Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie : NSA Joanna Tuszyńska WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 czerwca 2020 r. spraw ze skarg Firma A i W. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] października 2019 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargi oddala. WSA/wyr. l - sentencja wyroku

Uzasadnienie:

Postanowieniem z dnia 17 listopada 2014 r. (PINB-7355/133/992/14/14) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 i art. 81 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z zm.) zobowiązał współwłaścicieli działki nr [...] w miejscowości Węgrzce W. J. oraz firma B do dostarczenia następujących dokumentów:

1. zaświadczenie Wójta Gminy Zielonki o zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - wieży antenowej usytuowanej na działce nr [...] (w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego).

W razie uzyskania pozytywnej opinii j. w. należy przedłożyć opracowania wynikające z art. 33 ust.2 i ust.3 ustawy Prawa budowlanego t.j:

1. 3 egzemplarze projektu budowlanego wieży antenowej, zawierający opis techniczny i część rysunkową wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, oraz podanie kategorii obiektu budowlanego zgodnie z zamierzonym sposobem użytkowania obiektu budowlanego (wg załącznika ustawy Prawo budowlane)

2. 3 egzemplarze projektu zagospodarowania działki nr [...] w miejscowości [...],

3. oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Termin dostarczenia w/w dokumentów ustalono do dnia 1 lutego 2015 r.

Decyzją z dnia 1 czerwca 2015 r. ([...]) na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1i art. 81 1pkt 1 oraz art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu krakowskiego - ziemskiego w Krakowie nakazał W. J. oraz firma B jako współwłaścicielom działki nr [...] rozbiórkę konstrukcji wieży antenowej usytuowanej na działce nr [...] w miejscowości [...], wykonanej bez uzyskania wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

Decyzją z dnia 22 marca 2016 r. ([...]) na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa , art. 48 ust. 1 i ust. 4, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2016 r. sygn.. akt II SA/Kr 617/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję z dnia 22 marca 2016 r. i poprzedzającą ja decyzję organu I instancji.

Organ I instancji poprzedził wydanie nakazu rozbiórki wieży przeprowadzeniem ww. stosunku do ww. obiektu postępowanie legalizacyjnej w trybie art. 48 ust 2 i 3 Prawa budowlanego a następnie wydał nakaz rozbiórki w oparciu o przepis art 48 ust. 1 w zw. z art 48 ust. 4 Prawa budowlanego.

Sąd wskazał, że organ prowadził postępowanie tylko w odniesieniu do przedmiotowej wieży, nie biorąc pod uwagę, że wieża stanowi konstrukcję wsporczą dla zamontowanej na niej stacji bazowej telefonii komórkowej. Organ nie dokonał żadnych ustaleń w zakresie konstrukcji całej budowli obejmującej przedmiotową wieżę i zamontowaną na niej stację bazową telefonii komórkowej, połączenia poszczególnych elementów całego obiektu budowlanego i nie zanalizował technicznej możliwości rozbiórki wieży.

Decyzją z dnia 10 czerwca 2019 r. ([...]) na podstawie art. 80 ust. 2 pkt. 1, art. 81 ust. 1, art. 83 ust. 1 oraz art. 48 ust. 1 pkt. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu krakowskiego - ziemskiego w Krakowie nakazał W. J. oraz Firma A - jako współwłaścicielom działki nr [...] w miejscowości [...], rozbiórkę wieży antenowej usytuowanej na działce nr [...]

w miejscowości [...], gmina Zielonki.

Jednocześnie organ wskazał, że:

1. roboty rozbiórkowe należy wykonać pod nadzorem osoby z odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi;

2. roboty rozbiórkowe należy prowadzić zgodnie z przepisami BHP, wiedzą techniczną, w sposób gwarantujący bezpieczeństwo osób dokonujących rozbiórki;

3. zgodnie z art. 52 ustawy Prawo Budowlane roboty rozbiórkowe należy wykonać na koszt zobowiązanego;

4. decyzja podlega wykonaniu z chwilą, gdy stanie się ostateczna;

5. o wykonaniu nakazanych robót należy pisemnie zawiadomić tul Inspektorat w terminie 7 dni od daty ich zakończenia.

Organ I instancji podał, że według twierdzeń A. M.- właściciela dz. nr [...] w miejscowości W. - w roku 1995 na działce nr [...] sąsiadującej z jego nieruchomością istniał maszt do kilkunastu metrów, na którym były zamontowane urządzenia Radia [...]. W roku 1998 powstał inny maszt o wysokości ok. 40 m, na którym z powrotem zamontowano urządzenia nadawcze Radia [...]. Według oświadczeń D. W. z dnia 15 października 2014 r., M. S. z dnia 14 października 2014 r. oraz K. B. z dnia 24 października 2014 r. maszt radiowy wybudowano około 1997 r.

W sprawie masztu wydano następujące decyzje administracyjne:

1. decyzję Wójta Gminy Zielonki nr [...] z dnia 4 kwietnia 2002 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] na istniejącej wieży radia [...] zlokalizowanej na działce nr [...] - [...], gmina Zielonki;

2. decyzję Wójta Gminy Zielonki nr [...] z dnia 5 czerwca 2002 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę linii zasilania energią elektryczną stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] - [...], gmina Zielonki;

3. decyzję Starosty Krakowskiego nr [...] z dnia 8 kwietnia 2011 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na rozbudowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Centrum /ramy oparte na fundamencie pod szafy na urządzenia nadawczo - odbiorcze, instalacja elektroenergetyczna zasilająca, system antenowy emitujący pola elektromagnetyczne (niejonizujące) wraz z niezbędną infrastrukturą: drabiny kablowe oraz kable wysokiej częstotliwości łączące anteny z urządzeniami/ na działce o nr [...] w miejscowości [...], gmina Zielonki.

Ten materiał dowodowy potwierdza legalnie wybudowaną stację bazową telefonii komórkowej oraz jej rozbudowę na istniejącej wieży. Natomiast brak jest pozwolenia na budowę konstrukcji stalowej wieży antenowej, na której są zamontowane urządzenia nadawczo-odbiorcze. Stwierdzono również brak wykonania raportu oddziaływania na środowisko, który obejmowałby sumę promieniowania szkodliwego dla ludzi i środowiska wszystkich zamontowanych anten nadawczo-odbiorczych, należących do różnych operatorów sieci.

Wieża antenowa jest konstrukcją stalową z kątowników i rur stalowych. Wieża jest wyposażona w drabinę stalową oraz pomosty technologiczne dla montażu i eksploatacji urządzeń nadawczo-odbiorczych. Nośna konstrukcja stalowa jest zamontowana na płytce żelbetowej fundamentowej. W górnej części zamontowano urządzenia nadawczo-odbiorcze na konstrukcji wspornikowej o wysokości ok. 5,0 - 6,0 m. Zamontowane instalacje są zasilane i sterowane z metalowej szafy naziemnej. Wysokość wieży wraz z zamontowanymi masztami antenowymi wynosi ok. 40,0. Wieża jest obiektem wolnostojącym wybudowanym w następujących odległościach:

- do ogrodzenia z działką nr [...] - ok. 0,7 m;

- do ogrodzenia z działką drogową nr [...] - ok. 0,7 m;

- do budynku mieszkalnego na działce nr [...] - ok. 5,0 m.

W dniu 31 stycznia 2017 r. inspektorzy PINB przeprowadzili kontrolę wieży, podczas której stwierdzono zwiększenie ilości zamontowanych anten oraz doprowadzonych do nich kabli zasilających. Roboty montażowe dokonano nielegalnie w toku prowadzonego postępowania administracyjnego dotyczącego samowolnie wybudowanej wieży antenowej. Zamontowane kolejne urządzenia nadawczo-odbiorcze wymagały uzyskanie decyzji pozwolenia na budowę uprzedzonej raportem oddziaływania na środowisko. Kontrolę elektromagnetycznego promieniowania należy wykonać każdorazowo w razie zmiany warunków pracy zamontowanych urządzeń, gdyż nie mogą stwarzać zagrożenia w zasięgu ich działania. Stwierdzono brak wykonania raportu oddziaływania na środowisko, który obejmowałby sumę emisji fal elektromagnetycznych zamontowanych anten należących do różnych operatorów sieci, szkodliwie wpływających na ludzi i środowisko.

Ustalono również, że zgodnie z uchwałą nr XXVI 11/59/2005 Rady Gminy Zielonki z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze gminy Zielonki nr 04 w granicach administracyjnych miejscowości Węgrzce przedmiotowa działka nr [...] wg załącznika graficznego znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...] i jest przeznaczona do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Zgodnie z § 11 ust. 1 pkt. 1 w/w uchwały cyt.:

"§11. 1. Na terenach objętych planem wprowadza się zakaz:

1) lokalizacji przedsięwzięć znacząco oddziaływujących i wymagających raportu oddziaływania na środowisko wymienionych w § 2. ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz .U. Nr [...]) z wyjątkiem: inwestycji komunikacyjnych, stacji paliw /pod warunkiem wykonania badań hydrogeologicznych przed uzyskaniem decyzji pozwolenia na budowę/ oraz inwestycji celu publicznego."

W konsekwencji organ przyjął, że wybudowana bez pozwolenia na budowę wieża antenowa na działce nr [...] w miejscowości [...] jest niezgodna

z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie organu uzyskanie przez inwestora uprawnienia do realizacji stacji bazowych w zakresie określonym w zatwierdzonym projekcie budowlanym i wynikającym z decyzji o pozwolenie na budowę na istniejącej, ale nielegalnej wieży antenowej, nie stanowi przeszkody do prowadzenia postępowania w oparciu o art. 48 ustawy Prawo budowlane. Wobec powyższego, na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazano współwłaścicielom nieruchomości W. J. oraz Firma A rozbiórkę wybudowanej budowli - wieży antenowej usytuowany na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina Zielonki ze względu na brak możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami prawa.

Wybudowana samowolnie budowla nie stanowi całości techniczno-użytkowej z zainstalowanymi na niej urządzeniami i instalacjami, ponieważ nie była objęta w całości projektem budowlanym zrealizowanej na niej inwestycji. Wieża antenowa nie była przyjęta do użytkowania jako obiekt bezpieczny do eksploatacji. Zdaniem organu nałożony na współwłaścicieli nakaz rozbiórki wieży antenowej usytuowanej na działce nr [...] w [...] jest wykonalny. Ingerencja w legalnie zamontowane stacje bazowe jest możliwa bez zagrożenia. Zatwierdzony projekt stacji zawiera część opisową i rysunkową montażu anten na konstrukcjach wsporczych. Urządzenia odbiorczo-nadawcze przymocowane są na konstrukcjach wsporczych z elementów stalowych skręcanych. Trasa kablowa jest przymocowana do zewnętrznego obrysu wieży na śrubach. Zamontowane instalację są zasilane i sterowane z metalowej szafy naziemnej usytuowanej przy wieży. Technicznie możliwy jest demontaż tych stacji i ich ponowne wykorzystanie na legalnie wybudowanej wieży. Takie roboty winny być realizowane przez osoby posiadające stosowne uprawnienia i zgodnie ze sztuką budowlaną. Nielegalnie zamontowane urządzenia nadawczo-odbiorcze podlegają usunięciu w sposób bezpieczny z zachowanie przepisów BHP. Stwierdzenie braku możliwości doprowadzenia tej wieży do stanu zgodnego z prawem oraz stwierdzenie, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, technicznej możliwości demontażu stacji bazowych, stanowiących odrębne i samodzielne części obiektu, powoduje, iż nakaz rozbiórki jest wykonalny zarówno w sensie prawnym jak i faktycznym.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli Firma A z siedzibą w K. oraz W. J..

Spółka zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:

- art. 7 w zw. z art. 77 §1 kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co skutkowało ustaleniem, że rozbiórka wieży antenowej usytuowanej na działce nr [...] w [...] jest technicznie wykonalna, podczas gdy stanowi ona konstrukcję wsporczą dla zamontowanej na niej stacji bazowej telefonii komórkowej, co do której nie orzeczono nakazu rozbiórki, a w konsekwencji nie jest możliwe dokonanie rozbiórki wieży antenowej bez istotnej ingerencji w pozostałą część obiektu budowlanego, co do której nie orzeczono nakazu rozbiórki;

- art. 84 §1 kpa poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego mimo, że ustalenie technicznej możliwości rozbiórki wieży antenowej usytuowanej na działce nr [...] w [...] bez istotnej ingerencji w zamontowaną na niej stację bazową wymagało wiadomości specjalnych.

W. J. zarzucił rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:

- art. 16 kpa poprzez pozbawienie go uprawnień wynikających z ostatecznej decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, a w konsekwencji naruszenie zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych;

- art. 7 i 77 §1 kpa poprzez brak prawidłowego i pełnego ustalenia stanu faktycznego sprawy;

- art. 107 §3 kpa poprzez zbyt skrótowe i ogólnikowe uzasadnienie decyzji.

Decyzją z dnia 31 października 2019 r. ([...]) na podstawie art. 138 §1 pkt 2 kpa, art. 48 ust. 1 i ust.4, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art.83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie uchylił decyzje organu I instancji w całości nakazał W. J. oraz Firma A — jako współwłaścicielom działki nr [...] w miejscowości [...], rozbiórkę wieży antenowej usytuowanej na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina Zielonki jako budowli o konstrukcji stalowej posadowionej na fundamencie o wysokości ok. 40,00 m stanowiącej konstrukcję wsporczą dla montażu i eksploatacji urządzeń nadawczo — odbiorczych. W decyzji Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie zawarł też stosowne wskazania

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz podał, co następuje:

Postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 maja 2015r. - o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 201 5r. poz. 443). Zgodnie z art. 6 ww. ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe, w związku z czym w dacie poprzedniego rozpatrywania przedmiotowej sprawy przez MWINB zastosowanie znalazły przepisy w brzmieniu sprzed wspomnianej nowelizacji. Obecnie, z uwagi na obowiązującą od dnia 1 stycznia 2017 r. ustawę z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz. U. z 2016 r., poz. 2255, dalej: ustawa zmieniająca), zmieniającą brzmienie niektórych przepisów Pr. bud., w tym art. 36a, art. 48 i art. 49b Pr. bud, zgodnie z art. 26 ust. 2 ww. ustawy: "w sprawach, o których mowa w art. 36a, art. 48 i art. 49b ustawy zmienianej w art. 5, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się art. 36a, art. 48 i art. 49b ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą". Zatem od dnia wejścia w życie ww. ustawy zmieniającej, zastosowanie znajdą przepisy w brzmieniu obecnie obowiązującym.

Przedmiotowa wieża antenowa jest elementem sieci telekomunikacyjnej określonej w art. 2 pkt 35 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2018 r. poz. 1954), którą zaliczyć należy do telekomunikacyjnych obiektów budowlanych wymienionych w § 3 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 219, poz. 1864 z późn. zm.) cyt: § 3. Określenia użyte w rozporządzeniu oznaczają: (...) 2) telekomunikacyjny obiekt budowlany - linię kablową podziemną, linię kablową nadziemną, kanalizację kablową, kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe oraz wolno stojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe. Zgodnie z § 3 pkt 13 ww. rozporządzenia wolno stojące wieże antenowe określono jako wolno stojącą konstrukcję wsporczą anten i urządzeń radiowych, bez odciągów. Z kolei art. 3 pkt. 3 Pr. bud. jako budowlę określa każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem malej architektury, jak: (...) wolno stojące maszty antenowe.

Co prawda ustawa prawo budowlane nie definiuje pojęć maszt antenowy oraz wieża antenowa. Wyżej wymieniona ustawa posługuje się jedynie terminem masztu. W art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane ustawodawca wyliczając w sposób przykładowy obiekty budowlane, zakwalifikowane jako budowle, wymienia wolno stojące maszty antenowe. Podkreślić trzeba przy tym, że wolno stojące maszty antenowe zostały zaliczone do kategorii XXIX "wolno stojące kominy i maszty", o której mowa w załączniku do ustawy. Wieże antenowe są jednak budowlami wolnostojącymi o funkcji identycznej do masztu antenowego.

W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 17 listopada 2014 r. nałożono na współwłaścicieli działki [...] w [...] obowiązek przedłożenia stosownej dokumentacji. Jednak w wyznaczonym terminie osoby zobowiązane nie przedłożyły żądanych dokumentów. W konsekwencji organ I instancji prawidłowo, zgodnie z art. 48 uts.1 i 4 prawa budowlanego wydał nakaz rozbiórki.

Zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy nie mają wątpliwości, że z materiału dowodowego wynika legalność wybudowanej stacji bazowej telefonii komórkowej oraz jej rozbudowy na istniejącej wieży. Brak było natomiast pozwolenia na budowę dla konstrukcji stalowej wieży antenowej, na której zamontowane zostały legalnie urządzenia nadawczo-odbiorcze. Stwierdzono również brak wykonania raportu oddziaływania na środowisko, który obejmowałby sumę promieniowania szkodliwego dla ludzi i środowiska wszystkich zamontowanych anten nadawczo-odbiorczych, należących do różnych operatorów sieci.

Legalnie zainstalowana stacja bazowa umiejscowiona została na obiekcie budowlanym zrealizowanym w warunkach samowoli budowlanej, który niejako stanowi dla niej konstrukcję wsporczą. W projekcie budowlanym stacji bazowej telefonii komórkowej (akta PINB, znak: [...], tom I, k.25) w części ogólnej wskazano, że "przedmiotem inwestycji jest budowa Stacji Bazowej Telefonii Komórkowej, której urządzenia odbiorczo-nadawcze będą zlokalizowane na nośnej konstrukcji wieży radiowej w [...]". Podzielić należy stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym decyzja rozbiórkowa jest wykonalna. Zgodzić się również należy , że rozbiórka wieży wymaga chwilowego demontażu anten oraz pozostałych urządzeń, jednak jak podkreślono złożony charakter budowli pozwala na "czasowy demontaż" w celu wykonania decyzji rozbiórkowej oraz ich ponowne wykorzystanie bez ich uszkodzenia i zniszczenia, a przedmiotowa stacja bazowa technicznie może istnieć bez wieży antenowej chociażby na innym obiekcie.

W trakcie prowadzonego postępowania odnośnie samowolnie wzniesionej wieży antenowej, nastąpiły prace montażowe polegające na montażu dodatkowych anten oraz doprowadzonych do nich kabli zasilających. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził brak decyzji o pozwoleniu na budowę poprzedzonej raportem oddziaływania na środowisko, który obejmowałby swoim zakresem sumę emisji fal elektromagnetycznych zamontowanych anten należących do różnych operatorów sieci. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał się także na zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze Gminy Zielonki oraz o braku możliwości zalegalizowania przedmiotowej wieży antenowej. Co prawda postępowanie dotyczące ewentualnej rozbudowy stacji bazowej nie stanowi przedmiotu tego postępowania, jednak niewątpliwie wpływa na zakres robót, które należy wykonać podczas rozbiórki wieży antenowej. Słusznie więc organ I instancji zauważył, że dodatkowo zamontowane urządzenia nadawczo - odbiorcze również podlegają usunięciu w sposób bezpieczny.

WSA w przedmiotowej sprawie nie wskazał na niewykonalność decyzji rozbiórkowej, a jedynie podkreślił brak faktycznych ustaleń w tym zakresie, co przy ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji zbadał i poczynił starania w zakresie badania prawidłowości wydanych decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie można również przyjąć, że nakaz rozbiórki jest niewykonalny faktycznie, bowiem z uwagi na złożony charakter budowli oraz przy istniejącym stanie wiedzy i możliwościach technicznych demontaż taki jest możliwy i bezpieczny.

Wykonanie rozbiórki zgodnie z zasadami bezpieczeństwa, w tym również ewentualna konieczność zasięgnięcia opinii specjalistów również w przedmiocie kolejności prac rozbiórkowych (które mają zabezpieczyć przed uszkodzeniem anten oraz pozostałych urządzeń i elementów wchodzących w skład stacji bazowej) a także wykonania niezbędnych zabezpieczeń leży w kwestii zobowiązanego.

Odnośnie naruszenia art. 84 § 1 kpa poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego wskazać należy, że nadzór budowlany jest powołany do oceny również zagadnień technicznych w tym możliwości i prawidłowości wydanych decyzji nakazowych i wszelkie wątpliwości w zakresie jego kompetencji są nieuzasadnione. Do jego podstawowych obowiązków należy m.in. nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności zgodności rozwiązań architektoniczne -budowlanych z przepisami techniczno- budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej. Tak więc organy nadzoru budowlanego są w stanie, przy użyciu posiadanej wiedzy i środków, którymi dysponują, rozstrzygnąć istniejące wątpliwości.

Nieuzasadnionym jest także zarzut niedokonania żadnych ustaleń w zakresie konstrukcji całej budowli organ stopnia powiatowego dokonał analizy dokumentacji technicznej oraz skonfrontował ja z ustaleniami dokonanymi podczas kontroli oraz oględzin, co wskazane już zostało przez organ odwoławczy w niniejszym uzasadnieniu.

Co się zaś tyczy zarzutu nakazu rozbiórki obiektu budowlanego w sytuacji, w której możliwe jest przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego wyjaśnić należy, że przedmiotowe postępowanie mogło doprowadzić do legalizacji wieży antenowej. Osoby uprawnione nie skorzystały jednak z możliwości legalizacji przedmiotowego obiektu, nie dostarczając wymaganych dokumentów.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył W. J. - sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Kr 39/20 oraz Firma A z siedzibą w K. sprawa została zarejestrowania pod sygn. akt II SA/Kr 40/20.

W. J. zarzucił rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:

- art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186) poprzez jego niezasadne zastosowanie i wydanie decyzji o nakazie rozbiórki, podczas gdy nie zachodzą przesłanki do jej wydania, a ponadto wydana decyzja o nakazie rozbiórki w okolicznościach sprawy jest niewykonalna;

- art. 52 ustawy Prawo budowlane poprzez skierowanie decyzji wyłącznie do właścicieli działki nr [...] w [...], podczas gdy powinna ona zostać skierowana w pierwszej kolejności do inwestora prac polegających na budowie wieży oraz stacji bazowej telefonii komórkowej;

- art. 28 kpa poprzez brak prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania i brak uznania za strony postępowania użytkowników urządzeń zamontowanych na wieży antenowej posadowionej na działce nr [...] w [...];

- art. 16 kpa poprzez faktyczne nakazanie rozbiórki obiektów budowlanych wybudowanych w oparciu o ostateczne decyzje o udzieleniu pozwolenia na budowę , a w konsekwencji naruszenie zasady trwałości ostatecznych administracyjnych;

- art. 7 oraz 77 § 1 kpa przez brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy;

- art. 107 § 3 kpa poprzez zbyt skrótowe i ogólnikowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi W. J. podniósł, że decyzja została skierowana do niewłaściwych podmiotów. Jak podał nakaz rozbiórki wieży powinien zostać skierowany przede wszystkim do inwestora prac polegającej na ich budowie, a dopiero w przypadku ustalenia, że nie jest on dysponentem obiektu - do obecnych właścicieli nieruchomości (por. II OSK 338/11). Ponadto, ze względu na okoliczność, że wykonanie przedmiotowej decyzji spowoduje rozbiórkę zainstalowanych na wieży urządzeń, nakaz rozbiórki powinien zostać skierowany również do inwestora prac polegających na ich wykonaniu. Powoduje to konieczność uznania go za stronę przedmiotowego postępowania.

Podniósł nadto skarżący, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji dojdzie do faktycznego wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznych decyzji o udzieleniu pozwolenia na ich budowę, co nie jest możliwe bez przeprowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia ich nieważności. Stanowi to naruszenie zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, określonej w art. 16 §1 kpa.

Zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie organy obydwu instancji nie zbadały dostatecznie kwestii możliwości wykonania zaskarżonej decyzji. Nie zwrócono uwagi na okoliczność braku technicznej możliwości dokonania rozbiórki wieży bez konieczności demontażu nieobjętych zakresem zaskarżonej decyzji elementów stacji bazowej telefonii komórkowej. Nie wykonano zatem zalecenia co do ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego, wskazanych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 sierpnia 2016 r., II SA/Kr 617/16. W ponownie prowadzonym postępowaniu kwestie te w dalszym ciągu pozostały niedostatecznie zbadane. Nie ustalono również kiedy została zbudowana przedmiotowa wieża, jak również - co z perspektywy niniejszego postępowania jest jeszcze bardziej istotne - kto był inwestorem tej inwestycji, jak również kto wybudował stację bazową telefonii komórkowej. Bez ustalenia tych okoliczności nie jest możliwe prawidłowe wskazanie adresatów decyzji. Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia przesłanek określonych w art. 107 § 3 kpa. Przede wszystkim nie wyjaśniono w sposób dostateczny dlaczego organy uznały, że nie jest możliwe przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego. Nie wskazano również dlaczego uznano, że stronami postępowania są wyłącznie właściciele działki nr [...] oraz działki nr [...] - w szczególności z uzasadnienia nie wynika, aby organ poddał analizie kwestię interesu prawnego podmiotów uprawnionych z tytułu decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę urządzeń zamontowanych na przedmiotowej wieży.

Z kolei Firma A z siedzibą w K. zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:

- art. 48 ust 1 pkt 1 poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie tj. przyjęcie, że wieża antenowa stanowi osobną budowlę, dla której brak jest odpowiedniego pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy wieża ta została wykonana jako element stacji telefonii komórkowej, w stosunku do której inwestor posiada odpowiednie decyzje administracyjne;

- art. 28 ust. 2 prawa budowlanego poprzez błędne określenie adresata decyzji, którym winien być w pierwszej kolejności inwestor, który nie dochował obowiązku uzyskania wymaganego prawem pozwolenia na budowę;

- art. 48 ust. 3 prawa budowlanego poprzez zaniechanie wobec Skarżącego przeprowadzenia jakichkolwiek czynności w ramach procedury legalizacyjnej. Strona skarżąca wyjaśniła, że nabyła udziały w nieruchomości obejmującej działkę nr [...] w miejscowości [...] gm. Zielonki w drodze egzekucji sądowej, zatem brak jest jakiegokolwiek łącznika między firma B a skarżącą Spółką. Nabycie w drodze egzekucji jest nabyciem pierwotnym, brak zatem następstwa prawnego pomiędzy dotychczasowym właścicielem, a nowym właścicielem. Informacja o sposobie nabycie jest zawarta w treści księgi wieczystej, na którą powołuje się organ II instancji.

W związku z powyższym nie można przyjąć, że czynności podjęte przez organ I instancji wobec firma B były czynnościami skutecznymi wobec skarżącej Spółki, w konsekwencji twierdzenie Organu II instancji, iż w wyznaczonym terminie skarżąca Spółka nie przedłożyła wymaganych przez PINB dokumentów jest twierdzeniem nieprawdziwym. Skarżąca Spółka nigdy nie otrzymała żadnego postanowienia zobowiązującego i przedłożenia jakichkolwiek dokumentów, a ewentualne czynności podjęte wobec spółki firma B nie są czynnościami, których skutek można przypisać Skarżącej.

Podniesiono, że ustalenia PINB w całości powtórzone przez MWINB pozostają we wewnętrznej sprzeczności, która polega na tym, iż raz wieża antenowa posadowiona na działce nr [...] w miejscowości [...] gm. Zielonki, traktowana jest przez organy jako samodzielna budowla (przy ocenie możliwości jej rozbiórki), a raz jako część składowa stacji bazowej oraz kwalifikowana jako element sieci telekomunikacyjnej (przy kwalifikacji prawnej obiektu oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Powyższe rozbieżności świadczą o tym, że organy nie są w stanie precyzyjnie określić charakteru prawnego tejże budowli, bowiem stanowi ona część składową legalnie wykonanej stacji telefonii komórkowej. MWINB wskazał, że charakter budowli pozwala na "czasowy demontaż" anten oraz ich ponowne wykorzystanie bez ich uszkodzenia i zniszczenia, a stacja bazowa w istocie technicznie może istnieć bez wieży antenowej chociażby na innym obiekcie. Z powyższym twierdzeniem nie sposób się zgodzić, bowiem wydane przez Urząd Gminy w Zielonkach oraz Starostę Krakowskiego, zezwalające na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej oraz jej rozbudowę, wskazują precyzyjnie gdzie ma być ulokowana stacja bazowa i nie można jej przenieść w inne miejsce.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu.

Sąd nie podziela zarzutów dotyczących braku dostatecznych ustaleń i braku prawidłowej oceny co do możliwości wykonania nakazu rozbiórki wieży po uprzednim demontażu anten. Jest rzeczą oczywistą, że wiązać się to musi z określonymi trudnościami, ale też trudności tych nie można utożsamiać z niewykonalnością decyzji. Zgodzić należy się z organami, ze do powyższej oceny nie było konieczne zasięganie opinii rzeczoznawcy; wystarczające w tej merze jest zawodowe przygotowanie pracowników organu, zaznajomionych z projektami budowlanymi zrealizowanych stacji szczegółowymi opisami tych stacji. Stosowne ustalenia i wyjaśnienia znalazły się w uzasadnieniach decyzji i to uznać należy za wypełnienie zaleceń Sądu zawartych w wyroku z dnia 3 sierpnia 2016 r. sygn. II SA/Kr 617/16. Uzasadnieniom tych decyzji nie można zaś zarzucić ogólnikowości i skrótowości.

Orzeczony nakaz rozbiórki nie eliminuje z obrotu wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej. Dotyczy tylko wieży, której rozbiórka jednak będzie wymagała demontażu stacji. Nie jest to jednak równoznaczne z "wyeliminowaniem" decyzji. Decyzja ta nadawała uprawnienie, a nie nakładała obowiązku umieszczenia stacji w określonym miejscu. Wskazana konieczność demontażu nie wymagała udziału w postępowaniu użytkownika stacji, który korzysta z praw pochodnych, a nie właścicielskich do nieruchomości.

Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (DZ.U.2019/1186) inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. Kolejność wymienionych w cytowanym przepisie podmiotów może mieć znaczenie, ale najistotniejsze jest to, aby orzeczony nakaz był skuteczny. Poszukiwanie inwestora, który dawno już utracił władztwo nad zrealizowaną budowlą, jest działaniem pozbawionym racjonalności. Nakaz rozbiórki nie może być kierowany do podmiotu, który nie może go wykonać. Z tego powodu adresatami decyzji uczyniono aktualnych współwłaścicieli nieruchomości.

Wbrew zarzutowi W. J. organ wyjaśnił, że legalizacja nie jest możliwa, ponieważ postanowienie z dnia 17 listopada 2014 r. nie zostało przez współwłaścicieli wykonane. Dlatego nakaz rozbiórki orzeczono nie tylko na podstawie ust. 1 art. 48 Prawa budowlanego, ale także ust. 4 (w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1.)

Wyrok wydano na podstawie art. 151 ppsa.