Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Gl 1350/16 odrzucające skargę K. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 11 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 28 listopada 2016 r., III SA/Gl 1350/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę K. W. z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych.

W zażaleniu na powyższe postanowienie zarzucono naruszenie art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Ppsa) oraz art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą adwokatowi, a uprawniające do występowania przed sądami administracyjnymi obu instancji; ewentualnie poprzez niewezwanie pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych pełnomocnictwa poprzez przedłożenie oryginału bądź kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie ww. rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W odniesieniu do twierdzenia strony wskazującego na pełnomocnictwo znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy przypomnieć należy, że w aktualnym stanie prawnym nie nasuwa wątpliwości obowiązek każdorazowego złożenia pełnomocnictwa do akt sądowych sprawy – por. art. 46 § 3 in fine Ppsa. Nowelizacja wskazanego przepisu z dniem 15 sierpnia 2015 r. potwierdziła w ww. zakresie pogląd dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych również na tle poprzednio obowiązującego brzmienia ww. unormowania (szerzej por. M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 37 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX/el. 2016, pkt 1). W tym stanie rzeczy zbędny jest komentarz odnośnie do zakresu pełnomocnictwa złożonego do akt administracyjnych sprawy, na czym skoncentrowano się w motywach zażalenia.

Nie jest też zasadna argumentacja zażalenia w zakresie, w jakim zwraca uwagę, że brak podpisu pełnomocnika w ramach poświadczenia za zgodność z oryginałem nadesłanej kopii pełnomocnictwa procesowego nie powinien skutkować odrzuceniem skargi.

W przedmiotowej sprawie w odpowiedzi na zawarte w zarządzeniu z 18 października 2016 r. wezwanie pełnomocnik skarżącej przesłał w terminie kopię pełnomocnictwa wraz z potwierdzeniem uiszczenia opłaty skarbowej (k. 23-25 akt sądowych) z tym, że w ramach poświadczenia zgodności z oryginałem kopia ta nie została sygnowana przez pełnomocnika. Nie budzi zatem wątpliwości, że nie nadesłano ani oryginału pełnomocnictwa, ani jego wierzytelnego odpisu, co nakazuje art. 37 § 1 Ppsa, ponieważ przesłana kopia pełnomocnictwa nie została poświadczona w sposób wymagany przez art. 4 ust. 1b Prawa o adwokaturze.

Pełnomocnik skarżącej nie kwestionuje w istocie, że nie wypełnił dyspozycji art. 37 § 1 Ppsa w zw. z art. 4 ust. 1b Prawa o adwokaturze. Jego zdaniem brak podpisu pełnomocnika na przedstawionej kopii pełnomocnictwa powinien jednakże, jako wynik omyłki, zostać skorygowany w trybie art. 49 § 1 Ppsa.

Przepisy ustawy procesowej nie obligują jednak sądu do powielania wezwań do uzupełnienia braków formalnych skargi w sytuacji, gdy strona lub reprezentujący ją profesjonalista nie wypełniają należycie dotychczasowego wezwania. Zarówno od strony, jak i zwłaszcza od występującego w jej imieniu zawodowego pełnomocnika, oczekuje się w tym względzie należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Przepisy ustawy procesowej nie przewidują bowiem możliwości sanowania nieprawidłowej realizacji obowiązków procesowych na skutek zastosowania trybu z art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia, jako że zastosowanie w sprawie ww. przepisów było prawidłowe.