II GSK 2895/25 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-02-26	
Data wpływu	2025-12-19	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Wojciech Maciejko /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6221 Kary pieniężne z zakresu nadzoru ubezpieczeniowego	
Hasła tematyczne	Wstrzymanie wykonania aktu	
Sygn. powiązane	V SA/Wa 1499/25	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego wezwania	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 61 § 3; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku J. U. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wezwania w sprawie ze skarg kasacyjnych J. U. i Rzecznika Praw Obywatelskich od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 1499/25 w sprawie ze skargi J. U. na wezwanie Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 26 czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie uiszczenia opłaty za brak spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego wezwania.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 4 czerwca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 1499/25, odrzucił skargę J. U. na wezwanie Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z 26 czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie uiszczenia opłaty za brak spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego.

W skardze kasacyjnej od tego postanowienia J. U. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania opisanego wyżej wezwania na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 193 p.p.s.a.

W uzasadnieniu wniosku podniósł, że kara pieniężna mu w wezwaniu wynosi 4.240 zł, co stanowi wysoki wymiar kary, wziąwszy pod uwagę charakter naruszenia prawa i brak skutków z nim związanych. Ponadto, skarżący kasacyjnie podniósł, że wymierzona kara administracyjna w jego sytuacji materialnej stanowi znaczne obciążenie dla jego budżetu, co zostało wykazane w postępowaniu przed UFG, a odpowiednie oświadczenia oraz dokumenty znajdują się w aktach organu. Dodatkowo skarżący zwrócił uwagę na sprawozdanie spółki, w której ma 50% udziałów (tj. D. sp. z o.o.), z którego wynika, że spółka ta poniosła znaczącą stratę z prowadzonej działalności operacyjnej, co bezpośrednio wpływa na jego sytuację.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Wskazania wymaga na wstępie, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych, przesłanki materialne uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. odwołują się do takich prawnych lub faktycznych okoliczności związanych z wykonaniem treści zaskarżonego aktu (zaskarżonej czynności), które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu nadzwyczajnych działań lub dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków (zob. np. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2023 r., II GSK 232/23; postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2023 r., II GZ 194/23; postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2023 r., II GSK 979/23).

Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wniosek skarżącego o zastosowanie w stosunku do niego ochrony tymczasowej, nawet rozważany – jak chce tego skarżący - przy uwzględnieniu dokumentów załączonych do akt postępowania przed Ubezpieczeniowym Funduszem Gwarancyjnym, nie pozwala na dokonanie oceny, że w stosunku do wnioskodawcy występuje jedna bądź obie przesłanki warunkujące zastosowanie powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z nałożeniem na niego opłaty w wysokości 4 240 zł, co istotne, rozłożonej przez UFG (w piśmie z dnia 29 lipca 2024 r.) na 24 miesięczne raty.

Skarżący kasacyjnie wskazując, że nałożona opłata w jego sytuacji materialnej stanowi znaczne obciążenie dla jego budżetu, nie wykazał jednocześnie jak kształtuje się jego kondycja finansowa, a więc jakie posiada dochody i oszczędności oraz jakie ponosi obciążenia finansowe. Znajdujące się w aktach dokumenty (faktury, wyciągi) odnoszą się natomiast do D. sp. z o.o., nie do skarżącego. Jego sytuacji finansowej, majątkowej nie sposób zobrazować na podstawie okoliczności, że jest udziałowcem przynoszącej straty spółki. Sąd miał na uwadze również jeden rachunek do umowy zlecenie z 30 czerwca 2024 r. na podstawie którego wypłacono skarżącemu ok. 2 tys. zł, jednak i ta okoliczność nie ma wpływu na pełny obraz sytuacji skarżącego. Tymczasem dopiero zestawienie wysokości nałożonej opłaty z powołaną kondycją finansową i materialną wnioskodawcy pozwoliłaby na ocenę, czy istotnie konieczność uiszczenia kwoty wynikającej z ustalonej kary mogłaby spowodować ziszczenie się jednej z przesłanek określonej art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Admiracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.