Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Sędzia NSA, Ryszard Pęk, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt I SA/Po 510/10 w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 19 marca 2008 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty i wrzesień 2005 r. 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P. na rzecz D. K. kwotę 2700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt I SA/Po 510/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę D. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 19 marca 2008 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty i wrzesień 2005 r.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że dnia 3 lutego 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzją ostateczną z 5 kwietnia 2006 r. określił skarżącemu:

- za luty - nadwyżkę podatku należnego nad naliczonym podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego i ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe

- za wrzesień - nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc.

W części dotyczącej lutego - w związku z likwidacją działalności gospodarczej przez podatnika z dniem 10 lutego 2005 r. - organ podatkowy określił, w trybie art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm., dalej jako ustawa o VAT), podatek należny od towarów pozostających na dzień likwidacji, od których przy zakupie podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Natomiast w części dotyczącej września organ podatkowy umniejszył sprzedaż o wartości wynikające z faktury VAT nr [...] z dnia 9 września 2005 r. dokumentującej sprzedaż hali w budowie wraz z wieczystym użytkowaniem oraz z faktury VAT nr [...] z dnia 7 września 2005 r. dokumentującej sprzedaż dwóch naczep. Ustalono bowiem, że hala w budowie oraz naczepy zostały przez podatnika nabyte do działalności, którą zakończył w dniu 10 lutego 2005 r. i jako składniki majątku trwałego, pozostające na dzień likwidacji, zostały opodatkowane w przedmiotowej decyzji w części dotyczącej lutego 2005 r.

Podatnik wniósł 29 listopada 2006 r., na podstawie art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, o stwierdzenie nieważności powyższej ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia 5 kwietnia 2006 r. z uwagi na rozwiązanie w dniu 31.03.2006 r. (akt notarialny rep. [...]) umowy sprzedaży nieruchomości zawartej w dniu 5 lipca 2005 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia 28 lutego 2007 r. odmówił uwzględnienia wniosku. Wskazał, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji organu podatkowego, bowiem nie wystąpiła żadna z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 12 września 2007 r. uchylił decyzję z dnia 28 lutego 2007 r. i stwierdził nieważność decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 5 kwietnia 2006 r. Stwierdzono, że wystawienie przez podatnika faktur VAT: nr [...] z dnia 9 września 2005 r. oraz nr [...] z dnia 7 września 2005 r. nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie zwalnia z obowiązku wynikającego z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wydając decyzję z dnia 5 kwietnia 2006r. rażąco naruszył prawo poprzez niezastosowanie przepisu art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Podkreślono, iż wprowadzenie do obiegu faktury z wykazaną kwotą VAT powoduje, że podatek ten podlega zapłacie przez wystawcę faktury nawet wówczas, gdy nie byłby należny w świetle pozostałych przepisów podatkowych. Powyższy przepis znajduje umocowanie w przepisach art. 21 ust. 1 lit. c) VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG).

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzją z dnia 18 grudnia 2007 r. określił nadwyżkę podatku należnego nad naliczonym podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego za luty 2005 r. oraz za wrzesień 2005 r. W uzasadnieniu wskazał, że w związku z zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej z dniem 10 lutego 2005 r. podatnik obowiązany był, na podstawie art. 14 ustawy o VAT, do sporządzenia spisu z natury towarów na dzień zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu.

Ponadto wskazał, że w deklaracji VAT-7 za wrzesień 2005 r. podatnik wykazał sprzedaż wg stawki 22%. Wartość dostawy obejmowała sprzedaż udokumentowaną dwiema fakturami VAT, wystawionymi dla Firmy Usługowej P. K.:

-faktura VAT nr [...] z dnia 09 września 2005 r. na sprzedaż użytkowania wieczystego gruntu wartość netto 6.000 zł, podatek VAT 1.320 zł oraz sprzedaż hali w budowie wartość netto 793.400 zł, podatek VAT 174.548 zł,

-faktura VAT nr [...] z dnia 07 września 2005 r. na sprzedaż naczepy K. rok prod. 1988 wartość netto 1.500 zł, podatek VAT 330 zł oraz naczepy K. rok prod. 1987 wartość netto 1.200 zł, podatek VAT 264 zł.

W wyniku postępowania podatkowego dwie naczepy oraz hala w budowie, jako składniki majątku pozostającego na dzień likwidacji działalności, zostały opodatkowane w rozliczeniu za luty 2005 r. Wskazano ponadto, że obowiązek podatkowy, wynikający z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT jest całkowicie niezależny od obowiązku określonego w art. 14 ustawy, dlatego obrót z faktur VAT: nr [...] z dnia 09 września 2005 r. oraz nr [...] z dnia 7 września 2005 r. podlega rozliczeniu w deklaracji VAT- 7 za wrzesień 2005 r.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 19 marca 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy m. in. wskazał, że zasadnie organ pierwszej instancji przyjął, że hala w budowie została sprzedana i wydana nabywcy w lipcu 2005 r., co potwierdza treść księgi wieczystej nieruchomości, na której jest zlokalizowana. Winna więc być ona ujęta w spisie z natury na dzień 10 lutego 2005 r. Sprzedaż hali w lutym 2005 r. nie znalazła potwierdzenia w umowie zawartej w formie aktu notarialnego, wymaganej dla sprzedaży nieruchomości, wobec tego zarzut odwołania w tej kwestii jest niezasadny, skoro czynność prawna dokonana bez zachowania tej formy jest zgodnie z art. 78 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm., dalej jako Kodeks cywilny) nieważna.

Po rozpoznaniu skargi na powyższą decyzję organu odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga ta zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wskazano, że organ podatkowy winien prawidłowo ustalić stan faktyczny sprawy i przyjąć – niezależnie od wielokrotnych zmian stanowiska skarżącego co do kwestii związanych ze sprzedażą hali w budowie, kiedy powstał obowiązek podatkowy. Zdaniem Sądu zastrzeżenia budziło również stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, co do zasadności opodatkowania hali magazynowej w miesiącu wrześniu 2005 r.

Dyrektor Izby Skarbowej wniósł skargę kasacyjną z wnioskiem o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 851/09 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Sąd kasacyjny uznał za nieusprawiedliwione zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania. Konsekwencją tego jest również uznanie za uzasadnione zarzutów błędnego zastosowania (braku zastosowania) art. 14 ust. 1 pkt 2 oraz art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.

Wskazano, że naruszenie przepisów prawa procesowego wynika z nieuwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zgromadzonego przez organy podatkowe materiału dowodowego. Odnosząc się do faktu sprzedaży hali magazynowej Sąd kasacyjny uznał, iż czynność sprzedaży prawa wieczystego użytkowania nieruchomości i własności nakładów na budowę hali dokonana została aktem notarialnym zawartym 5 lipca 2005 r. W związku z tym nie można podzielić poglądu podatnika, iż przedmiotową halę magazynową sprzedał 8 lutego 2005 r., wystawiając w tym zakresie stosowną fakturę. Transakcja ta nie została bowiem zawarta w formie aktu notarialnego, co w tym przypadku jest wymagane przepisem art. 158 Kodeksu cywilnego.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga jest niezasadna. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazał, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy art. 14 ust. 1 pkt 2 oraz art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Następnie powołując się na rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 851/09, stwierdził, że będąca przedmiotem sporu hala magazynowa (w budowie) podlega zgodnie z powołanym przepisem art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem VAT za luty 2005 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji Dyrektor Izby Skarbowej słusznie uznał, iż faktura VAT Nr [...] z 8 lutego 2005 r., której przedmiotem była sprzedaż hali magazynowej w budowie – nie dokumentuje faktycznie dokonanej czynności. Transakcja sprzedaży nieruchomości nie została bowiem zawarta w formie aktu notarialnego, co jest wymagane przepisem art. 158 Kodeksu cywilnego. Czynność sprzedaży obejmująca użytkowanie wieczyste nieruchomości (działka nr 50/16) oraz własność nakładów skarżącego na budowę hali magazynowej dokonana została dopiero w dniu 05 lipca 2005 r. W tym dniu zainteresowane strony zawarły stosowną umowę notarialną i w tym też dniu nastąpiło wydanie kupującemu przedmiotu sprzedaży. Wskazano też, że skarżący ponownie podjął 26 lipca 2005 r. działalność gospodarczą, a w dniu 09 września 2005 r. wystawił fakturę VAT Nr [...], w której wykazał kwotę podatku (z tytułu sprzedaży użytkowania wieczystego nieruchomości oraz sprzedaży hali magazynowej w budowie). W świetle przepisu art. 108 ust. 1 ustawy o VAT wystawienie faktury VAT i wprowadzenie jej do obrotu prawnego powoduje powstanie obowiązku podatkowego. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że we wcześniejszym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w tym zakresie, iż zarzut naruszenia przepisu art. 108 ust. 1 ustawy o VAT nie jest zasadny.

Powyższy wyrok w całości skarżący zaskarżył skargą kasacyjną. W środku odwoławczym zarzucono w trybie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.:

1) naruszenie art. 108 ustawy o VAT poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i przyjęcie, że faktura VAT nr [...] z dnia 9 września 2005 r. pociąga za sobą obowiązek podatkowy, pomimo tego, że została ona skorygowana fakturą korygującą nr [...] w dniu 31 marca 2006 r.;

2) naruszenie § 20 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 97, poz. 970) poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i przyjęcie, że faktura korygująca nr [...] z dnia 31 marca 2006 r. do faktury VAT nr [...] z 9 września 2005 r. nie wyeliminowała faktury VAT nr [...] z 9 września 2005 r. z obrotu prawnego.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie reformatoryjne w trybie art. 188 p.p.s.a., uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej są zasadne, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy odnosi zamierzony skutek w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Dla merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej podstawowe znaczenie ma to, że niniejsza sprawa była już wcześniej przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który uwzględniając środek odwoławczy Dyrektora Izby Skarbowej, wyrokiem z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 851/09, uchylił wcześniej wydane orzeczenie Sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przepis ten zatem dotyczy konsekwencji uwzględnienia skargi kasacyjnej przez NSA i uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości lub w części przy jednoczesnym przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Zdanie pierwsze tej normy prawnej adresowane jest do sądu, któremu sprawa została przekazana. Drugie zaś zdanie skierowane jest bezpośrednio do strony, która składa skargę kasacyjną po ponownym rozpoznaniu sprawy przez sąd pierwszej instancji, a w sposób pośredni do sądu drugiej instancji rozpoznającego ten środek odwoławczy. Ratio legis tego unormowania sprowadza się do przyspieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, poprzez uznanie, że pomimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, pewne kwestie sporne zostały już ostatecznie przesądzone. Powoduje to w konsekwencji zawężenie granic ponownego rozpoznania sprawy.

Wykładnia prawa, dokonana przez NSA zawarta musi być w uzasadnieniu orzeczenia. Stąd też, stosownie do treści art. 193 in fine p.p.s.a., każde orzeczenie sądu drugiej instancji podlega uzasadnieniu z urzędu. Zważywszy na zakres rozpoznania skargi kasacyjnej przez NSA, wykładnia prawa zawarta w uzasadnieniu może dotyczyć tylko przepisów, których naruszenie zarzucał autor tego środka odwoławczego. Przy czym za taką wykładnie w rozumieniu art. 190 p.p.s.a. można potraktować jednoznacznie i jasno wyrażone stanowisko NSA. Oczywiście taka wykładnia nie musi być obszerna. Za wystarczające można uznać stanowisko wyrażone w uzasadnieniu przez sąd drugiej instancji sprowadzające się do zaakceptowania wykładni przepisu dokonanej przez wojewódzki sąd administracyjny. Ważne jest aby nie było wątpliwości interpretacyjnych dotyczących tego, za jaką wykładnią opowiedział się sąd odwoławczy.

W kontekście powyższych uwag w pierwszej kolejności należy zatem ocenić, czy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego nie jest sprzeczny z wykładnią prawa dokonaną w wcześniejszym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć negatywnie. Poprzednio uwzględniona skarga kasacyjna Dyrektora Izby Skarbowej zawierała przede wszystkim zarzuty wywiedzione w oparciu o podstawę kasacyjną opartą na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w swym uzasadnieniu wskazał, że wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego organy podatkowe nie dopuściły się uchybień procesowych przy dokonywaniu ustaleń faktycznych. W konsekwencji tego uznał, że były podstawy do zastosowania odnośnie lutego 2005 r. przepisu art. 14, zaś w stosunku do rozliczenia za sporny obecnie wrzesień 2005 r. przepisu art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Natomiast przedmiotem wykładni sądu odwoławczego nie był ten ostatni ze wspomnianych przepisów w kontekście wystawienia faktury korygującej. Pisemne motywy wyroku nie zawierają bowiem w tym zakresie żadnych rozważań. Zatem należy uznać, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego są dopuszczalne w aspekcie przepisu art. 190 zdanie 2 p.p.s.a.

Autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenie art. 108 ustawy o VAT oraz § 20 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że faktura VAT nr [...] z dnia 9 września 2005 r. pociąga za sobą obowiązek podatkowy, pomimo tego, że została ona skorygowana fakturą korygującą nr [...] w dniu 31 marca 2006 r. Należy podkreślić, że wskazana wyżej faktura korygująca nie znajduje się w aktach administracyjnych. Pomimo tego organ podatkowy nie kwestionował, że taka faktura została wystawiona przez podatnika, co zostało potwierdzone w treści uzasadnienia decyzji organu odwoławczego. Sąd pierwszej instancji, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, zaakceptował te ustalenia faktyczne, co znalazło również swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Wystawienie owej faktury korygującej było konsekwencją rozwiązania umowy sprzedaży w formie aktu notarialnego z dnia 31 marca 2006 r.

Powyższa okoliczność faktyczna jednak nie została przeanalizowana przez Sąd pierwszej instancji w zakresie skutków owej faktury korygującej dla obowiązku podatkowego wynikającego z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Przepis ten, jak wiadomo, przewiduje szczególny przypadek samoistnego powstania obowiązku podatkowego w efekcie samego wystawienia faktury wykazującej kwotę podatku od towarów i usług, przy czym obowiązek ten przyjmuje postać swoistej sankcji. Polega ona na tym, iż niezależnie od tego, czy w sprawie zaistniał obrót będący podstawą opodatkowania podatkiem VAT, jak również niezależnie od rozmiarów i konsekwencji podatkowych tego obrotu - każdy wystawca tzw. pustej faktury liczyć się winien z koniecznością zapłaty wykazanego w niej podatku. Regulacja ta stanowi o szczególnej roli faktury we wspólnym systemie podatku od towarów i usług, gdyż dla podatnika otrzymującego taką fakturę zwykle stanowi podstawę do obniżenia podatku należnego, a nawet żądania zwrotu podatku. W konsekwencji przyjmuje się, że możliwość anulowania faktur (rachunków uproszczonych), mimo że nie jest dopuszczona wyraźnie przez ustawę o podatku od towarów i usług, należy zaaprobować jako praktyczną i realną drogę "wycofania się" podatnika z błędnego wystawienia dokumentu rozliczeniowego. Jednak powinna ona dotyczyć wyłącznie tych dokumentów rozliczeniowych (faktur, rachunków uproszczonych), które nie zostały wprowadzone przez podatnika do obrotu prawnego (np. poprzez doręczenie ich kontrahentom). Natomiast w przypadku wprowadzenia takich dokumentów do obrotu prawnego, pozostaje jedynie możliwość dokonania korekt faktur (rachunków uproszczonych) na zasadach określonych przepisami (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 2009 r., I FSK 866/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 108 ust. 1 ustawy o VAT stanowił bowiem implementację art. 21 (1) (d) VI Dyrektywy. Analiza orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, dotycząca wskazywanego przepisu prowadzi do konkluzji, że jego celem jest zapewnienie dokładnego poboru podatku i uniknięcie oszustwa (por. pkt 20 wyroku z dnia 17 września 1997 r. w sprawie C-141/96 Finanzamt Osnabruck-Land przeciwko Bernhard Langhorst (Niemcy); "przepis ten ma na celu wyeliminowanie ryzyka uszczuplenia dochodów podatkowych w związku z niepoprawnymi lub fikcyjnymi fakturami" (por. pkt 41 wyroku z dnia 15 października 2002 r. w sprawie C-427/98 Komisja Europejska Przeciwko Republice Federalnej Niemiec).

Skoro zatem podatnik w stosunku do faktury, na podstawie, której powstał obowiązek podatkowy z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, wystawił następnie w dniu 31 marca 2006 r. fakturę korygującą w związku z rozwiązaniem umowy sprzedaży, a odbiorca tej faktury złożył korektę swojej deklaracji za miesiąc wrzesień 2005 r., okoliczność ta powinna zostać rozważona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, który dokonywał kontroli legalności zaskarżonej decyzji w kontekście obowiązku podatkowego z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. W istocie bowiem nastąpiła taka sytuacja faktyczna, która sprawia, że nie ma ryzyka uszczupleń podatkowych na skutek fikcyjnych faktur. Powyższe sprawia, że autor skargi kasacyjnej trafnie zarzucił naruszenie wskazanych przepisów prawa materialnego.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. Wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego określono w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b/ i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a/ oraz § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

[pic][pic][pic][pic][pic][pic][pic]