I SAB/Wa 494/13 - Wyrok

Data orzeczenia	2013-12-19	
Data wpływu	2013-09-13	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Marta Kołtun-Kulik /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658	
Hasła tematyczne	Inne	
Skarżony organ	Prezydent Miasta	
Treść wyniku	Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa	
Powołane przepisy	Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270;  art. 149 par. 1;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku S. K. z dnia [...] marca 2011 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...], przy ul. [...] [...] – pochodzącej z nieruchomości hipotecznej "KW [...] – dawny proj. nr nieruchomości [...]" o pow. [...] m2 – w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta [...] w prowadzeniu postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącego S. K. kwotę [...] (słownie: [...] [...] [...] ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
S. K., pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2011 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] [...] , dawny projektowany nr nieruchomości [...], która na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) przeszła na własność Państwa.

W skardze podniesiono, że Prezydent [...] decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] przyznał odszkodowanie jedynie w części, co do [...] m2 powierzchni przedmiotowej nieruchomości, która stanowi część działki ewidencyjnej nr [...], cz. dz. ew. nr [...] z obrębu [...].

W stosunku zaś do części działki o pow. [...] m2, Prezydent [...] decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] odmówił przyznania odszkodowania. W wyniku odwołania S. K. Wojewoda [....] decyzją z dnia [...] września 2012 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji, do ponownego rozpoznania.

W związku z nierozpoznaniem przez Prezydenta [...] sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. skarżący wystąpił, w dniu [...] czerwca 2013 r. (data wpływu pisma do organu), do Wojewody [...] z zażaleniem na niezałatwienie jej w terminie. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] Wojewoda [...] uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi [...] termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia do dnia 31 października 2013 r.

Ponadto, skarżący wskazał, że do dnia wnoszenia skargi organ nie zakończył postępowania w sprawie ani nie podjął żadnych czynności zmierzających do wydania orzeczenia, jak również nie wskazał jakie konkretne czynności winny być przeprowadzone.

W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując, że Wojewoda [...] wyznaczył Prezydentowi [...] termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia do dnia 31 października 2013 r. Ponadto podkreślił, że w toku postępowania zgromadzono szereg materiałów mających na celu określenie czy nieruchomość spełnia przesłanki wyznaczone w art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, oraz że ze względu na złożony charakter postępowania w chwili obecnej trwa analiza zgromadzonej dokumentacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny winien ocenić - w oparciu o akta sprawy - czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, 12 § 1 i 77 § 1 k.p.a.). Obowiązkiem sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Prezydent [...] od dnia [...] grudnia 2012 r., kiedy to Wojewoda [...] zwrócił akta administracyjne sprawy wraz z prawomocną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r., nr [...] uchylającą decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2012 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, do dnia wyrokowania nie wydał rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, czym niewątpliwie naruszył powołane przepisy art. 35 § 1 i 3 oraz 36 § 1 k.p.a. Pierwszą czynnością jaką organ podjął w sprawie było poinformowanie, pismem z dnia [...] lipca 2013 r., pełnomocnika skarżącego o przewidywanym terminie zakończenia postępowania – do dnia 31 października 2013 r. Niewątpliwie nastąpiło to na skutek wniesienia przez skarżącego zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do Wojewody [...]. Innych czynności w sprawie, jak wynika z akt sprawy, do dnia wyrokowania Prezydent [...] nie podejmował.

Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność aczkolwiek naganna, nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy brak jakiejkolwiek aktywności organu (vide wyrok WSA w Poznaniu z 18.08.2011 r., II SAB/Po 60/10, wyrok WSA w Gdańsku z 11.08.2011 r., II SAB/Gd 30/11 – dostępne w CBOSA). Jak natomiast wynika z akt administracyjnych sprawy, od dnia wpłynięcia wniosku skarżącego, organ gromadził niezbędny do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia materiał dowodowy, czego wyrazem było wydanie decyzji o przyznaniu odszkodowania za część nieruchomości [...] z dnia [...] lutego 2012 r., objętej wnioskiem z dnia [...] marca 2011 r. Nie bez znaczenia jest również skomplikowany charakter niniejszej sprawy oraz fakt, że Prezydent [...] prowadzi dużą ilość analogicznych postępowań, gdzie wielokroć ich przedmiotem są wnioski złożone szereg lat wcześniej.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.