przez nią od orzeczenia jednostki orzeczniczej I stopnia. Jak wynika z uzasadnień orzeczeń obu jednostek orzeczniczych dokumentacja medyczna skarżącej była wnikliwie analizowana. Skarżąca została też poddana badaniom, a orzeczenia lekarskie zostały w sposób wyczerpujący, przekonywujący i należyty uzasadnione. Wobec tego organy sanitarne nie miały żadnych podstaw do kwestionowania prawidłowości wydanych w stosunku do skarżącej orzeczeń lekarskich.

Nietrafne są zarzuty skarżącej, że organy orzekające w niniejszej sprawie

nie zastosowały się do wskazań zawartych w prawomocnym wyroku z 17 grudnia 2008 r., sygn. akt III SA/Kr 1047/08. Brak w uzasadnieniu tego orzeczenia konkretnych wskazań, jakie okoliczności organy winny ustalić, czy wziąć pod uwagę, w ponownym rozpoznaniu. Sąd jedynie podkreślił, że w ponownym postępowaniu, wskutek uchylenia wskazanym wyrokiem rozstrzygnięć organów sanitarnych, wydanych na podstawie niekonstytucyjnych przepisów, organy zobowiązane będą rozpatrzyć sprawę po uchwaleniu przepisów prawa regulujących kwestię chorób zawodowych w zgodzie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Nie dokonywał bowiem wobec odmowy zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowych niezgodnych z Konstytucją merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji.

Nie można w żaden też sposób zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy,

gdyż przepisy te zostały przez organy w sposób właściwy i poprawny zinterpretowane i zastosowane.

W ocenie Sądu brak zatem podstaw do uchylenia wydanych w tej sprawie decyzji i uznania skargi za zasadnej.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając kontrolowane decyzje za zgodne z prawem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.