II SA/Po 637/10 - Wyrok

Data orzeczenia	2010-11-26	
Data wpływu	2010-09-16	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu	
Sędziowie	Barbara Drzazga
Elwira Brychcy /przewodniczący/
Tomasz Świstak /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Skarżony organ	Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	Uchylono decyzję I i II instancji	
Powołane przepisy	Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270; art. 3, art. 134, art. 135, art. 153, art. 152, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016; art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 30 ust. 1 pkt 1, art. 48, art. 49b;  Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 75 poz 690; par. 3 pkt 8; Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2010r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] 2008 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] 2006 r. Nr [...], II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ T.Świstak /-/ E. Brychcy /-/ B.Drzazga	
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. nałożył na M. O. obowiązek rozbiórki wiaty garażowej wybudowanej w maju 2003 r. na działce nr ew. [...] w M.G., R. nr [...], z uwagi na brak wymaganego pozwolenia na budowę. W wyniku złożonego odwołania Wielkopolski Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu decyzją z dnia [...] 2003 r. utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji.

Wyrokiem z dnia 6 lipca 2005 r., sygn. II SA/Po 1872/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję organu II instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Kolejną decyzją z dnia [...] 2005 r. Wielkopolski Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] 2003 r. z uwagi na zmianę stanu prawnego.

Po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organ nadzoru budowlanego I instancji przeprowadził w dniu 20 września 2005 r. kontrolę na działce nr ew. [...] w M. G., R. nr [...], w toku której ustalił, iż stan faktyczny nie uległ zmianie od ostatniej kontroli w maju 2003 r., a stwierdzona samowola budowlana powinna być rozpatrzona w oparciu o przepis art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 z późn. zm., dalej Prawo budowlane).

Decyzją z dnia [...] 2006 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. nakazał M. O. dokonać rozbiórki budynku tymczasowego – wiaty garażowej położonej na działce nr ew. [...] w M. G., R. nr [...].

W wyniku złożonego odwołania Wielkopolski Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu decyzją z dnia [...] 2006 r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy zarzucił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w R. niedostateczne wyjaśnienie, dlaczego w sprawie zastosowano przepis art. 48 Prawa budowlanego, a nie przepis art. 49b tej samej ustawy dotyczący obiektów budowlanych wybudowanych bez wymaganego zgłoszenia. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji powinien zbadać krąg podmiotów mających przymiot strony w przedmiotowy postępowaniu oraz zwrócić uwagę na prawidłowe zakwalifikowanie przedmiotowego obiektu budowlanego.

Po ponownym dokonaniu czynności wyjaśniających, w tym między innymi po przeprowadzeniu kontroli na przedmiotowej nieruchomości, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R., decyzją z dnia [...] 2006 r. nr [...] po raz kolejny nakazał M. O. dokonanie rozbiórki wiaty garażowej o powierzchni zabudowy 4,29 m x 2,86 m, to jest 12,3 m2 położonej na działce nr ew. [...] w M. G., R. nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż art. 28 Prawa budowlanego stanowi, iż roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31. Natomiast w myśl art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego ilekroć w ustawie jest mowa o robotach budowlanych - należy przez to rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Z kolei zgodnie z treścią art. 3 pkt 6 ilekroć w ustawie jest mowa o budowie - należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Dalej organ wyjaśnił, iż art. 29 Prawa budowlanego w sposób enumeratywny określa zakres zwolnień z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Budowa takich obiektów w myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Jednakże, pomimo, iż powierzchnia zabudowy przedmiotowej wiaty nie przekroczyła dopuszczalnej powierzchni 25 m2, to organ nadzoru budowlanego, mając na względzie zawarty w art. 29 ust. 1 pkt 2 powoływanej ustawy zwrot "wolno stojących" i biorąc pod uwagę usytuowanie wiaty w granicy nieruchomości stwierdził, że nie można jej uznać jako wolno stojącej. W związku z powyższym do rozpatrzenia sprawy samowoli budowlanej nie można było zastosować przepisów art. 49b Prawa budowlanego.

Organ I instancji wskazał również, iż przedmiotowego obiektu nie można zakwalifikować jako tymczasowego obiektu budowlanego wyszczególnionego w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, bowiem nie był on przewidziany do przeniesienia w inne miejsce przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy. Ponadto nie mieści się on w definicji tymczasowego obiektu budowlanego zawartej w art. 3 pkt 5 tej ustawy.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono nadto, że wykonany zakres robót budowlanych, w wyniku których powstała przedmiotowa wiata, wymagał uzyskania pozwolenia na budowę - bez względu na to czy będziemy mówić o budowie obiektu czy też jego odbudowie, ponieważ obiekt nie mieści się w zwolnieniach art. 29 ust. 1 Praw budowlanego. Tym samym nie podzielono stanowiska M. O., iż wykonane na wiacie prace miały charakter remontu.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli M. O. oraz I. O. podnosząc, iż przedmiotowa wiata była używane przez nich od wielu lat. W lutym 2003 r. otrzymali nakaz jej remontu od właściciela działki nr [...] gdyż groziła zawaleniem. Po uzyskaniu zgody sąsiadów na remont M. O. w dniach 1-3 maja 2003 r. dokonał odnowy wiaty zachowując jej poprzednie rozmieszczenie i wymiary.

Decyzją z dnia [...] 2008 r., nr [...] Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 z zm.) oraz art. 104 k.p.a. nakazał M. O. dokonać rozbiórki wiaty garażowej o powierzchni zabudowy 4,29 x 2,86 m położonej na działce nr ew. [...] w M. G., R. nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie bezspornym pozostaje, iż M. O. dokonał budowy obiektu - wiaty, nie zaś remontu, bowiem obiekt został odbudowany od podstaw.

W dalszej części uzasadnienia decyzji wyjaśniono, iż obiekty budowlane, których budowa wymaga jedynie zgłoszenia organowi administracji architektoniczno - budowlanej wyszczególnione zostały w art. 29 ust. 1 w związku z, art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Należą do nich między innymi wskazane w art. 29 ust. 1 pkt. 2 wolno stojące parterowe budynki gospodarcze, wiaty i altany oraz przydomowe oranżerie o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki.

Zdaniem Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, iż przedmiotowa wiata sytuowana w granicy działki nie spełnia przesłanki "wolno stojący". Z protokołu sporządzonego w dniu 14 listopada 2006 r. oraz załączonego szkicu sytuacyjnego wynika, iż działka nr 1280 zabudowana jest budynkiem mieszkalnym oraz budynkami gospodarczymi sytuowanymi w całości w granicy działki. Organ wyjaśnił, iż pojęcie "obiekt wolno stojący" nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane wprost, jednakże możną taką definicję wywieść z definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Zgodnie z art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć "budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej". Z tego wynika, iż obiekt wolno stojący winien być usytuowany na działce w odległościach od granic działki wskazanych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), a nie bezpośrednio przy granicy jak ma to często miejsce przy budynkach w zabudowie bliźniaczej czy szeregowej.

Organ II instancji stwierdził także, iż organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 48 Prawa budowlanego. Postanowieniem z dnia 20 października 2005r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowanego w R. nałożył na M. O. obowiązek przedłożenia w określonym terminie wskazanych w postanowieniu dokumentów, a więc podjął działania zmierzające do legalizacji obiektu. Inwestor dokumentów tych nie przedłożył. Wśród tych dokumentów wymieniono m.in.: zaświadczenie burmistrza o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Co prawda w dniu 20 grudnia 2007r. Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją wyrażeń "w dniu wszczęcia postępowania" (P 37/06) w odniesieniu do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to jednak organ odwoławczy zauważył, że M. O. nawet pomimo przedłużającego się postępowania wyjaśniającego nie przedłożył żadnego z dokumentów. Zarówno w terminie wskazanym w postanowieniu, jak i w prowadzonym postępowaniu odwoławczym skarżący nie podjął jakichkolwiek działań by przedłożyć dokumenty i zalegalizować przedmiotowy obiekt budowlany pomimo, że organ podjął taką próbę. Zaświadczenie bądź ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu były tylko jednym z kilku dokumentów, jakie miał przedstawić zobowiązany.

Wobec powyższego w opinii organu II instancji zasadnym było nałożenie na inwestora obowiązku rozbiórki wiaty garażowej. Jedynie z uwagi na konieczność doprecyzowania podstawy prawnej rozstrzygnięcia Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł co do istoty (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.).

Skargę na powyższą decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. O. wyjaśniając, iż przedmiotową wiatę wybudował za zgodą sąsiadów oraz właścicielki sąsiedniej nieruchomości. Wiata zlokalizowana jest na granicy nieruchomości, tył wiaty posiada swoją ścianę tylną, a woda deszczowa spływa z jej dachu na podwórko skarżącego. M. O. wyjaśnił ponadto, iż nie jest możliwe ulokowanie przedmiotowej wiaty w odległości 3 metrów od granicy nieruchomości, gdyż to uniemożliwiłoby korzystanie z niej jako garażu. Nie prawdziwe są jego zdaniem twierdzenia organu, iż nie był zainteresowany legalizacją tego obiektu. Wiąże się to jednak z kosztami znacznie przekraczającymi wartość wiaty. Skarżący zwrócił się o zastosowanie w niniejszej sprawie art. 29 Prawa budowlanego i zakwalifikowania przedmiotowej wiaty do obiektów wymienionych w tym przepisie. Wyjaśnił, iż przystępując do remontu wiaty nie znał przepisów prawa budowlanego a jego intencją było zapewnienie bezpieczeństwa współlokatorom.

Odpowiadając na skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 6 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Po 342/08 zawiesił postępowanie sądowe z uwagi na śmierć uczestnika postępowania. Postępowanie zostało podjęte postanowieniem Sądu z dnia 16 września 2010 r.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a., sąd administracyjny uchyla akt administracyjny, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż skarga okazała się uzasadniona, gdyż wydając zaskarżoną decyzję oraz decyzję pierwszoinstancyjną organy nadzoru budowlanego dopuściły się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

W pierwszym rzędzie wskazać należy, iż wbrew twierdzeniom zawartym w decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] 2008 r., nr [...] oraz decyzji organu I instancji przedmiotowy obiekt budowlany wybudowany przez M. O. nie może być uznany za wiatę, lecz winien być określony jako garaż.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym również z wyjaśnień samego inwestora, wynika bowiem w sposób jednoznaczny, iż przedmiotowa budowla, stanowiąca samodzielny obiekt budowlany, przeznaczona była na miejsce przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodu osobowego i w tym też celu jest wykorzystywana. Bez znaczenia przy tym pozostaje, że budowla ta pozbawiona jest ściany frontowej, względnie bramy wjazdowej, albowiem garaż może mieć charakter garażu zamkniętego, z pełną obudową zewnętrzną i zamykanymi otworami, jak i garażu otwartego - bez ścian zewnętrznych albo ze ścianami niepełnymi.

Uznanie przedmiotowego obiektu za garaż pozwala na przyjęcie, iż stanowi on parterowy budynek gospodarczy w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane, w tym w szczególności art. 29 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.

Zgodnie z definicją zawartą w § 3 pkt 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z 2002 r. ze zm.) przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych.

Budynek garażu przeznaczony do przechowywania pojazdu oraz niezawodowego wykonywania jego obsługi (czyli także prac warsztatowych), spełnia zatem przesłanki do uznania go za budynek gospodarczy. Analogiczne stanowisko wyrażone zostało w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2009 r., sygn. II OSK 52/08 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), gdzie wskazano, iż "zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym sprawę garaż należy do kategorii budynków gospodarczych w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego".

Jednocześnie przywoływany już powyżej art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego stanowi, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki.

Prawidłowe ustalenie, że przedmiotowy obiekt stanowi garaż, a więc budynek gospodarczy, a nie wiatę powoduje, iż dla rozpoznania sprawy nie są istotne zgłaszane w orzecznictwie sądów administracyjnych wątpliwości, co do tego czy w świetle przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 obiektami wolno stojącymi w rozumieniu tegoż przepisu musza być także wiaty i altany, czy też wymóg takowy odnosi się wyłącznie do parterowych budynków gospodarczych (porównaj wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2007 r., sygn. VII SA/Wa 635/06 i z dnia 20 października 2009 r., sygn. VI SA/Wa 1171/09 oraz wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z 28 stycznia 2010 r., sygn. II SA/Go 891/09 - wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę nie można jednakże zgodzić się z przedstawionym przez organy administracji rozumieniem pojęcia wolno stojący. Organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wyjaśnił bowiem, iż pojęcie "obiekt wolno stojący" nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane wprost, jednakże można jego definicję wywieść z definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Zdaniem organu, obiekt wolno stojący winien być usytuowany na działce w odległościach od granic działki wskazanych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a nie bezpośrednio przy granicy jak ma to często miejsce przy budynkach w zabudowie bliźniaczej czy szeregowej.

Z przedstawionym rozumowaniem nie sposób się zgodzić, bowiem przez pojęcie "wolno stojący" rozumieć należy zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie samodzielność i suwerenność konstrukcji obiektu, to jest jego fizyczne oddzielenie od innych obiektów budowlanych. Chodzi tu o taki budynek, który nie jest połączony z innym obiektem budowlanym i nie wykorzystuje w swojej konstrukcji jakichkolwiek elementów innego obiektu budowlanego i jako całość stanowi samodzielną konstrukcję, nieograniczoną fizycznie w przestrzeni innymi budowlami.

Pojęcie "wolno stojący" odnosić zatem należy do cech fizycznych budynku i jego otoczenia weryfikowalnych za pomocą zmysłów, a nie sytuacji prawnej gruntu na jakim dany obiekt został zlokalizowany.

Przyjęcie sposobu rozumienia pojęcia "wolno stojący" zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji prowadziłoby przy tym do nieakceptowanych z punktu widzenia racjonalnego prawodawcy skutków polegających na przykład na odmowie przyznania przymiotu bycia "wolno stojącym" budynkowi oddalonemu od innych obiektów budowlanych o kilkadziesiąt, czy kilkaset metrów, i nie połączonemu z nimi, acz usytuowanego przy granicy wyodrębnionych geodezyjnie działek, względnie do sytuacji gdy istniejący budynek przestawałby być budynkiem wolno stojącym, nie w następstwie jakichkolwiek prac budowlanych, lecz jedynie prawnego podziału działki gruntu na jakiej był zlokalizowany.

Zbliżony pogląd prawny wyrażany był w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym na przykład w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 lutego 2007 r., sygn. II SA/Wr 732/06 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), gdzie wskazano, iż wiata wolno stojąca, to taka, która nie jest połączona z innym obiektem budowlanym, stanowi samodzielną konstrukcję jako całość.

Dla oceny czy dany budynek ma charakter budynku wolno stojącego bez znaczenia pozostają ewentualne prawne ograniczenia w możliwości jego realizacji wiążące się na przykład z usytuowanie w granicy, czy też w pobliżu granicy działki.

Analiza akt niniejszej sprawy pozwala przy tym na ustalenie, iż garaż zrealizowany przez skarżącego spełnia wskazane powyżej przesłanki dla uznania go za obiekt wolno stojący.

Dokonaną przez organy nadzoru budowlanego tak I., jak i II. instancji wykładnię przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego uznać zatem należy za wadliwą i nie sposób zaakceptować argumentacji organów, iż wybudowany przez M. O. obiekt (niezależnie od tego czy uznamy go za budynek gospodarczy, czy też wiatę) objęty był obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę z tego powodu, że nie stanowi on obiektu wolno stojącego

Uznanie, iż przedmiotowy obiekt budowlany stanowi obiekt wolno stojący, przesądza przy tym - w kontekście nie budzących wątpliwości i niekwestionowanych przez stronę ustaleń organów administracji dotyczących jego wymiarów - iż znajdzie do niego zastosowanie regulacja zawarta w przywołanym już powyżej art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia prawo budowlane w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 tej samej ustawy stanowiącym , iż zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3, 5-19 i 20a-21, a więc między innymi budowa wolno stojącego parterowego budynku gospodarczego.

Stwierdzając, iż organy administracji publicznej dokonały nieprawidłowych ustaleń co do faktu, że wybudowany przez M. O. obiekt wymagał pozwolenia na budowę, w konsekwencji za niewłaściwe uznać należało wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę w trybie przepisu art. 48 Prawa budowlanego.

Uznając bowiem, iż budowa przedmiotowego obiektu wymagała, stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, dokonania przez skarżącego jej zgłoszenia właściwemu organowi, obowiązkiem organów było prowadzenie ewentualnego postępowania legalizacyjnego w oparciu o korzystniejszy dla strony przepis art. 49b Prawa budowlanego.

Uznając dokonaną przez organy wykładnię prawa materialnego za wadliwą, należało - zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a - orzec jak w pkt I sentencji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy nadzoru budowlanego winny uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu (art. 153 p.p.s.a.) i rozważyć przeprowadzenie procedury legalizacyjnej przy zastosowaniu wymogów przepisu art. 49b Prawa budowlanego.

Stosownie do art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

/-/ T. Świstak /-/ E. Brychcy /-/ B. Drzazga