Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy WSA Jakub Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. z siedzibą w G. na uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia 25 września 2025 r., nr XIX/434/25 w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ul. Radiowej i inwestycji towarzyszących w mieście Gdańsku postanawia odrzucić skargę.

Stowarzyszenie "[...], reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia 25 września 2025 r., nr XIX/434/25 w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przy ul. R. i inwestycji towarzyszących w mieście G.

Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z 10 grudnia 2025 r. wezwano Stowarzyszenie do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł w terminie 7 dni od otrzymania wezwania – pod rygorem odrzucenia skargi; złożenie regulaminu działalności Stowarzyszenia oraz nadesłanie uchwały podpisanej przez wszystkich członków Stowarzyszenia (wraz z imienną listą członków Stowarzyszenia) upoważniającej A. B. i A. K. do reprezentowania Stowarzyszenia przed sądami administracyjnymi w terminie 7 dni od otrzymania wezwania – pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwania doręczone zostały w dniu 17 grudnia 2025 r. (z.p.o. k. 54 akt sądowych).

Skarżące Stowarzyszenie nie uzupełniło braków formalnych skargi i nie uiściło należnego wpisu sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli należny wpis nie zostanie uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia.

W tej sprawie pomimo prawidłowego pouczenia o skutkach prawnych niewykonania obowiązku w wyznaczonym terminie, należny wpis nie został uiszczony, co na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. skutkuje odrzuceniem skargi. Stosownie zaś do art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

Ponadto, w niniejszej sprawie skarżącym jest stowarzyszenie zwykłe. Skargę w imieniu Stowarzyszenia podpisał profesjonalny pełnomocnik, a do skargi załączony został odpis pełnomocnictwa, udzielonego do reprezentowania Stowarzyszenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym skargi na przedmiotową uchwałę, podpisany przez A. B. oraz A. K.

Kwestię zdolności sądowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym reguluje przepis art. 25 p.p.s.a., stanowiąc w § 3, że zdolność sądową mają także inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

W myśl art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie do treści art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Brak któregoś ze wspomnianych elementów stanowi brak formalny skargi, który zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. na wezwanie Sądu może zostać uzupełniony w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Jak wynika z treści art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2020 r., poz. 2261, dalej jako: "ustawa o stowarzyszeniach"), stowarzyszenie zwykłe jest uproszczoną formą stowarzyszenia i nie posiada osobowości prawnej. Jednak stowarzyszenie jako jednostka organizacyjna posiadająca zdolność sądową w postępowaniu sądowoadministracyjnym może działać poprzez swoje organy albo osoby uprawnione do działania w jego imieniu.

Zgodnie z art. 41a ust. 1 ustawy o stowarzyszeniach, stowarzyszenie zwykłe reprezentuje przedstawiciel albo zarząd, natomiast zgodnie z art. 41a ust. 2 ustawy o stowarzyszeniach, podejmowanie przez przedstawiciela reprezentującego stowarzyszenie zwykłe albo zarząd czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu wymaga uprzedniej zgody wszystkich członków stowarzyszenia zwykłego oraz udzielenia przez nich pełnomocnictwa do dokonania tych czynności.

Art. 40 ust. 2 i 3 ustawy stanowią, że osoby w liczbie co najmniej trzech, zamierzające założyć stowarzyszenie zwykłe, uchwalają regulamin działalności, określający w szczególności nazwę stowarzyszenia zwykłego, cel lub cele, teren i środki działania, siedzibę, przedstawiciela reprezentującego stowarzyszenie zwykłe albo zarząd, zasady dokonywania zmian regulaminu działalności, sposób nabycia i utraty członkostwa, a także sposób rozwiązania stowarzyszenia zwykłego. Stowarzyszenie zwykłe, które zamierza posiadać zarząd, określa w regulaminie działalności tryb jego wyboru oraz uzupełniania składu, kompetencje, warunki ważności jego uchwał oraz sposób reprezentowania stowarzyszenia zwykłego, w szczególności zaciągania zobowiązań majątkowych.

Regulamin, jako dokument określający sposób reprezentacji stowarzyszenia stanowi zatem wymóg formalny skargi w postępowaniu sądowoadmnistracyjnym, którego brak podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, poprzez nieprzedłożenie w tym terminie stosownego dokumentu, obliguje sąd do odrzucenia wniesionej skargi na podstawie przywołanego przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd pozbawiony zostaje bowiem możliwości dokonania oceny, czy osoby udzielające pełnomocnictwa profesjonalnemu pełnomocnikowi, wnoszącemu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, były uprawnione do reprezentowania Stowarzyszenia i dokonania tejże czynności w jego imieniu.

Jednocześnie w orzecznictwie wskazuje się, że stowarzyszeniu zwykłemu jako podmiotowi prawa (jednostce) przysługuje zdolność sądowa jako organizacji społecznej, lecz legitymację procesową (zdolność do czynności procesowych) posiadają jedynie wszyscy członkowie tego stowarzyszenia. Natomiast przedstawiciel wskazany w regulaminie może reprezentować stowarzyszenie zwykłe, jeżeli pozostali członkowie stowarzyszenia upoważnią go do tego w należytej formie. Właściwym dokumentem, z którego wynikałoby upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego przez stowarzyszenie zwykłe, jest dokument podpisany przez wszystkich członków takiego stowarzyszenia. Źródłem takiego upoważnienia nie może być regulamin jako dokument statuujący tylko powstanie stowarzyszenia zwykłego (zob. wyroki NSA: z 16 grudnia 2020 r., II OSK 1650/18, niepubl., wraz z przytoczonym tam orzecznictwem, z 12 lutego 2018 r., II OSK 1157/17, z 22 lutego 2017 r., II OSK 1445/15, postanowienie NSA z 9 września 2020 r., II OZ 567/20, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W związku z tym, podejmowanie przez przedstawiciela reprezentującego stowarzyszenie zwykłe albo zarząd czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu wymaga uprzedniej zgody wszystkich członków stowarzyszenia zwykłego oraz udzielenia przez nich pełnomocnictwa do dokonania tych czynności (art. 41a ust. 2 ustawy o stowarzyszeniach). Powyższe oznacza, że w kwestii reprezentowania stowarzyszenia zwykłego należy rozróżnić dwie sytuacje, tj. bieżące reprezentowanie stowarzyszenia przez jego przedstawiciela lub zarząd oraz podejmowanie czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu, tworząc jedynie przykładowy, otwarty katalog takich czynności w art. 41a ust. 3 ustawy o stowarzyszeniach, wśród których nie wymienił wniesienia skargi do sądu administracyjnego i udzielenia pełnomocnictwa do dokonania tej czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto jednak, że wniesienie do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi zalicza się do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu (tak: NSA w wyroku z 16 grudnia 2020 r., II OSK 1650/18, dostępne jw.).

W świetle tego, przyjąć należało, że w niniejszej sprawie profesjonalny pełnomocnik skarżącego Stowarzyszenia mógłby działać w jego imieniu, ale jedynie na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez wszystkich członków Stowarzyszenia lub na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez przedstawiciela reprezentującego stowarzyszenie zwykłe albo zarząd, przy czym w tym drugim wypadku konieczne byłoby wyrażenie zgody na udzielenie takiego dalszego pełnomocnictwa przez wszystkich członków Stowarzyszenia. W tej sprawie pełnomocnik wnoszący skargę nie wykazał, aby A. B. oraz A. K. były uprawnione do reprezentacji stowarzyszenia, a tym bardziej dysponowały upoważnieniem wszystkich członków stowarzyszenia do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i umocowania w tym celu profesjonalnego pełnomocnika.

Wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi w postaci uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł, złożenia regulaminu działalności stowarzyszenia oraz nadesłania uchwały podpisanej przez wszystkich członków stowarzyszenia (wraz z imienną listą członków stowarzyszenia) upoważniającej A. B. i A. K. do reprezentowania stowarzyszenia przed sądami administracyjnymi, zostały skutecznie doręczone wskazanemu w skardze pełnomocnikowi w dniu 17 grudnia 2025 r., zatem termin do wykonania nałożonych obowiązków upływał w dniu 31 grudnia 2025 r. Pełnomocnik nie uzupełnił braków formalnych skargi oraz nie uiścił należnego wpisu sądowego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. o odrzuceniu skargi.