Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – starszy sekretarz sądowy Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2016 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania aktu notarialnego – oddala skargę –

Skarżący E. G. wnioskiem z dnia [...] grudnia 2014 r. zwrócił się do Archiwum Państwowego w [...] – Oddział w [...], o wydanie, "w celu dowodowym" kopii aktu notarialnego sporządzonego w dniu [...] sierpnia 1939 r. za repertorium nr [...] w kancelarii notarialnej w [...], prowadzonej przez notariusza J. G.

Dyrektor Archiwum Państwowego w [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] wezwał skarżącego do wykazania w terminie 14 dni od doręczenia postanowienia, następstwa prawnego po stronach aktu notarialnego, o którego udostępnienie wnosi, poprzez przedłożenie stosownego postanowienia lub postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku bądź też poprzez przedłożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu następców prawnych stron przedmiotowego aktu notarialnego, pod rygorem odmowy udostępnienia wnioskowanych materiałów.

Skarżący pismem z dnia [...] stycznia 2015 r., adresowanym do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, zatytułowanym jako odwołanie od decyzji, zaskarżył akt wydany przez Dyrektora Archiwum Państwowego w [...], zarzucając organowi pierwszej instancji "sprzeniewierzenie się domniemaniu załatwienia sprawy w stosunku do strony w formie decyzji" i wnosząc o uchylenie decyzji, zastrzegając jednocześnie, iż "decyzja została nazwana »Postanowieniem«".

Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] Dyrektor Archiwum Państwowego w [...] przesłał odwołanie Naczelnemu Dyrektorowi Archiwów Państwowych, który pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] przekazał je adresatowi – Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego z prośbą o formalne przekazanie do rozpoznania według właściwości, a następnie Dyrektor Departamentu Dziedzictwa Kulturowego Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego pismem z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], przekazał sprawę Naczelnemu Dyrektorowi Archiwów Państwowych do rozpoznania zgodnie z właściwością.

Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], stwierdził niedopuszczalność odwołania z uwagi na brak przedmiotu odwołania oraz niemożność rozstrzygania w sprawie niezakończonej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Organ pierwszej instancji wydał bowiem jedynie postanowienie w toku postępowania, które podlega kontroli dopiero na skutek odwołania od decyzji kończącej to postępowanie.

W następstwie powyższego rozstrzygnięcia, Dyrektor Archiwum Państwowego w [...] pismem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], ponownie wezwał skarżącego do wykazania w terminie 14 dni od dnia doręczenia, następstwa prawnego po stronach aktu notarialnego, o którego udostępnienie wnosił, poprzez przedłożenie stosownego postanowienia lub postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku bądź też poprzez przedłożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu następców prawnych stron przedmiotowego aktu notarialnego, pod rygorem odmowy udostępnienia wnioskowanych materiałów.

Skarżący odniósł się do ponownego wezwania pismem z dnia [...] marca 2015 r., zatytułowanym "Oświadczenie w sprawie prywatnej korespondencji Dyrektora Archiwum Państwowego w [...]", w którym m.in. zwrócił uwagę na regulacje kwestii oświadczeń procesowych stron w ogólnym postępowaniu administracyjnym, wskazał też, że żądanie "udowodnienia" interesu prawnego nie znajduje żadnej podstawy w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz sformułował zarzut niezawodowego postępowania i braku poszanowania standardów państwa prawnego.

Dyrektor Archiwum Państwowego w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 17 ust. 1a pkt 2 lit. a ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. Nr 38, poz. 173 ze zm.), odmówił wydania skarżącemu E. G. kopii aktu notarialnego o nr rep. [...] w Kancelarii Notarialnej w [...] z dnia [...] sierpnia 1939 r. z zasobu Archiwum Państwowego w [...] Oddziału w [...] W uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny – podano, że skarżący nie przedłożył stosownego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku ani pełnomocnictwa do działania w imieniu następców prawnych stron przedmiotowego aktu notarialnego, ani żadnych urzędowych wezwań zobowiązujących go do przedstawienia tego dokumentu archiwalnego. Ponadto powołano się na przepisy art. 47 i 51 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej gwarantujące prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym, a także stanowiące, że nikt nie może być obowiązany inaczej niż na podstawie ustawy do ujawniania informacji dotyczących jego osoby. Przesłanką odmowy była także możliwość naruszenia, w wyniku wydania żądanej kopii aktu notarialnego, dóbr osobistych, których ochrona zawarowana jest w art. 23 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.). Ponadto organ zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają także przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Niezależnie od powyższego wskazano, że odmowa wydania żądanej przez skarżącego kopii aktu notarialnego wynika z możliwości naruszenia prawnie chronionych interesów określonych imiennie stron aktu, a także ich następców prawnych. Uzyskanie przez skarżącego żądanego dokumentu prowadziłoby do zapoznania się przez niego z prawami osób trzecich, które to prawa mają również skutki dla obecnie istniejących stosunków własnościowych, a ponadto stanowiłoby ono nadmierną i nieuzasadnioną ingerencję w prywatność obywateli. Z tego względu warunkiem udostępnienia żądanego dokumentu było wykazanie następstwa prawnego po stronach aktu notarialnego, o którego udostępnienie wnosił. W ocenie organu, wywiedzionej z istoty prawa własności i prawa dziedziczenia, udostępnienie żądanego aktu notarialnego może nastąpić na rzecz następcy (następców) prawnych stron tegoż aktu. W związku z brakiem reakcji skarżącego na wezwanie do przedłożenia postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub pełnomocnictwa do działania w imieniu następców prawnych stron przedmiotowego aktu notarialnego ani żadnych urzędowych wezwań zobowiązujących wymienionego do przedstawienia żądanego dokumentu uznano więc, że nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające wydanie skarżącemu, jako osobie niebędącej stroną przedmiotowego aktu ani następcą prawnym osób, które przymiot strony w tym akcie posiadały, żądanej kopii aktu notarialnego.

W odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2015 r. do Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych skarżący E. G. wniósł o uchylenie decyzji w całości, zarzucając niezebranie całego materiału dowodowego, zgodnie z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., nieprzyjęcie odpowiednich norm prawnych jako podstawy decyzji oraz niedokonanie subsumcji normy poprzez odniesienie do niej stanu faktycznego. W ocenie skarżącego organ naruszył przepisy art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w zakresie powołania podstawy prawnej, identyfikacji pojęcia "uzasadnienie prawne", wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji oraz uzasadnienia faktycznego. Ponadto sformułował też zarzut niezawodowego, nierzetelnego i stronniczego postępowania, braku elementarnej świadomości co do istniejącego porządku prawnego oraz niedozwolonej przewagi funkcjonariusza publicznego, "piastuna organu władzy administracyjnej", czego wyrazem była "odmowa wypełnienia realizacji prostego i typowego zadania państwa". Wyraził też zastrzeżenia związane z porównaniem w toku postępowania "interesu społecznego" i "słusznego interesu obywateli". W jego przekonaniu powołanie się organu pierwszej instancji na przesłankę możliwości naruszenia prawnie chronionych interesów imiennie wskazanych stron aktu notarialnego stanowi niedopuszczalną supozycję oraz zarzucił niesprecyzowanie, jakie prawnie chronione interesy stron aktu mogą być zagrożone poprzez udostępnienie treści tego dokumentu.

Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że stosownie do treści art. 17 ust. 1a pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach, udostępnienia można odmówić, jeśli miałoby ono spowodować naruszenie prawnie chronionych interesów obywateli, a istnienie oraz zakres tej ochrony należy w każdym przypadku oceniać według przepisów prawa materialnego zawartych w innych ustawach. Powyższe w rozpoznawanej sprawie obejmuje m.in. ustawowo zastrzeżoną tajemnicę notarialną, która chroni treść aktu notarialnego przed osobami postronnymi. Informacje o stanie majątkowym są ponadto zaliczane do sfery prywatności obywateli strzeżonej na podstawie przepisów o ochronie dóbr osobistych, w tym ochrony prywatności, zawarowanej w art. 47 i 51 Konstytucji RP oraz wynikającej z art. 23 k.c. ochrony dóbr osobistych. Dalej stwierdzono, że za uchybienie uznać można ogólne tylko powołanie w zaskarżonej decyzji, oprócz przepisów o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach, także przepisów prawa materialnego zawartych w innych ustawach dotyczących rozstrzyganej sprawy. Nietrafne było ponadto powołanie przepisów o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach, gdyż dane osobowe stron aktu notarialnego nie podlegają ochronie, a wręcz powinny być ujawnione w powszechnie dostępnej księdze wieczystej. Tym bardziej nie sposób przypisywać tym danym charakteru sensytywnego. Za uzasadnione należy ponadto uznać przekonanie skarżącego wyrażone w korespondencji z Archiwum, że nie jest przedmiotowe chronienie prywatności stron aktu notarialnego, zważywszy na nieprawdopodobieństwo trwania ich życia. Niemniej jednak owe wady pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Ponadto zastrzeżenia organu budzi zaniechanie przez pierwszą instancję oceny, na ile ograniczenia dostępu do interesujących skarżącego materiałów nadal trwają, pomimo znacznego upływu czasu od ich sporządzenia. W tym zakresie uzasadnienie stanowiska organu pierwszej instancji należy uznać za niewystarczające. Przydatne byłoby także ustosunkowanie się do stanowiska skarżącego, że przedmiotowy akt nie wszedł do obrotu prawnego jako podstawa wpisu w rozumieniu ustawy o księgach wieczystych i hipotece, a osoby wymienione w akcie nie dopełniając obowiązku założenia księgi wieczystej dla przedmiotowej nieruchomości "wyrzekły się ochrony", jaką niesie powyższa ustawa, w związku z czym wydanie żądanej kopii nie mogłoby naruszać prawnie chronionych interesów imiennie wskazanych stron aktu. Jednak zauważono, że z akt sprawy nie wynika, aby ta okoliczność była podnoszona przez skarżącego w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. Ponadto organ pierwszej instancji pobieżnie tylko umotywował ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nie przedstawił toku swojego rozumowania w odniesieniu do podnoszonych przez skarżącego kwestii związanych m.in. z zasadnością wezwania do wykazania interesu prawnego, poprzestając na zaprezentowaniu jedynie wynikowych wniosków. Jednakże mimo powyższych uchybień, brak podstaw do oceny, że organ pierwszej instancji nie zawarł w decyzji uzasadnienia faktycznego oraz wyjaśnienia podstawy prawnej. Wskazany został bowiem przepis o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach dotyczący odmowy udostępnienia materiałów archiwalnych oraz ograniczenia, jakim podlegają archiwa państwowe w zakresie udostępniania informacji o obywatelach, wynikające m.in. z art. 47 i 51 Konstytucji RP i art. 23 Kodeksu cywilnego. Przytoczono także unormowania prawne wskazujące na konieczność ustalenia statusu skarżącego, uprawniającego do zapoznania się z należącymi do sfery życia prywatnego informacjami o osobach fizycznych, w szczególności informacjami o prawach majątkowych. Dyrektor Archiwum Państwowego w [...] wyraźnie odniósł stanowiący podstawę rozstrzygnięcia przepis o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach do ochrony prywatności stron przedmiotowego aktu notarialnego oraz ich następców prawnych. Wydaje się przy tym, że wystarczające było samo określenie kategorii osób, do których interesów odwołał się organ. Archiwa państwowe nie są bowiem obowiązane ani uprawnione do prowadzenia dochodzenia w tym zakresie, a w szczególności poza ich kompetencjami znajduje się, sugerowane przez skarżącego, ustanawianie kuratorów. Nie można więc uważać za wymagalne, by organ ten imiennie wskazał wszystkie podmioty prawnie chronionych interesów, których ochronie służyła odmowa udostępnienia. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego kwestii uwzględnienia w toku prowadzonego postępowania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli stwierdzono, że Dyrektor Archiwum Państwowego w [...] nie kwestionował przysługiwania wymienionemu prawa strony w postępowaniu związanym z udostępnianiem materiałów archiwalnych oraz występowania po jego stronie "słusznego interesu" do zapoznania się z materiałami archiwalnymi, czego wyrazem były wezwania do wykazania następstwa prawnego. Świadczą one także o tym, że organ dążył do ustalenia i porównania wagi przeciwstawnych uprawnień informacyjnych. W dalszej części uzasadnienia podzielono pogląd pierwszej instancji, że treść aktów notarialnych nie powinna być objęta powszechnym i otwartym dostępem, a zapoznanie się z nimi wymaga wykazania szczególnego statusu wnioskodawcy. Zasadność restrykcji w owym zakresie trwa, dopóki dokumenty te zachowują prawne znaczenie dla stron aktów albo ich następców. Tak wyznaczona granica jest nieostra, jednakże jej respektowanie ma istotne znaczenie dla interesów obywateli. Stanowisko to znajduje oparcie w normach prawnych wskazanych w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. W związku z powyższym za zasadne uznać należy dążenie organu pierwszej instancji do zweryfikowania uprawnień informacyjnych skarżącego. Stwierdziwszy występowanie przeciwwskazań do udostępniania, Dyrektor Archiwum Państwowego w [...] uzależnił spełnienie żądania skarżącego od wykazania przez niego, że jest on szczególnie uprawniony do zapoznania się z informacjami, których treść, w ocenie organu, nie może podlegać nieograniczonemu upowszechnianiu. W tym kontekście nie sposób przychylić się do zarzutu o niezebraniu całego materiału dowodowego. Nie można również podzielić stanowiska dotyczącego pozbawienia prawa dostępu do dokumentu, który wszedł do państwowego zasobu archiwalnego. Wprowadzone ograniczenie miało charakter względny i uzależnione było od działania samego skarżącego. Wykazanie następstwa prawnego po stronach przedmiotowego aktu notarialnego bądź przedstawienie innych dowodów potwierdzających uprawnienia, wykluczyłoby bowiem stosowanie restrykcji w dostępie do przedmiotowych materiałów. Jak słusznie zauważył skarżący, nie istnieje w systemie prawnym przepis, który uzależniałby zapoznanie się z treścią materiałów archiwalnych od wykazania przez wnioskodawcę interesu prawnego. Niemniej w szczególnych przypadkach za dopuszczalne uznać należy pomocnicze posłużenie się tym kryterium w sprawach udostępniania materiałów archiwalnych. Naruszenie prawnie chronionych interesów nie mogłoby bowiem konkurować z interesem prawnym wnioskodawcy; byłoby dozwolone w imię realizacji tego interesu. Mając na uwadze fakt, że przedmiot wniosku stanowiło uzyskanie kopii dokumentów, których z uwagi na przepis art. 17 ust. 1a o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach nie można uznać za ogólnie dostępne, a skarżący, choć przypisywał żądanemu dokumentowi charakter dowodowy, nie wykazał następstwa prawnego po stronach przedmiotowego aktu notarialnego ani jakichkolwiek urzędowych wezwań zobowiązujących go do przedstawienia tego dokumentu archiwalnego, organ pierwszej instancji zasadnie stwierdził brak przesłanek umożliwiających wydanie żądanej kopii aktu notarialnego. Zatem mimo niepełnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wady te nie miały istotnego wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem ich wyeliminowanie nie spowodowałoby spełnienia żądania skarżącego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący E. G. nie zgodził się z zaskarżoną decyzją, bowiem – jego zdaniem – nie odpowiada ona prawu.

W odpowiedzi na skargę Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (tekst jedn. z 2011 r. Dz. U. Nr 123, poz. 698 ze zm.), narodowy zasób archiwalny służy nauce, kulturze, gospodarce narodowej oraz potrzebom obywateli, przy czym według brzmienia art. 21 ust. 1 pkt 4, do zakresu działania Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych należy m.in. nadzór nad udostępnianiem i zabezpieczaniem materiałów archiwalnych. Ponadto w myśl art. 17 ust. 1 ustawy, materiały archiwalne są udostępniane po upływie 30 lat od ich wytworzenia.

W rozpoznawanej sprawie, skarżący E. G. wnioskiem z dnia [...] grudnia 2014 r. zwrócił się do Archiwum Państwowego w [...] – Oddział w [...], o wydanie kopii aktu notarialnego sporządzonego w dniu [...] sierpnia 1939 r. za repertorium nr [...] w Kancelarii Notarialnej w [...], prowadzonej przez notariusza J. G. i w świetle powyższych uregulowań prawnych, organ byłby zobowiązany do zadośćuczynienia żądaniu wymienionego.

Jednakże zgodnie z art. 17 ust. 1a pkt 2 ustawy, niezależnie od wieku materiałów archiwalnych można, w drodze decyzji, odmówić ich udostępnienia, jeżeli udostępnienie miałoby spowodować naruszenie m.in. prawnie chronionych interesów obywateli. Jeśli zaś chodzi o akty notarialne, to są one chronione przed nieuprawnionym dostępem poprzez przepis art. 110 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 164 ze zm.), w myśl których wypisy aktu notarialnego wydaje się stronom aktu lub osobom, dla których zastrzeżono w akcie prawo otrzymania wypisu, a także ich następcom prawnym (§ 1), a za zgodą stron lub na podstawie prawomocnego postanowienia sądu wojewódzkiego, w którego okręgu znajduje się kancelaria notariusza, wypis aktu notarialnego może być wydany także innym osobom. Sąd orzeka w tym przedmiocie w trybie postępowania nieprocesowego, po wysłuchaniu stron aktu notarialnego, jeżeli stawią się na wezwanie. Postanowienie sądu wojewódzkiego nie podlega zaskarżeniu (§ 2). Ponadto należy wskazać, że dostęp do aktów notarialnych został ograniczony do wybranego kręgu podmiotów nie tylko w powyższej ustawie, lecz również na mocy art. 361 ust. 4 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 707 ze zm.), w myśl którego akta księgi wieczystej może przeglądać, w sposób określony w ust. 3, osoba mająca interes prawny oraz notariusz. Natomiast akty notarialne są częścią akt będących podstawą wpisu w księdze wieczystej. Powyższe rozważania są zbieżne ze stanowiskiem judykatury (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 1373/14). Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, a na co organ również się powołał, że według art. 23 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.), dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Zatem w myśl powyższych uregulowań prawnych, treść aktów notarialnych nie powinna być objęta powszechnym i niczym nie ograniczonym dostępem, a zapoznanie się z ich treścią wymaga spełnienia przesłanek wykazanych w cytowanych przepisach.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący E. G., mimo wezwania organu, nie przedłożył stosownego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku ani pełnomocnictwa do działania w imieniu następców prawnych stron przedmiotowego aktu notarialnego, ani żadnych urzędowych wezwań zobowiązujących go do przedstawienia tego dokumentu archiwalnego.

Tym samym organ miał prawo – w ocenie Sądu – odmówić skarżącemu wydania kopii wskazanego aktu notarialnego, w ogólnie wskazanym we wniosku, "celu dowodowym". Zatem organ mając na uwadze uznaniowy charakter decyzji w rozpoznawanej sprawie właściwie – w ocenie Sądu – dał prymat interesowi społecznemu. Wskazać w tym miejscu należy, że w przypadku decyzji wydanych na zasadzie uznania administracyjnego, Sąd kontrolując ich legalność, uprawniony jest jedynie do badania ich zasadności z prawem. Nie może natomiast wnikać w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia sprawy w niej zawartego. Kontrola sądowa zmierza zatem do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawnych dopuszczalne było wydanie decyzji uznaniowej i czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Stąd też mając na uwadze powyższe rozważania raz jeszcze stwierdzić należy, że organ działał w granicach przysługującego mu uznania administracyjnego, starannie przedstawiając w decyzji brane pod uwagę przesłanki. Ograniczenie się bowiem przez skarżącego do wskazania, że żądany akt notarialny jest mu potrzebny "do celów dowodowych" w świetle wskazanej regulacji prawnej, jest niewystarczający, na co organ w sposób szczegółowy i wyczerpujący wskazał w uzasadnieniu decyzji.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.