Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. R. i M. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 619/18 w sprawie ze skargi A. R. i M. R. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 grudnia 2018 r., VII SA/Wa 619/18, oddalił skargę A. R. i M. R. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej MWINB) z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Zaskarżoną decyzją MWINB, po rozpatrzeniu odwołania A. i M. R., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy (dalej PINB) z [...] października 2017 r., nakładającą na A. i M. R. obowiązek wykonania w terminie sześciu miesięcy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna, niezbędnych robót budowlanych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym usytuowanym przy ul. R., dz. nr [...] obr. [...] w W., w celu doprowadzenia tego budynku do stanu zgodnego z przepisami poprzez: zamurowanie w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego od strony północnej przylegającej do granicy działki wszystkich otworów okiennych materiałami przepuszczającymi światło, takimi jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, o odporności ogniowej nie mniejszej niż EI 30 oraz przedłużenie wysokości tej ściany o 0,30 m poza lico ściany zewnętrznej tak aby spełniała wymagania przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U.1980.17. 62) i przedłużenie wysokości ściany oddzielenia przeciwpożarowego od strony północnej przylegającej do granicy działki o 0,30 m poza lico ściany zewnętrznej, spełniając w ten sposób wymagania przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli A. i M. R.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

Sąd wskazał, że z niekwestionowanych ustaleń organów wynika, że przedmiotowy budynek powstał w warunkach samowoli budowlanej na przestrzeni lat 1946-1987. Konkretny zakres rozbudowy został odzwierciedlony na planie–rysunku sporządzonym przez rzeczoznawcę zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. J. K., obejmującym stan z 1946 r., a następnie rozbudowy z 1960 r., 1973/1974 oraz z 1987 r. Tym samym postępowanie należało przeprowadzić z uwzględnieniem przepisów art. 37, 40 i 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U.38.229 ze zm.; dalej "p.b. z 1974 r."), a tym samym wyjaśnić, czy nie zachodzi podstawa do wydania na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 lub 2 tej ustawy nakazu przymusowej rozbiórki przedmiotowego obiektu. Sąd wskazał, iż zgodnie z art. 37 ust. 1, obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Organ II instancji uznał, że pierwsza z powyższych przesłanek nie zaistniała. Wskazał na zgodność inwestycji z Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Stołecznego Warszawy zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] września 1992 r., według którego przedmiotowa działka znajdowała się w obszarze funkcjonalnym oznaczonym symbolem MU-20 o funkcji mieszkaniowo-usługowej, obowiązującym na tym terenie planem miejscowym. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę wykładnię art. 37 ust. 1 pkt 1 p.b. z 1974 r. zaprezentowaną w uchwale NSA z dnia 16 grudnia 2013 r. sygn. akt II OPS 2/13 z argumentacją organu należy się zgodzić.

Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego wskazania aktu prawnego określającego warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Sąd wyjaśnił, że zarzut ten jest uzasadniony aczkolwiek niemający wpływu na wynik sprawy. Skoro inwestor nie posiadał wymaganego pozwolenia na budowę, obiekt ten został wzniesiony niezgodnie z przepisami obowiązującymi w tym okresie. W postępowaniu naprawczym będącym następstwem uprzedniego ustalenia, iż obiekt budowlany został wybudowany z naruszeniem prawa budowlanego, mającym na celu doprowadzenie stwierdzonej samowoli budowlanej do zgodności ze stanem prawnym należy mieć na uwadze doprowadzenie obiektu do zgodności z przepisami obowiązującymi w dacie orzekania w przedmiocie legalizacji, nie zaś do stanu prawnego, który utracił już moc. Nie sposób, zdaniem Sądu, przyjąć, aby legalizowany obiekt budowlany mógł nie spełniać wymogów wynikających z aktualnych przepisów techniczno- budowlanych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli A. R. i M. R., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się zmiany w całości zaskarżonego wyroku i uchylenia decyzji organów I i II instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili naruszenie:

1) przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2018.1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez to, że Sąd I instancji nie uwzględnił skargi na decyzję i nie uchylił decyzji pomimo tego, że organ II instancji:

- wyprowadził z opinii rzeczoznawcy ds. przeciwpożarowych mgr inż. J. K. niewłaściwe i błędne logicznie wnioski poprzez uznanie, że z opinii tej wynika, iż budynek mieszkalny skarżących powinien mieć ścianę oddzielenia przeciwpożarowego z materiałów niepalnych o odporności ogniowej 60 min (R60) w sytuacji, gdy opinia ta stanowi, że usterką budowlaną obciążony jest sąsiedni budynek magazynowo-gospodarczy, a w opinii tej (oraz na mapie załączonej do opinii) budynkiem magazynowo-gospodarczym jest budynek wzniesiony na terenie sąsiedniej posesji przy ul. R. (czyli nie jest to budynek skarżących przy ul. R.),

- oparł się na opinii rzeczoznawcy ds. przeciwpożarowych mgr inż. J. K. w sytuacji, gdy opinia ta jest ogólnikowa i mało precyzyjna oraz nie wskazuje jakie konkretnie badania i czynności wykonał rzeczoznawca sporządzający wyżej wskazaną opinię,

- zaniechał dokonania dokładnej i wszechstronnej oceny opinii rzeczoznawcy ds. przeciwpożarowych mgr inż. J. K. oraz nie sprawdził na jakich konkretnie przesłankach i czynnościach biegły oparł swoje konkluzje, zwłaszcza konkluzje dotyczące odporności ogniowej, określonych materiałów, wysokości ściany oddzielenia przeciwpożarowego,

co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2) przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez to, że Sąd I instancji nie uwzględnił skargi na decyzję i nie uchylił decyzji w sytuacji, gdy decyzja w żaden sposób nie tłumaczy na jakiej podstawie organ II instancji przyjął, że w chwili budowy budynku skarżących w 1946 r. granica między nieruchomościami przebiegała w tym samym miejscu co obecnie oraz pomimo tego, że organ II instancji nie ustalił kiedy dokładnie wyznaczona została granica między nieruchomościami oraz czy granica ta została wyznaczona przed budową budynku skarżących czy też po jego budowie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

3) przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez to, że Sąd I instancji nie uwzględnił skargi i nie uchylił decyzji w sytuacji, gdy zarówno podstawa prawna zaskarżonej decyzji organu II instancji, jak i podstawa prawa decyzji organu I instancji nie zawiera przepisów prawa materialnego, które mogłyby być źródłem obowiązków prawnych nałożonych na skarżących, a więc podstawa prawna tych decyzji jest niepełna i nie określa z jakich dokładnie przepisów mają wynikać obowiązki nałożone na skarżących, przez co skarżący nie mają możliwości kontroli nałożonych na nich obowiązków, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

4) przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez to, że Sąd I instancji nie uwzględnił skargi i nie uchylił decyzji pomimo tego, że organ II instancji zaakceptował to, że rozstrzygnięcie decyzji organu I instancji mówiące o obowiązku doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem odwołuje się ogólnie do: "spełnienia wymagań przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 1980 r, w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki", a zatem odwołuje się do aktu prawnego, który nie istnieje i nigdy nie został wydany przez Radę Ministrów, a także pomimo tego, że rozstrzygnięcie decyzji nie precyzuje jakie konkretnie przepisy wymagań techniczne musi spełniać budynek skarżących, przez co skarżący nie mają możliwości kontroli nałożonych na nich obowiązków, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

5) przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez to, że Sąd I instancji nie uwzględnił skargi i nie uchylił decyzji pomimo tego, że uzasadnienie decyzji organu II instancji ogranicza się do streszczenia przebiegu dotychczasowego postępowania oraz nie zawiera własnego stanowiska i motywów organu II instancji, a także nie wyjaśnia z jakich dokładnie przepisów mają wynikać określone wymogi techniczne dotyczące odporności ogniowej, określonych materiałów, wysokości ściany oddzielenia przeciwpożarowego oraz jest niepełne i ogólnikowe, przez co skarżący nie mają możliwości kontroli nałożonych na nich obowiązków, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

6) przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak odniesienia się przez Sąd I instancji do większości zarzutów skarżących zawartych w skardze i brak wyjaśnienia na jakiej konkretnie podstawie Sąd I instancji uznaje zarzuty skargi za nieskuteczne,

7) prawa materialnego, tj. § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy normy odległościowe zawarte w tym przepisie mają zastosowanie do projektowanych budynków i normy te nie mają zastosowania do sytuacji, gdy granica między nieruchomościami została wyznaczona już po wybudowaniu budynku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej zaskarżony wyrok nie narusza wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów, a Sąd I instancji należycie ustosunkował się do wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii. W szczególności prawidłowo ustalił, jakie przepisy w rozpatrywanej sprawie winny mieć zastosowanie i je wyraźnie wskazał. Rozważył również kwestię podziału przedmiotowej działki, zasadnie podkreślając, że organy nadzoru budowlanego nie są właściwe do dokonania oceny, czy podział został przeprowadzony prawidłowo oraz że okoliczność innego przebiegu działki miałaby znaczenie, gdyby budynek został wybudowany legalnie.

Podkreślić przede wszystkim trzeba, że kontrolowane postępowanie administracyjne dotyczy samowoli budowlanej prowadzonej przez kilkadziesiąt lat. W tym czasie przepisy wielokrotnie się zmieniały, a ewentualna legalizacja samowolnie wzniesionego budynku musi doprowadzić do stanu zgodnego z obecnie obowiązującymi przepisami. Zaznaczyć też wypada, że ewentualna legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkowa i zależy od woli inwestorów. Nieuzasadnione przy tym jest oczekiwanie, że to organy administracyjne podejmować powinny kroki mające na celu zalegalizowanie samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego.

Przechodząc do oceny zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdzić trzeba, że podnosząc zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. skarżący kasacyjnie nie podważyli zasadności przyjęcia przez organy nadzoru budowlanego stanowiska, iż z uwagi na swoje usytuowanie samowolnie wzniesiony budynek powinien mieć ścianę oddzielenia przeciwpożarowego z materiałów niepalnych o stosownej odporności ogniowej i stosownych parametrach. Jest to bowiem ściana usytuowana bezpośrednio w granicy działki. Ponadto samowolnie zrealizowany budynek oddalony jest o 2,3 m od budynku znajdującego się na sąsiedniej działce. Pomimo nieprawidłowego przywołania przez organy administracyjne przepisów mających ten obowiązek uzasadniać, w chwili orzekania istniały przepisy, na podstawie których obowiązek ten powinien być nałożony, a Sąd I instancji przepisy te przywołał i omówił, należycie ustosunkowując się do omawianej problematyki. Chcąc zatem zalegalizować tak usytuowany budynek konieczne jest spełnienie nałożonego przez organy nadzoru budowlanego obowiązku. Nie jest zaś naruszeniem art. 80 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. przyjęcie przez organ stanowiska innego niż oczekiwane przez stronę.

Bez znaczenia w przypadku samowolnie wzniesionego budynku jest to, kiedy dokładnie wyznaczona została granica między nieruchomościami. Zauważyć należy, że z pisma Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] sierpnia 2017 r. wynika, że przedmiotowy budynek był usytuowany w granicy z działką sąsiednią już w październiku 1954 r. Istotne dla ewentualnej legalizacji samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego ma jednak jego usytuowanie w czasie prowadzonego postępowania legalizacyjnego. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. nie ma więc usprawiedliwionych podstaw.

Nie są też trafne zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. Brak prawidłowego wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia przez organ administracyjny miałby wpływ na wynik sprawy, gdyby podstawy takiej w ogóle nie było lub gdyby istniejąca podstawa prawna była sprzeczna z podjętym rozstrzygnięciem. Tymczasem w realiach niniejszej sprawy nałożony na skarżących kasacyjnie obowiązek miał podstawę prawną w unormowaniach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepisy te zostały wskazane i omówione przez Sąd I instancji i w ich świetle nałożenie powyższego obowiązku było uzasadnione. Skarżący kasacyjnie nie podważyli tego stanowiska WSA.

Nie zasługiwały na uwzględnienie również zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a.

Uwzględniając normatywną treść przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Należy przy tym podnieść, że w świetle uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie nie wystąpiło. W rozpatrywanej sprawie Sąd wyjaśnił podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedstawił również zarzuty skargi, a także stanowisko organu. Tak sformułowane uzasadnienie wyroku odpowiada wymaganiom formalnym, a nadto pozwala na przeprowadzenie kontroli przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wynikają z niego bowiem zasadnicze powody, które legły u podstaw wydania zaskarżonego wyroku. WSA nie naruszył zatem art. 141 § 4 p.p.s.a.

Stwierdzić też należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na nieodniesieniu się w treści uzasadnienia do podniesionych w skardze zarzutów, mógłby odnieść skutek tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji pominął istotne dla oceny sprawy argumenty skargi, bowiem z przepisu tego nie wynika obowiązek sądu do ustosunkowywania się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze (por. wyrok NSA z 17.02.2010 r., II FSK 1511/08).

Z podobnych samych względów nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy bowiem przedstawił w sposób wystarczający dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji jej motywy, odnosząc się do istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, a odwołanie się do nieobowiązującego aktu prawnego nie miało wpływu na wynik sprawy, co słusznie zaznaczył Sąd I instancji.

Nietrafny jest ponadto zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Unormowanie to określa ogólne normy odległościowe, które w rozpatrywanej sprawie zostały naruszone przez przedmiotową samowolę budowlaną. Podnosząc niniejszy zarzut skarżący kasacyjnie pomijają kontekst, w jakim Sąd przepis ten przywołał. Wbrew wywodom skarżących kasacyjnie, w sprawie tej nie ma znaczenia, czy granica między nieruchomościami została wyznaczona już po wybudowaniu budynku, skoro budynek ten został wybudowany samowolnie i dla jego ewentualnej legalizacji należy mieć na względzie stan prawny i faktyczny obowiązujący w czasie jego legalizacji.

W tym stanie rzeczy wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw.

Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t. Dz.U.2020.1842) – wobec spełnienia warunków określonych w tym przepisie (zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II Izby Ogólnoadministracyjnej NSA z dnia 10 lutego 2022 r.) – orzekł jak w sentencji.