II GSK 1767/22 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-25	
Data wpływu	2022-10-03	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Marcin Kamiński
Patrycja Joanna Suwaj /sprawozdawca/
Wojciech Kręcisz /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6200 Choroby zawodowe	
Hasła tematyczne	Inne	
Sygn. powiązane	IV SA/Wr 694/21	
Skarżony organ	Inspektor Sanitarny	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2021 nr 0 poz 195; art. 12 ust. 2 pkt 1; Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Dz.U. 2020 nr 0 poz 1320; art. 2351 i art. 2352; Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.
Dz.U. 2013 nr 0 poz 1367; § 8 ust. 1 i 4; Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity
Dz.U. 2024 nr 0 poz 572; art. 138 § 1 pkt 1; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2022 r. sygn. akt IV SA/Wr 694/21 w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 19 sierpnia 2021 r. nr HP.906.30.2021.AKO w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2022 r. (sygn. akt IV SA/Wr 694/21) oddalił skargę D. K. (dalej przywoływany jako: "Skarżący", "Strona"), na decyzję z dnia 19 sierpnia 2021 r. nr HP.906.30.2021.AKO Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu, w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej.

Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął następujące ustalenia faktyczne:

1. Decyzją Dolnośląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 195), art. 2351 i art. 2352 Kodeksu pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320, dalej jako: "k.p.") oraz § 8 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367 z późn. zm.) jak również art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "k.p.a.")

i po rozpatrzeniu odwołania Strony skarżącej z dnia 12 lipca 2021 r. od decyzji Nr 01/I/21/ChZ Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P.

z dnia 30 czerwca 2021 r. o umorzeniu w całości postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek Strony w sprawie podejrzenia u Skarżącego choroby zawodowej - przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEVi) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń (poz. 5 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych) - utrzymał decyzję Organu pierwszej instancji

w mocy.

Organ drugiej instancji przytoczył między innymi, że postępowanie administracyjne w kierunku opisanej wyżej choroby zawodowej było prowadzone

w 2016 r. przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P.na skutek zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej dokonanego przez Dolnośląski Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we Wrocławiu - (...). Organ I instancji wówczas ustalił, że Skarżący zatrudniony był od 28 listopada 1989 r. a od czerwca 2016 r. przebywa na rencie.

Na podstawie opinii jednostek orzeczniczych i w oparciu o ocenę narażenia zawodowego dnia 25 listopada 2016 r. Organ pierwszej instancji wydał decyzję nr 28/16/ChZ o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

Od tej decyzji Skarżący pismem z dnia 7 stycznia 2017 r. złożył odwołanie do Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu, który dnia 26 października 2017 r. decyzją nr 1384/17 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na tę z kolei decyzję pismem z dnia 13 listopada 2017 r. Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z 2 lutego 2018 r. (sygn. akt. IV SA/Wr 767/17) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Organu I instancji wskazując, że karty oceny narażenia zawodowego dotyczące pracy Skarżącego w Oddziale Zakładu (...)sporządzone zostały przez pracodawców, natomiast w świetle obowiązujących przepisów przesłanka narażenia zawodowego, a więc występowania w środowisku pracy czynników szkodliwych dla zdrowia, ustalana powinna być zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Z powyższego wynika, co podkreślił Sąd, że w żadnym wypadku oceny narażenia zawodowego nie może sporządzać pracodawca.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P., przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, realizując zalecenia Sądu zawarte w ww. wyroku, sporządził kartę oceny narażenia zawodowego z dnia 15-22 maja 2018 r. zawierającą informację nt. narażenia zawodowego u wszystkich pracodawców. Z ww. kartą oceny narażenia zawodowego zapoznał Skarżącego, który wniósł o uzupełnienie danych

o wartości temperatur oraz wyjaśnienie, kiedy jest stosowana temperatura zastępcza i co to jest wydatek energetyczny. Powyższe uwagi odwołującego się zostały wyjaśnione pismem z dnia 4 czerwca 2018 r. K (...) S.A. i przekazane wraz kartą oceny narażenia zawodowego z dnia 15-22 maja 2018 r. do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. celem zajęcia stanowiska w rozpatrywanej sprawie.

Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego pismem z dnia 25 czerwca 2018 r. poinformował, że nowa karta oceny narażenia zawodowego nie daje podstaw do zmiany wydanego w sprawie orzeczenia lekarskiego nr 950/352/2016/ChZ z dnia 15 listopada 2016 r., bowiem nie wskazuje ona na istnienie przekroczeń normatywów higienicznych dla zapylenia i gazów drażniących na stanowiskach pracy badanego w ostatnich 10 latach jego pracy zawodowej a dane uzupełniające dotyczące mikroklimatu i wydatku energetycznego nie wnoszą żadnych danych, mogących mieć wpływ na merytoryczną stronę wydanego

w sprawie orzeczenia lekarskiego, bowiem ani wysoka temperatura na stanowisku pracy, ani duży wydatek energetyczny nie należą do czynników przyczynowych rozpatrywanej jednostki chorobowej, ujętej w punkcie 5 wykazu chorób zawodowych.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. dnia 10 sierpnia 2018 r. wydał decyzję nr 23/18/ChZ o braku podstaw do stwierdzenia przedmiotowej choroby zawodowej.

Skarżący skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pismo z dnia 27 sierpnia 2018 r. (zatytułowane: dotyczy uznania choroby zawodowej), które Sąd przekazał pismem z dnia 29 sierpnia 2018 r. do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. wskazując, iż stanowi ono odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia 10 sierpnia 2018 r. nr 23/18/Chz.

W związku otrzymanym pismem Sądu, Organ I instancji w dacie 31 sierpnia 2018 r. zwrócił się do Skarżącego o wskazanie czy ww. pismo jest odwołaniem czy stanowi innego rodzaju dokument, jednocześnie zwrócił się o wskazanie adresata dokumentów przesłanych przez Sąd. Skarżący w dniu 9 września 2018 r. poinformował, że pismo to nie jest odwołaniem od decyzji z dnia 10 sierpnia 2018 r. nr 23/18/Chz, tylko jest pismem skierowanym do Sądu z prośbą o rozstrzygnięcie choroby zawodowej.

Organ I instancji pismem z dnia 5 września 2018 r. przekazał pismo Skarżącego z dnia 27 sierpnia 2018 r. wraz z informacją z dnia 3 września 2018 r., iż nie stanowi ono odwołania od decyzji, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który postanowieniem z dnia 1 października 2018 r. (sygn. akt SA/Wr 411/18) odrzucił skargę.

W dniu 17 października 2019 r. Skarżący ponownie zgłosił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. podejrzenie choroby zawodowej (poz.5), który wszczął postępowanie w sprawie tej samej choroby zawodowej, o której mowa wyżej, to jest przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc

z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEVi) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli

w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń (poz. 5)

u Skarżącego.

Organ I instancji skierował Skarżącego na badania do Dolnośląskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we Wrocławiu - (...), który dnia 25.03.2020 r. wydał orzeczenie lekarskie nr 74/2019 o braku podstaw do rozpoznania wymienionej choroby zawodowej. Jednostka orzecznicza swoje stanowisko uzasadniła tym, że: "Biorąc pod uwagę przebieg kliniczny choroby tj. rozpoznanej przewlekłej obturacyjnej choroby płuc po przebyciu lewostronnego wysiękowego zapalenia płuc i opłucnej, wieloletnie palenie papierosów oraz brak narażenia zawodowego na zajmowanych stanowiskach pracy na czynniki stwarzające ryzyko rozwoju choroby, brak jest podstaw do przyjęcia zawodowego tła rozpoznanej choroby oskrzeli. Podawane aktualnie zaostrzenie objawów wynika

z charakteru rozpoznanej przewlekłej obturacyjnej choroby płuc."

Skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie ponownych badań w jednostce orzeczniczej II stopnia diagnostycznego.

Instytut Medycyny Pracy w Ł.dnia 15 marca 2021 r. wydał orzeczenie lekarskie nr NKOCHZA/242/20/21 o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Jednostka orzecznicza w wydanym orzeczeniu lekarskim stwierdziła, że analiza danych dotyczących oceny narażenia zawodowego oraz dokumentacji medycznej wykazała, że Skarżący w trakcie pracy zawodowej nie był narażony na pyły i gazy drażniące o stężeniach przekraczających normatywy higieniczne. Pierwsze objawy ze strony układu oddechowego wystąpiły po rozpoznaniu w 2014 r. zapalenia płuc. Ponadto jest wieloletnim palaczem papierosów, które należy traktować jako istotny pozazawodowy czynnik ryzyka rozwoju przewlekłej obturacyjnej choroby płuc.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. dnia 30 czerwca 2021 r. wydał decyzję Nr 01/I/21/ChZ o umorzeniu przedmiotowego postępowania administracyjnego w całości, z uwagi na tożsamość sprawy ze sprawą rozstrzygniętą decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia 10 sierpnia 2018 r. nr 23/18/ChZ o braku podstaw do stwierdzenia opisanej choroby zawodowej.

Skarżący złożył odwołanie od tej decyzji.

2. W uzasadnieniu decyzji przywołanej we wstępie Organ odwoławczy wskazał, po rozpatrzeniu tego odwołania i analizie całości dokumentacji zgromadzonej że Organ I instancji po otrzymaniu ponownie wniosku Strony z dnia 17 października 2019 r. o stwierdzenie choroby zawodowej słusznie prowadził sprawę

w postępowaniu zwykłym i zasadnie wydał decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego w związku z tożsamością sprawy. Skarżący żądał przeprowadzenia postępowania administracyjnego mającego na celu rozstrzygnięcie, czy można stwierdzić u niego chorobę zawodową - przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc

z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEVi) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli

w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń (poz. 5 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych).

Zdaniem Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego Organ I instancji w rozpoznawanej sprawie słusznie też stwierdził, iż występuje także tożsamość podstawy faktycznej, bowiem Skarżący, jak sam oświadczył w piśmie

z dnia 31 maja 2021 r., po przejściu na rentę nie podejmował zatrudnienia u innych pracodawców, a ponownie przeprowadzony proces orzeczniczy doprowadził do wydania, tak jak wcześniej, orzeczeń o braku podstaw do rozpoznania przedmiotowej choroby jako choroby zawodowej m.in. z powodu braku udokumentowanego narażenia na pyły lub gazy drażniące w ostatnich 10 latach pracy zawodowej.

Z tych też względów, w ocenie Organu, nie można też mówić o powstaniu nowych faktów prawotwórczych, gdyż poprzednio, jak i w obecnym stanie faktycznym mamy do czynienia z brakiem objawów choroby upoważniających do uznania ich za następstwo narażenia zawodowego. Zatem nie wystąpiła zmiana stanu faktycznego w obrębie faktów prawotwórczych, które powodowałby konieczność odmiennego uzasadnienia wydanego przez organ rozstrzygnięcia, a więc mamy do czynienia również z tożsamością stanu faktycznego.

3. Skargę na to rozstrzygnięcie złożył Skarżący.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w przywoływanym na wstępie wyroku z dnia 28 kwietnia 2022 r. orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej przywoływana jako: "p.p.s.a.").

Sąd I instancji uznał, że wskazana przez Organy podstawa do umorzenia tj. uprzednie wydanie decyzji w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u Skarżącego została prawidłowo ustalona. Postępowanie administracyjne stało się zatem bezprzedmiotowe, co uzasadniało oddalenie skargi.

Sąd I instancji wskazał, że z materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym wynika ewidentnie, że w obrocie prawnym zapadła już względem Skarżącego, przy udziale tych samych stron postępowania (pracodawców Skarżącego) decyzja w sprawie stwierdzenia tej samej choroby zawodowej, jakiej stwierdzenia Skarżący aktualnie się domaga.

5. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Skarżący wnosząc

o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na podstawie art. 176 p.p.s.a. w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 §1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 105 §1 k.p.a. polegające na oddaleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skargi na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu nr HP.906.20.2021.AKO z dnia 19 sierpnia 2021 r. i uznanie, iż sprawa objęta tym postępowaniem jest bezprzedmiotowa z uwagi na wystąpienie powagi rzeczy osądzonej z powodu rozstrzygnięcia rzekomo tożsamej sprawy administracyjnej decyzją ostateczną z dnia 10 sierpnia 2018 r., podczas gdy kolejne postępowanie administracyjne zainicjowane zgłoszeniem podejrzenia choroby zawodowej u Skarżącego z dnia 17 października 2019 r. do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P., a którego dotyczy to postępowanie w żadnym razie nie jest oparte na tożsamości przedmiotowej stanu faktycznego tj. zmianie uległy okoliczności faktyczne co do stanu zdrowia Skarżącego u którego po dniu 10 sierpnia 2018 r. wykryto nowotwór płuc, którego zdiagnozowanie z pewnością stanowi o "nowych" objawach choroby upoważniających ich do uznania za następstwo narażenia zawodowego i może kwalifikować się do jednostki chorobowej, o której mowa w zarzucie 2) poniżej (poz. 5 z wykazu chorób zawodowych...), co powinno prowadzić do uznania, iż nie występuje powaga rzeczy osądzonej i dalej do merytorycznego rozpoznania sprawy;

2) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tj. art. 2351 k.p. w zw. z pozycją 5 wykazu chorób zawodowych wraz z okresem w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym tj. załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że wyłącznie podjęcie pracy u innego pracodawcy byłoby faktem prawotwórczym prowadzącym do uznania, że doszło do zmiany stanu faktycznego sprawy warunkującym ponowne orzekanie o stwierdzeniu choroby zawodowej podczas gdy w ocenie Skarżącego stwierdzenie u niego nowotworu płuc w roku 2019 jest okolicznością świadczącą o odmienności przedmiotowej stanu faktycznego mogącej rzutować na uznaniu, że wystąpiła u niego choroba zawodowa w postaci przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenie najwyższych dopuszczalnych stężeń (pozycja 5 wykazu chorób powodowych (...)), doszło zatem do zmiany przedmiotowej stanu faktycznego (zdiagnozowanie "nowych" objawów choroby upoważniających ich do uznania za następstwo narażenia zawodowego) po ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy uprzednio zainicjowanej co powinno prowadzić do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i stwierdzenia wobec Skarżącego wystąpienia choroby zawodowej.

Jednocześnie wniósł o: przyznanie pełnomocnikowi Skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego z urzędu, według norm przepisanych, oświadczając, że nie zostały one zapłacone zarówno w całości jak i w części.

6. PWIS w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

7. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.

8. Spór w sprawie koncentruje się na tym, czy zgłoszenie z 17 października 2019 r. dotyczyło tej samej sprawy administracyjnej, która została ostatecznie rozstrzygnięta decyzją z 10 sierpnia 2018 r., czy też w związku z ujawnieniem

w 2019 r. nowotworu płuc doszło do zmiany stanu faktycznego wyłączającej zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a.

9. Nie budzi wątpliwości, że poprzednia decyzja z 2018 r. dotyczyła rozpoznania choroby zawodowej z poz. 5 wykazu chorób zawodowych, tj. przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli powodującego trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc przy spełnieniu ściśle określonych warunków narażenia zawodowego. W 2019 r. Skarżący ponownie zgłosił podejrzenie tej samej jednostki chorobowej. Przedmiot postępowania był więc taki sam jak wcześniej (formalnie tożsamy).

Skarżący podnosi, że po wydaniu decyzji z 2018 r. rozpoznano u niego nowotwór płuc, co jego zdaniem stanowi nową okoliczność faktyczną i wyłącza powagę rzeczy osądzonej. Ten argument wymaga rozróżnienia dwóch kwestii.

Po pierwsze, postępowanie w sprawie choroby zawodowej wszczynane jest

w związku ze zgłoszeniem podejrzenia konkretnej jednostki chorobowej z wykazu stanowiącego załącznik do rozporządzenia z 30 czerwca 2009 r. Organ rozpoznaje sprawę w granicach tej jednostki. Postępowanie nie dotyczy zatem ogólnej oceny stanu zdrowia pracownika ani wszystkich potencjalnych schorzeń mających związek z pracą (chorób zawodowych). Jeżeli Skarżący uważa, że nowotwór płuc stanowi chorobę zawodową w rozumieniu innej pozycji wykazu, powinien zostać zgłoszony jako podejrzenie odrębnej jednostki chorobowej. Przedmiotem rozpoznania w tej sprawie pozostawała jednak wyłącznie choroba z poz. 5 wykazu.

Po drugie, dla oceny tożsamości sprawy znaczenie mają jedynie te zmiany stanu faktycznego, które pozostają prawnie istotne dla rozstrzyganej jednostki chorobowej. Rozpoznanie nowotworu jest bez wątpienia okolicznością poważną.

Z akt wynika, że w ponownym postępowaniu przeprowadzono badania

w jednostkach orzeczniczych I i II stopnia, które nie stwierdziły spełnienia przesłanek przewidzianych dla choroby z poz. 5 wykazu. Nadal nie wykazano przekroczeń najwyższych dopuszczalnych stężeń czynników szkodliwych w ostatnich 10 latach pracy zawodowej, a rozpoznane schorzenia zostały powiązane z wieloletnim paleniem papierosów jako istotnym czynnikiem pozazawodowym. Rozpoznanie nowotworu nie zostało uznane przez jednostki orzecznicze za okoliczność wpływającą na ocenę przesłanek przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli

w rozumieniu poz. 5 wykazu.

W tych warunkach nie można przyjąć, że doszło do zmiany stanu faktycznego relewantnej dla tej konkretnej jednostki chorobowej. Dla oceny, czy doszło do tożsamości sprawy, znaczenie mają jedynie te zmiany stanu faktycznego, które wpływają na przesłanki konkretnej choroby objętej postępowaniem. Sam fakt pogorszenia stanu zdrowia Skarżącego nie prowadzi jeszcze do powstania nowej sprawy administracyjnej, jeżeli nie zmienia oceny warunków narażenia zawodowego ani nie wpływa na kwalifikację tej samej jednostki chorobowej.

W konsekwencji Organy prawidłowo uznały, że sprawa zainicjowana w 2019 r. dotyczy tego samego przedmiotu i opiera się na tym samym stanie prawnym oraz faktycznym w zakresie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, co sprawa zakończona decyzją z 10 sierpnia 2018 r. Postępowanie stało się zatem bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.

10. Podsumowując, dla oceny, czy doszło do tożsamości sprawy, znaczenie ma to, czy pojawiły się nowe okoliczności wpływające na przesłanki konkretnej choroby, której dotyczy postępowanie. Sam fakt pogorszenia stanu zdrowia nie prowadzi jeszcze do powstania nowej sprawy administracyjnej, jeżeli nie zmienia oceny warunków narażenia zawodowego i nie wpływa na kwalifikację tej samej jednostki chorobowej. W tej sprawie takie nowe, ale odpowiednie okoliczności nie zostały wykazane.

Nie oznacza to, że Skarżący jest pozbawiony możliwości dochodzenia uznania nowotworu za chorobę zawodową. Jeżeli bowiem uważa, że rozpoznane schorzenie pozostaje w związku z wykonywaną pracą, może zostać zgłoszone podejrzenie odpowiedniej jednostki chorobowej przewidzianej w wykazie chorób zawodowych.

W obecnym postępowaniu przedmiot rozpoznania był jednak ograniczony do choroby z poz. 5 wykazu.

11. Biorąc powyższe pod uwagę, zarzuty skargi kasacyjnej nie wykazują, by Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., ani by doszło do błędnej wykładni art. 2351 k.p.

12. Z tych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

13. Odnosząc się do wniosku o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, należy wskazać, że wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z urzędu za pomoc prawną należne jest od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) i przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisów art. 258-261 p.p.s.a. Z tego też względu wniosek pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia za czynności w postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.