Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 12 czerwca 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: referent stażysta Aleksandra Traczuk po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 755/16 w sprawie ze skargi E. L. i W. L. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. P. na rzecz E. L. i W. L. solidarnie kwotę 1000 (jeden tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 755/16, po rozpoznaniu skargi E.L. i W.L., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] wydaną w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J.P. pozwolenia na budowę garażu dwustanowiskowego w B., przy ul. [...], dz. nr [...], obręb [...].

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł J.P. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. art. 113 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uznanie sprawy za dostatecznie wyjaśnioną, mimo nie przeprowadzenia niezbędnego dowodu uzupełniającego z oględzin nieruchomości, rozpatrzenia sprawy pod kątem zabudowy, która jest wokół nieruchomości uczestnika;

2) naruszenie art. 32 Prawa budowlanego poprzez uchylenie decyzji, gdzie organ miał obowiązek wydania przedmiotowej decyzji, skoro uczestnik złożył prawidłowo wniosek i projekt budowy garażu;

3) naruszenie art. 6 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 pr. bud. przez błędne przyjęcie, że doszło tutaj do wydania decyzji, która nie szanowała interesów osób trzecich, kiedy w rzeczywistości organ dokonał wszystkich niezbędnych czynności, pozwolił się stronom wypowiedzieć i sprawdził jak wpłynie budowa garażu na sąsiadów;

4) naruszenie art. 141 § 3 Prawa o postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi poprzez nieprzytoczenie merytorycznych i rzeczowych argumentów mających w sposób przekonywujący potwierdzać trafność i zasadność poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych, oceny wiarygodności i mocy dowodowej wszystkich dowodów oraz dokonanego rozstrzygnięcia.

Wskazując na powyższe uchybienia J.P. wniósł:

1) o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania;

2) o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Odpowiedź na skargę kasacyjną wnieśli E. i W. L., wnosząc o jej odrzucenie w całości, względnie o jej oddalenie, oraz zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów procesu wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa - konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu (artykułu, paragrafu, ustępu, punktu), którym - zdaniem skarżącego kasacyjnie - uchybił sąd administracyjny, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej jako wysoce sformalizowanego środka prawnego, co usprawiedliwione jest zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze kasacyjnej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.

Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie w pełni odpowiada przedstawionym wyżej wymogom stawianym przez przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący kasacyjnie powołując w jej podstawach ogólnie przepisy art. 32 ustawy Prawo budowlane oraz art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wskazał bowiem na konkretną jednostkę redakcyjną, która miałaby zostać naruszona przez Sąd I instancji. Tymczasem oba te przepisy mają złożoną wewnętrzną budowę, gdyż podzielone są na ustępy i punkty. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest natomiast uprawniony do uzupełniania, konkretyzowania czy uściślania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych, w szczególności zaś do wyboru, która jednostka redakcyjna mogła zostać naruszona, ani też nie może domniemywać intencji skarżącego w tym zakresie na podstawie argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Brak takiego wskazania uniemożliwiło zatem merytoryczne odniesienie się do tych zarzutów.

Podobnie nie mogły odnieść zamierzonego rezultatu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 113 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 3 Prawa o postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Zarzucając naruszenie pierwszego z tych przepisów skarżący kasacyjnie podniósł, że Sąd I instancji uznał sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, mimo nieprzeprowadzenia niezbędnego dowodu uzupełniającego z oględzin nieruchomości. Tymczasem sąd administracyjny może jedynie fakultatywnie przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, ale ograniczone tylko do tego środka dowodowego, jakim jest dokument (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Brak natomiast możliwości w postępowaniu sądowoadministracyjnym przeprowadzenia dowodu z oględzin. Zarzut naruszenia art. 141 § 3 Prawa o postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi wskazuje na naruszenie przepisu aktu prawnego nieistniejącego. Brak bowiem w systemie prawnym aktu prawnego zatytułowanego "Prawo o postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi." W związku z tym niemożliwa jest weryfikacja naruszenia przepisu nieistniejącego w systemie prawnym.

Odnosząc się do podniesionego w podstawach skargi kasacyjnej naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez - jak wskazał skarżący kasacyjnie - błędne przyjęcie, że doszło do wydania decyzji, która nie szanowała interesów osób trzecich, należy zauważyć, że tak sformułowany zarzut jest również nieadekwatny do treści powołanego w związku z nim przepisu. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego. Skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia powołanego wyżej przepisu wymagałoby zatem jednoczesnego wskazania w podstawach skargi kasacyjnej - a więc nie tylko jak w przypadku złożonej w niniejszej sprawie skardze w jej uzasadnieniu - odpowiedniego przepisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wymogiem skargi kasacyjnej jest bowiem zarówno prawidłowe przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie w taki sposób, aby korespondowało ono ze sformułowanymi w niej zarzutami. Nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego interpretowanie niejasno wyrażonych zarzutów kasacyjnych. Nieumiejętne sformułowanie zarzutu skargi kasacyjnej, jak w sprawie niniejszej, uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.