Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 294/23 w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 stycznia 2023 r. znak: DOA.7210.53.2022.AFI(1) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 maja 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 294/23 oddalił skargę M. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") z dnia 5 stycznia 2023 r. znak: DOA.7210.53.2022.AFI(1) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła M. N., zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Skarżąca kasacyjnie wskazała następujące podstawy skargi kasacyjnej:

1. art. 174 pkt 2 w związku z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: "p.p.s.a.", tj. naruszenie przepisów postępowania polegające na nieprzedstawieniu, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, rzetelnie stanu sprawy, tj. zgodnie ze stanem faktycznym oraz niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności, co nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale taki wpływ w istocie miało;

2. art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. (traktowanych jak przepisy prawa materialnego) polegające na ich zastosowaniu w aspekcie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego i art. 144 k.c. w aspekcie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1a i 1c p.p.s.a. polegające na ich niezastosowaniu;

3. art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenie art. 151 p.p.s.a. polegające na jego zastosowaniu, tj. na nieuwzględnieniu skargi (jej oddaleniu). W ocenie skarżącej kasacyjnie w sprawie naruszone zostały przepisy k.p.a. i Prawa budowlanego i k.c. mające istotny wpływ na wynik sprawy.

W piśmie procesowym z 26 lutego 2026 r. uczestniczka postępowania H. P. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja GINB z dnia 5 stycznia 2023 r. znak: DOA.7210.53.2022.AFI(1), którą organ ten utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 25 listopada 2022 r. znak: DOA.7210.53.2022.MML, odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji GINB z dnia 1 sierpnia 2016 r. znak: DOA.7110.540.2016.MDO.RTU, utrzymującej w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 15 kwietnia 2016 r., znak: IR-IV.7840.11.2016.9, umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Krotoszyńskiego z dnia 7 września 2015 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w K.

W niniejszej sprawie Sąd kontrolował zatem decyzję wydaną w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy badana decyzja dotknięta jest jedną z tzw. wad kwalifikowanych, wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej: "k.p.a.") Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych i nie może stanowić trybu konkurencyjnego w stosunku do postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie zwykłym, w którym doszłoby do ponownego badania sprawy od strony faktycznej. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji przedmiotem rozstrzygnięcia jest kwestionowana decyzja według stanu faktycznego i prawnego w dniu jej wydania. Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Przesłanka ta została wskazana jako podstawa wniosku M. N. o stwierdzenie nieważności decyzji GINB z dnia 1 sierpnia 2016 r. i decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia 15 kwietnia 2016 r.

W orzecznictwie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (zob. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04, orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności (zob. wyroki NSA: z dnia 6 kwietnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1531/22; z dnia 3 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 616/20, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie należało podzielić ocenę organu, zaakceptowaną przez Sąd I instancji, że nie było podstaw do uznania decyzji GINB z dnia 1 sierpnia 2016 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 15 kwietnia 2016 r. umarzającą - na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. - postępowanie w sprawie, za rażąco naruszającą prawo, co miałoby skutkować stwierdzeniem nieważności tych decyzji. GINB w decyzji z dnia 1 sierpnia 2016 r. nie naruszył rażąco prawa stwierdzając, że skarżąca nie miała interesu prawnego (art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) w kwestionowaniu decyzji Starosty Krotoszyńskiego z dnia 7 września 2015 r.

Podkreślenia wymaga, że zarówno w postępowaniu zwykłym dotyczącym pozwolenia na budowę, jak i w postępowaniu nieważnościowym krąg stron postępowania ustalany jest na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 28 k.p.a. Przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego zawęża pojęcie strony, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Stosownie bowiem do art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu (zgodnie z brzmieniem tego przepisu w dacie wydania kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji). Z powyższego wynika, że tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które wynikają z konkretnego przepisu prawa dają podmiotom wymienionym w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane regulujące kwestię przymiotu strony w sprawie pozwolenia na budowę należy wykładać ściśle, nie zaś rozszerzająco. Zauważyć trzeba, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. O obszarze oddziaływania za każdym razem będą zatem decydować indywidualne cechy obiektu budowlanego, jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, które ma kluczowe znaczenie dla przyznania statusu strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, będzie się zatem materializować wówczas, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji (jej przedmiotu) będą się również konkretyzować odpowiednie wynikające z odrębnych przepisów normy prawa administracyjnego, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu (zob. wyrok NSA z dnia 24 października 2023 r., sygn. akt II OSK 1085/23, orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że w związku z realizacją inwestycji musi rzeczywiście wystąpić prawne ograniczenie w możliwości zagospodarowania innej nieruchomości, a nie tylko potencjalna możliwość jakiegokolwiek oddziaływania danego obiektu. Wobec tego, sama w sobie okoliczność, że dany podmiot jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości nie jest wystarczająca do przyjęcia, że podmiotowi temu przysługuje status strony. Chodzi bowiem nie o jakiekolwiek oddziaływanie na nieruchomość, ale o oddziaływanie w sposób ograniczający jej zagospodarowanie. Wobec tego niezbędne jest wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie działki sąsiedniej ze względu na powstanie projektowanej zabudowy. Ograniczenia wyprowadzane ze wskazanego przepisu prawa administracyjnego muszą być rzeczywiste a nie hipotetyczne (spekulatywne). Chodzi o wskazanie jakiego rodzaju konkretne ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiedniej działki zaktualizują się na skutek powstania projektowanej zabudowy.

Należy również zauważyć, że powołany w skardze kasacyjnej art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.), dalej: "k.c.", stanowiący element cywilnoprawnego określenia treści i granic prawa własności nieruchomości nie może być wyłączną i samoistną podstawą interesu prawnego w sprawie administracyjnej dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie z tym przepisem, właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Przepis ten odnosi się do oddziaływania nieruchomości na otoczenie w postaci tzw. immisji pośrednich (np. pyły, zapachy, hałasy, gazy itp.), które są co do zasady dozwolone, o ile nie przekraczają przeciętnej miary w nim wskazanej. Jak już wyżej wskazano, przymiotu strony postępowania administracyjnego w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie daje jednak jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie, lecz jedynie oddziaływanie określone w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, czyli powodujące ograniczenia w zagospodarowaniu otoczenia wynikające z odrębnych przepisów. Z przepisu art. 144 k.c. tego rodzaju ograniczenie w kontekście Prawa budowlanego nie wynika. Ograniczenia takiego nie można bowiem upatrywać tylko w następstwie potencjalnych obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego. Okoliczność występowania tzw. immisji (pośrednich) może rodzić określone roszczenia jedynie na gruncie cywilnoprawnym, lecz nie daje praw strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego (zob. wyroki NSA: z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2011/11; z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 12/08; z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1365/14; z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 905/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przewidziana w art. 144 k.c. miara dopuszczalnych zakłóceń jako oparta na kryteriach społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunkach miejscowych ma bowiem charakter autonomiczny wobec regulacji administracyjnoprawnych, w tym również tych, z których mogłyby wynikać ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.

M. N. we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 1 sierpnia 2016 r. i z dnia 15 kwietnia 2016 r. powołała się na przesłankę rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) z uwagi na fakt, że rozstrzygnięcie tych decyzji pozwoliło na pozostanie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej również z rażącym naruszeniem prawa, bo wydanej na podstawie warunków zabudowy skutecznie wyeliminowanych z obrotu prawnego.

Wobec tego należy zauważyć, że – jak już zwrócił uwagę NSA w wyroku z dnia 27 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 2366/19 - bez znaczenia w realiach niniejszego postępowania dla oceny interesu prawnego skarżącej pozostaje kwestia stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji, albowiem kwestia ta może wpłynąć wyłącznie na poprawność merytoryczną decyzji z dnia 7 września 2015 r., która jednak nie podlegała badaniu w niniejszym postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania.

W konsekwencji, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są zawarte w skardze kasacyjnej wywody dotyczące konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę z uwagi na stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy, gdyż nie mają one wpływu na ustalenie interesu prawnego skarżącej. Umorzenie postępowania nastąpiło z uwagi na uznanie, że skarżąca nie miała przymiotu strony i – wbrew stanowisku zawartemu w skardze kasacyjnej – nie można twierdzić, że umorzenie postępowania stanowi rażące naruszenie prawa z tego względu, że doszło do pozostawienia w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę nie mającej oparcia w decyzji o warunkach zabudowy, gdyż kwestia ta w ogóle nie podlegała badaniu w tym postępowaniu.

Prawidłowo również wskazał GINB w zaskarżonej decyzji, że bez wpływu na ustalenie kręgu stron postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji zakończonej wydaniem decyzji GINB z dnia 1 sierpnia 2016 r. pozostaje okoliczność, że M. N. zainicjowała postępowanie administracyjne zakończone stwierdzeniem nieważności decyzji o warunkach zabudowy w oparciu o którą została wydana decyzja Starosty Krotoszyńskiego z dnia 7 września 2015 r. Postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę są postępowaniami administracyjnymi, które każdorazowo w momencie wszczęcia wymagają od organów odrębnego zbadania interesu prawnego wnioskodawców - przeciwieństwie do postępowania w sprawie o warunków zabudowy, w przypadku postępowań dotyczących pozwolenia na budowę, krąg stron ustalany jest na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 28 k.p.a.

Należy także zauważyć, że w postępowaniu przed Wojewodą i GINB, we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 7 września 2015 r., skarżąca wywodziła interes prawny z prawa własności działki nr [...] i jej bezpośredniego sąsiedztwa z terenem inwestycyjnym. Powołała art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 140 i 144 k.c. Wskazywała, że budowa kolejnych budynków przyczyni się do uniemożliwienia swobodnego korzystania z działek. Ograniczy jej dojazd wąską drogą do posesji, utrudni wjazd i wyjazd z posesji, zachwieje i naruszy istniejącą funkcję zabudowy ulicy, wymagania ładu przestrzennego, bezpieczeństwa, jakości życia i ochronę życia. Okoliczności te słusznie zostały uznane przez organ jako przemawiające jedynie za interesem faktycznym, nie prawnym skarżącej. Na marginesie wniosku wskazano przy tym, że skarżąca nie posiadałaby interesu prawnego, gdyby decyzja określała dojazd inną drogą.

Należy zauważyć, że GINB w kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji z dnia 1 sierpnia 2016 r. bardzo szczegółowo przeanalizował kwestię interesu prawnego skarżącej, powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm.) i konkretne ustalenia zawarte w projekcie budowlanym. Organ słusznie wyjaśnił, że przepisy kodeksu cywilnego (art. 140 i 144 k.c.), aby mogły stanowić podstawę do uznania skarżącej za stronę postępowania administracyjnego, muszą zostać powiązane z przepisem prawa administracyjnego, ograniczającego zagospodarowanie jej działki ze względu na powstanie projektowanej zabudowy, co zostało powyżej wyjaśnione.

Skarżąca nie wskazała na konkretne okoliczności, poparte przepisami materialnego prawa administracyjnego, które powodowałyby ograniczenia w możliwości zagospodarowania nieruchomości będącej jej własnością w wyniku realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem. Wobec powyższego, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do twierdzenia, że realizacja spornej inwestycji spowoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...], a tym samym, że skarżącej przysługiwał przymiot strony postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Krotoszyńskiego z dnia 7 września 2015 r. Dokonanej przez organ oceny interesu prawnego skarżącej i wynikającego z niej rozstrzygnięcia nie można zatem uznać za rażąco naruszających prawo.

Z powyższych względów za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. (traktowanych jak przepisy prawa materialnego) polegające na ich zastosowaniu w aspekcie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego i art. 144 k.c. w aspekcie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1a i 1c p.p.s.a. polegające na ich niezastosowaniu.

Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten wskazuje na obligatoryjne elementy uzasadnienia wyroku i nie służy do kwestionowania merytorycznej treści uzasadnienia wyroku, w tym podważania ustalonego stanu faktycznego sprawy. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności, gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w omawianym przepisie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. Brak odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi, czy omówienia wszystkich okoliczności, nie świadczy o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Z powołanego przepisu nie wynika bowiem, że sąd musi się odnieść do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. Podkreślenia wymaga, że z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wynika dla sądu administracyjnego obowiązek szczegółowego omówienia w uzasadnieniu każdej okoliczności, czy każdego argumentu lub twierdzenia, jakie pojawiło się w badanej sprawie. Uzasadnienie wyroku ma być "zwięzłe", co należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to niejasnym (zob. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1801/06, orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera stanowisko Sądu I instancji co do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji prawidłowo zastosował konstrukcję prawną oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., gdyż ta nie zasługiwała na uwzględnienie.

Mając powyższe na względzie, uznając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143).