Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) czerwca 2012 r. znak: (...) w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skargę oddala

Prezydent Miasta (...) decyzją z dnia (...) kwietnia 2012 r. znak: (...), działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm. - zw. dalej k.p.a. ), art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b, art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 108 z 2005 r. poz. 908 ze zm. - zw. dalej p.r.d.), § 4 ust. 1 i § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236 z 2002 r. poz. 1998 ze zm.), § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004 r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami (Dz. U 24 poz. 215 z 2004 r. ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w (...)- skierował M. M. na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie uprawnień prawa jazdy kat. B, C, B+E, C+E do Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego, wyznaczając termin poddania się egzaminowi kontrolnemu do dnia 29 czerwca 2012 r.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ omówił stan faktyczny sprawy wskazując, że M. M. w dniach 23 kwietnia 2011 r. - 4 marca 2012 r. czterokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego w wyniku czego uzyskał 27 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Naruszenia miały miejsce w dniach i dotyczyły:

- 23 kwietnia 2011 r. - niestosowania się do znaku P-4 "linia podwójna ciągła";

- 30 października 2011 r., 7 stycznia 2012 r., 4 marca 2012 r. - przekroczenia prędkości.

W dniu 22 marca 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w (...) wystąpił z wnioskiem nr (...) o skierowanie M. M. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Następnie organ przytoczył treść przepisu art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz wskazał, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozporządzeniem z dnia 20 grudnia 2002 r. określił tryb postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Zgodnie z § 4 ust. 1 tego rozporządzenia wpisu do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenia zostaną stwierdzone prawomocnymi wyrokami sądu, postanowieniami sądu o warunkowym umorzeniu postępowania albo nakazami lub mandatami karnymi, § 7 ust. 1 pkt. 2 cyt. rozporządzenia zobowiązuje zaś Komendanta Wojewódzkiego Policji do wystąpienia z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy w razie przekroczenia przez kierowcę 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Stosownie zaś do art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega kierowca skierowany decyzją starosty na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w razie przekroczenia 24 punktów za wykroczenia drogowe.

W niniejszej sprawie Komenda Miejska Policji w (...) pismem z dnia 19 kwietnia 2012 r. Nr (...) skierowała M. M. na badania psychologiczne w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Termin poddania się badaniu wyznaczono na 30 dni od dnia otrzymania wezwania.

Na koniec organ wskazał, że § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami stanowi, że osobie podlegającej kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, która została skierowana na badanie lekarskie lub psychologiczne, skierowanie, zaświadczenie wydaje się po dostarczeniu przez osobę wymaganego orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. M. wskazując, że w chwili wydawania decyzji liczba posiadanych przez skarżącego punktów nie przekraczała ustawowo dozwolonej liczby 24 punktów, bowiem z dniem 23 kwietnia 2012 r. nastąpiło automatyczne anulowanie 5 punktów karnych nałożonych rok wcześniej. Nadto skarżący zredukował także 6 posiadanych punktów po odbyciu szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust 3 prawa o ruchu drogowym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) decyzją z dnia (...) czerwca 2012 r. znak (...), działając na podstawie art. 1, art. 2, art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 19 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., po rozpoznaniu odwołania M. M.: uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) kwietnia 2012 r. w części dotyczącej wyznaczonego terminu poddania się egzaminowi kontrolnemu, w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie bowiem organ I instancji prawidłowo oparł się o treść przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b prawa o ruchu drogowym. Organ ten również przywołał treść tego przepisu. Następnie za organem I instancji wskazał, że szczegółowy tryb postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego został wskazany w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Powołane rozporządzenie określa między innymi tryb występowania z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Kierowca naruszający przepisy ruchu drogowego bez względu na rodzaj pojazdu, jakim dopuścił się wskazanych przewinień, za które w sumie otrzymał powyżej 24 punktów karnych podlega kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy. Takie rozwiązanie jest całkowicie uzasadnione, albowiem zasady ruchu drogowego są jednakowe dla wszystkich uczestników ruchu drogowego bez względu na posiadaną kategorię prawa jazdy. Organ I instancji w momencie otrzymania wniosku komendanta wojewódzkiego Policji jest zaś zobligowany do skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje kierowcy.

Kolejno organ podał, że zgodnie z art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba, że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24.

Ostatniego naruszenia przepisów ruchu drogowego M. M. dopuścił się w dniu 4 marca 2012 r., przekraczając dopuszczalny limit 24 punktów, co z kolei skutkowało wystosowaniem w dniu 22 marca 2012 r. przez Wojewódzkiego Komendanta Policji z siedzibą w (...) wniosku o sprawdzenie kwalifikacji kierowcy.

Organ administracji wydając na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji decyzję o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie ma uprawnienia do badania zasadności nałożenia mandatu karnego wraz z punktami określonymi w art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym czy też prawidłowości orzeczeń, w związku z którymi naliczone zostały punkty karne. Organy administracji są związane wnioskiem także w zakresie liczby otrzymanych przez kierowcę punktów, jeżeli wynikają one z ewidencji prowadzonej przez Policję. Organy nie są również uprawnione do oceny w jakich okolicznościach mandat został nałożony.

M. M. w dniu 10 maja 2012 r., a więc po przekroczeniu liczby 24 punktów karnych, odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Na tej podstawie odwołujący się uważa, iż po uwzględnieniu powyższego szkolenia powinien mieć odjęte 6 punktów karnych.

Organ odwoławczy odnosząc się do powyższego wskazał, że stosownie do § 8 ust. 6 cyt. rozporządzenia odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że nie doszło do naruszenia art. 10 k.p.a., gdyż decyzja organu I instancji zapadła po upływie 7 dni od dnia zawiadomienia M. M. o wszczęciu postępowania.

Organ wyjaśnił też, że jest związany przepisami prawa zawartymi zarówno w ustawach jak i rozporządzeniach i nie jest organem władnym do rozstrzygania konstytucyjności zapisów zawartych w rozporządzeniach. Powołując się na wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 275/10 wskazał, że NSA zawarł tezę, że zmniejszenie liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko wówczas gdy przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła 24.

Z powyższych względów decyzja organu I instancji jest prawidłowa.

Natomiast brak w przepisach o ruchu drogowym podstawy do określania przez organ terminu wykonania skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oznacza, że decyzja taka w zakresie określającym termin poddania się przez kierowcę kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji jest nieprawidłowa. Przedmiotowe skierowanie podlega bowiem wykonaniu z dniem, w którym stanie się ostateczne. Adresat takiej decyzji zobowiązany jest zatem do niezwłocznego wykonania ostatecznego rozstrzygnięcia, a tym samym niezwłocznego poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji.

Z tego względu Kolegium dokonało reformacji decyzji organu pierwszej instancji poprzez eliminację części dotyczącej terminu poddania się przez kierowcę egzaminowi kontrolnemu, w pozostałej zaś części utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) czerwca 2012 r. złożył M. M. wnosząc o jej uchylenie, uchylenie decyzji ją poprzedzającej oraz umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazania jej do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji oraz art. 138 § 1 pkt 2 poprzez jego niezastosowanie, tj. niepodjęcie decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego;

2) art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie przez organ I instancji wskutek nieuwzględnienia w sprawie okoliczności, iż w chwili wydawania decyzji przez ten organ liczba posiadanych punktów nie przekraczała ustawowo dozwolonej liczby 24 punktów; bowiem z dniem 10 maja 2012 r. skarżący odbył szkolenie eliminujące ilość zebranych punktów karnych o 6;

3) § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego poprzez uznanie przez organ I instancji, że w rozpoznawanej sprawie doszło do przekroczenia 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego;

4) art. 130 ust. 3 p.r.d. poprzez jego niezastosowanie, to jest nieuwzględnienie, iż odbycie na własny koszt szkolenia redukującego punkty karne spowodowało zmniejszenie zgromadzonych punktów karnych;

5) art. 8 i art. 10 k.p.a., to jest naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, zwanej też zasadą wysłuchania oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, poprzez niedoręczenie mi decyzji organu II instancji na wskazany przeze mnie adres do doręczeń, które to doręczenie stało się skuteczne dopiero na skutek moich zarzutów i monitów kierowanych do organów administracyjnych.

W skardze, powołując się na wyroki sądów administracyjnych, skarżący, za tymi orzeczeniami wskazał, że § 8 ust. 6 cyt. rozporządzenia MSWiA został wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 130 ust. 4 pkt 5 p.r.d. wskutek nieuwzględnienia przez organ faktu, że w dniu wydawania decyzji liczba posiadanych punktów nie przekraczała ustawowo dozwolonej liczby 24.

Ponownie zarzucił, że organy winny uwzględnić fakt, że na własny koszt odbył szkolenie redukujące punkty karne co spowodowało zmniejszenie całkowitej liczby zebranych punktów karnych, a więc organy powinny zastosować art. 130 ust. 3 p.r.d.

Konkludując uznał, że organy dokonały nieprawidłowej wykładni prawa materialnego i tym samym naruszyły art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady nie wystąpiły.

Ocenie sądu poddana była decyzja SKO w (...) z dnia (...) czerwca 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) kwietnia 2012 r. w zakresie skierowania M. M. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz uchylająca tę decyzję w zakresie wyznaczenia terminu poddania się egzaminowi kontrolnemu.

Na początek Sąd wskaże, że z uwagi na fakt, że strona skarżąca nie kwestionuje zasadności uchylenia decyzji I instancji w zakresie terminu oraz z uwagi na prawidłowość zastosowania w tym zakresie przepisów przez organ odwoławczy Sąd nie będzie poddawał szczegółowej analizie tej kwestii. Wskazać jedynie trzeba, że przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym nie zawiera podstawy do określenia terminu do złożenia egzaminu sprawdzającego kwalifikacje. Nie upoważnia on także starosty do wyznaczenia takiego terminu, a tym samym do wyznaczenia daty wykonania przedmiotowego rozstrzygnięcia. Decyzja taka rozstrzyga wyłącznie o obowiązku poddania się sprawdzeniu kwalifikacji, a nie o terminie wykonania takiego rozstrzygnięcia. Jest to zagadnienie przesądzone już w orzecznictwie. Pogląd taki wyraził m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1363/06.

Kolejno wskazać trzeba, że podstawę ww. zaskarżonych rozstrzygnięć stanowi art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm. - zw. dalej p.r.d.). W myśl tego przepisu, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d. Stosownie zaś do art. 130 ust. 1 p.r.d. Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Zgodnie z ust. 2 cyt. przepisu, punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów.

Jednocześnie zgodnie z ust. 3 art. 130 p.r.d. kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy.

Stosownie zaś do art. 130 ust. 4 p.r.d. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia:

1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego;

2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji;

3) program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3;

4) liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia;

5) podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1.

Rozporządzenie, do którego odsyła art. 130 ust. 4 p.r.d. to rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236 z 2002 r. poz. 1998 ze zm.),

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący w okresie od 23 kwietnia 2011 r. do 4 marca 2012 r. otrzymał łącznie 27 punktów karnych za popełnione wykroczenia przeciwko przepisom ruchu drogowego. Niewątpliwie też, w dniu 10 maja 2012 r. odbył na własny koszt szkolenie, o którym mówi art. 130 ust. 3 p.r.d.

Oczywistym jest, że w przypadku skarżącego ma zastosowanie przepis art. 130 ust. 2, pierwszego bowiem wykroczenia -liczonego w tym cyklu wykroczeń- dopuścił się dnia 23 kwietnia 2011 r., a ostatniego 4 marca 2012 r. uzyskawszy w tym czasie 27 punktów karnych.

Nie zmieni zatem sytuacji skarżącego to, że z dniem 23 kwietnia 2012 r. pierwsze -w tym liczonym okresie- otrzymane 5 punktów zostałoby usunięte, bowiem w okresie niespełna 11 miesięcy skarżący uzyskał 27 punktów karnych, a zatem 1,5 miesiąca przed uprawnieniem do usunięcia pierwszych 5 punktów. Nie ma zatem wątpliwości, że w stosunku do skarżącego jako kierowcy powołane przepisy zastosowano prawidłowo.

Sytuacji punktowej skarżącego nie zmieni również bezsporny fakt, że w dniu 10 maja 2012 r. odbył na własny koszt szkolenie, o którym mówi art. 130 ust. 3 p.r.d.

W ocenie skarżącego, liczba punktów karnych przypisana skarżącemu, powinna zostać zmniejszona na podstawie § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, zgodnie z którym kierowcy wpisanemu do ewidencji, po przedstawieniu zaświadczenia o odbyciu szkolenia, organ o którym mowa w § 3, zmniejsza o 6 liczbę posiadanych punktów, odejmując je według kolejności wpisów, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6.

Jeszcze raz zatem wskazać trzeba, że skarżący takie szkolenie rzeczywiście odbył, jednak dopiero w dniu 10 maja 2012 r., a więc już po otrzymaniu przez niego 27 punktów karnych, czyli po przekroczeniu maksymalnie dozwolonej liczby 24 punktów karnych.

Trzeba wyjaśnić, że szkolenie takie przewidziane jest dla kierowców którzy nie uzbierali jeszcze maksymalnej liczby 24 punktów karnych, właśnie w celu zmniejszenia liczby posiadanej lecz jeszcze dozwolonej liczby punktów.

Skarżący powołując się na orzecznictwo sądowo-administracyjne wskazał na zagadnienie braku zgodności § 8 ust. 6 rozporządzenia z delegacją ustawową przewidzianą w art. 130 ust. 4 p.r.d. (a w konsekwencji z Konstytucją RP). W myśl bowiem przywołanego § 8 ust 6 odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punków otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24.

Wskazać zatem należy, że orzecznictwo sądowo-administracyjne w tej kwestii jest podzielone. Zasadniczo istnieją dwie linie orzecznicze i już z tego powodu nie można się zgodzić ze skarżącym, że organy winny zastosować się do "ugruntowanego" stanowiska judykatury.

Skarżący powołał się na treść wyroków: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt II SA/GI 26/12, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 marca 2009 r. sygn. akt III SA/Gd 475/08 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 885/09. Sąd przywoła jeszcze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 58/12 ze wskazaniem na zdanie odrębne wyrażone w tym wyroku oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 2187/11; Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2010 r., I OSK 885/09 LEX nr 706215, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 marca 2009 r., III SA/Gd 475/08, LEX nr 544006 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w wyroku z dnia 7 października 2010 r., SA/Ol 786/10 LEX nr 754068. W wyrokach tych wskazano, że skoro przepis art. 130 ust. 3 u.p.r.d. określa kategorycznie jako zasadę, że odbycie określonego szkolenia powoduje zmniejszenie ilości punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego i wskazuje na jeden wyjątek - dotyczący kierowcy o stażu liczonym od daty uzyskania prawa jazdy krótszym niż 1 rok, to uznać należy, że wprowadzenie jakiegokolwiek innego wyjątku od powyższej zasady wymagałoby istnienia przepisu szczególnego rangi ustawowej, ewentualnie przepisu rozporządzenia wydanego na podstawie należytej delegacji ustawowej. Norma wynikająca z przepisu podustawowego, jakim jest § 8 ust. 6 rozporządzenia MSWiA tymczasem poszerza zakres wyłączenia określony powołanym wyżej unormowaniem rangi ustawowej wynikającym z art. 130 ust. 4 pkt 5 u.p.r.d. Powołany przepis ustawy zezwala bowiem jedynie na określenie w rozporządzeniu wykonawczym liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia, a nie określania okoliczności, w jakich odbycie takiego szkolenia nie może skutkować zmniejszeniem liczby uzyskanych punktów.

Sąd Wojewódzki w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela jednak stanowiska przedstawionego we wskazanych orzeczeniach.

Podkreślenia przy tym wymaga -wbrew twierdzeniom skarżącego- że poza jednym orzeczeniem (WSA w Gliwicach z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt II SA/GI 26/12) żaden z wymienionych przez niego oraz Sąd wyroków sądów administracyjnych nie wskazał wprost na niekonstytucyjność przepisu § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Pomijając już fakt, że o niezgodności przepisu z Konstytucją można mówić przede wszystkim wtedy gdy niezgodność ta zostanie stwierdzona wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, a taka sytuacja w stosunku do wskazanego przepisu nie miała miejsca. Są to wyroki o odmiennym stanowisku w stosunku do zapadłego w niniejszej sprawie a dotyczącego liczenia punktów w świetle odbytego na własny koszt szkolenia uprawniającego do zmniejszenia liczby posiadanych punktów.

Wypada jeszcze raz wskazać, że odbycie szkolenia, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym po uzyskaniu 24 punktów nie skutkuje zmniejszeniem ich ilości w ewidencji, który to pogląd również jest utrwalony w orzecznictwie (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 kwietnia 2012r., sygn. akt II SA/Gl 58/12, i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 137/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2013 r. I OSK 1968/11).

Przede wszystkim wskazać bowiem trzeba, że przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" p.r.d. zwraca uwagę co najmniej na dwie kwestie. Po pierwsze, jednoznacznie i bezwarunkowo określa kto i kiedy "podlega" kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, nie pozostawiając żadnych wątpliwości, co do obligatoryjnego charakteru powinności poddania się sprawdzeniu kwalifikacji przez kierowcę, któremu przypisano skutecznie ponad 24 punkty karne z tytułu naruszania zasad obowiązujących w ruchu drogowym. Po drugie, analizowany przepis odsyła wyłącznie do normy zawartej w art. 130 ust. 1 p.r.d., a nie do całego art. 130. Z całą pewnością należy zatem przyjąć, że z chwilą przypisania 25 (lub większej liczby) punktów, starosta jest zobowiązany skierować takiego kierowcę na kontrolne sprawdzenie jego kwalifikacji, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji. Kierowca nie może już wtedy skorzystać z uprawnienia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 p.r.d. Odbycie szkolenia ma sens w sytuacji, gdy kierowca zbliża się do granicy 24 punktów i nie chcąc przekroczyć tego limitu -na własny koszt- odbywa szkolenie w celu zmniejszenia już naliczonych (posiadanych) punktów. Udział w szkoleniu nie może stanowić mechanizmu umożliwiającego obejście bezwzględnie wiążącego przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b i uniknięcia w ten sposób przewidzianej tym przepisem sankcji. Odmienna interpretacja czyniłaby zresztą normę art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b bezprzedmiotową skoro po przekroczeniu liczby 24 punktów karnych każdy kierowca miałby możliwość skorzystania z samego tylko szkolenia, do którego ustawodawca nawiązał w art. 130 ust. 3 p.r.d., eliminując w ten sposób dopuszczalność skutecznego uruchomienia bez wątpienia bardziej dolegliwej dla niego konsekwencji, w postaci konieczności obligatoryjnego poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji.

Przedstawiona przez Sąd Wojewódzki wykładnia zastosowanego w sprawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d., także w kontekście systemowej metody interpretacyjnej (a więc wzajemnego powiązania tego przepisu z wszystkimi postanowieniami art. 130 tej ustawy), nie jest odosobniona. Identyczny pogląd wyraziły np. składy orzekające Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, w wyrokach: z dnia 25 listopada 2010 r. II SA/Ke 691/10 i z dnia 1 czerwca 2011 r. II SA/Ke 291/11 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w wyroku z dnia 5 stycznia 2012 r. III SA/Wr 498/11. Z dobrodziejstwa przewidzianego w treści art. 130 ust. 3 p.r.d. mogą korzystać tylko kierowcy, którzy przed przystąpieniem do szkolenia opisanego w ust. 3 tego artykułu, za naruszenie zasad ruchu drogowego otrzymali taką ilość punktów, która nie rodzi po ich stronie obowiązku poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji (czyli mniej niż 24 punkty).

Zarzut podnoszony przez skarżącego a dotyczący niezastosowania przez organy art. 130 ust. 3 p.r.d. nie zasługuje na akceptację.

Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że treścią § 8 ust. 6 rozporządzenia Minister naruszył upoważnienie ustawowe, to w ocenie Sądu kwestia ewentualnego przekroczenia granic upoważnienia ustawowego przy wydaniu przedmiotowego rozporządzenia nie ma w sprawie decydującego znaczenia. Była ona przy tym różnie rozstrzygana przez sądy administracyjne, kwestia nie jest zatem jednoznaczna i prosta do stwierdzenia.

Niewątpliwie szkolenie jest przez kierowców odbywane w celu zmniejszenia liczby naliczonych punktów, czego skutkiem jest ich usunięcie z ewidencji. Jego odbycie jest zatem podstawą do usunięcia punktów z ewidencji. W jednym artykule ustawy, poświęconym instytucji ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i punktów za te naruszenia, ustawodawca zawarł zarówno regulację dotyczącą usuwania punktów z ewidencji (art. 130 ust. 2), jak i regulację dotyczącą możliwości obniżenia liczby punktów (art. 130 ust. 3). Jednocześnie w ustawie ustawodawca wprowadził zasadę, że przekroczenie w ciągu roku określonego limitu punktów skutkuje wszczęciem postępowań administracyjnych mających zweryfikować predyspozycje i kwalifikacje kierowców. Należy z całą mocą podkreślić, że procedury te, prowadzące do weryfikacji umiejętności i zdolności kierowców, nie mają charakteru represyjnego, lecz prewencyjny.

Przepisów art. 130 p.r.d. nie można interpretować w oderwaniu od siebie. Sytuacja opisana w art. 130 ust. 2, w której nie jest możliwe usunięcie punktów z ewidencji ze względu na przekroczenie w okresie roku limitu, wpływa na interpretację art. 130 ust. 3. Zasadniczym problemem w takich sprawach -w tym także w analizowanej przez sąd w niniejszej sprawie sytuacji skarżącego- jest, czy kierowca może doprowadzić do odliczenia punktów, gdy ich liczba w ciągu roku od daty popełnienia pierwszego wykroczenia, na podstawie rozstrzygnięć prawomocnych przekroczyłaby limit. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie odpowiedź na to pytanie, w świetle przeprowadzonej analizy, jest negatywna. Szkolenie nie może być skuteczne, to znaczy nie może zmienić stanu faktycznego, w którym nie jest już możliwe usunięcie punktów z ewidencji na skutek upływu czasu, natomiast otwiera się droga do przeprowadzenia procedur weryfikujących i sprawdzających. Gdyby dopuścić możliwość przeciwną, wówczas poprzez permanentne odbywanie szkoleń, kierowcy uporczywie naruszający przepisy ruchu drogowego mogliby nadal w nim uczestniczyć, co z kolei prowadzi do zagrożenia w ruchu dla pozostałych uczestników ruchu, którzy do przepisów się stosują. Przyjęte w ustawie rozwiązania zmierzają do w miarę szybkiej identyfikacji kierowców uporczywie naruszających przepisy ruchu drogowego i poddania weryfikacji ich umiejętności jako kierowców. Regulacja wskazana w § 8 ust. 6 rozporządzenia w istocie koreluje z zapisami ustawy o ruchu drogowym, w tym z art. 130. Interpretacja art. 130 ust. 2 i 3 p.r.d. w ich wzajemnym powiązaniu stanowi podstawę do przyjęcia interpretacji, że odbycie przez kierowcę szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, jeśli szkolenie kierowca odbył już po przekroczeniu liczby 24 punktów wpisanych do ewidencji, o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy. Wniosek taki jest niezależny od treści § 8 ust. 6 rozporządzenia.

Stanowisko Sądu Wojewódzkiego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie może poprzeć bogate orzecznictwo, w tym m.in.: WSA we Wrocławiu z dnia 27 marca 2013 r. III SA/Wr 20/13, Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 275/10 - LEX nr 745196, z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 723/10 - LEX nr 990279, z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1721/10 - LEX nr 1069603 oraz z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 73/11; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach z dnia 18 kwietnia 2012 r. , sygn. akt II SA/GL 102/12 - wszystkie powołane w niniejszym wyroku sądu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej www.cbois.nsa.gov.pl, a poszczególne orzeczenia także w systemie informacji prawnej LEX.

Zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przez orany administracji przepisów proceduralnych również nie zasługują na uwzględnienie. W sprawie stan faktyczny był bezsporny. SKO w sposób wyczerpujący wyjaśniło podstawę prawną rozstrzygnięcia, podobnie jak i wyczerpująco wyjaśniło stan faktyczny w uzasadnieniu decyzji. Ponadto w spawie organy zastosowały prawidłowe przepisy zarówno materialne, jak i procesowe.

W konkluzji raz jeszcze należy podkreślić, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone zgodnie z regułami proceduralnymi, z poszanowaniem praw strony i czynnym jej udziałem. Organy wskazały szczegółowo motywy swoich rozstrzygnięć, odwołując się do konkretnych ustaleń faktycznych mających oparcie w zgromadzonych w sprawie dowodach. Ocena dokonanych ustaleń w świetle powołanych przepisów odpowiada prawu, nie narusza bowiem granic swobodnej oceny dowodów.

W ocenie Sądu Wojewódzkiego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie organy obu instancji trafnie dokonały oceny zebranego w sposób niewadliwy materiału dowodowego, nie dopatrując się naruszeń prawa materialnego, które miało wpływ na wynik, sprawy ani też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na marginesie już tylko wskazać skarżącemu trzeba, że przepisy zastosowane w sprawie, i z których zastosowaniem skarżący się nie zgadza, mają na względzie bezpieczeństwo wszystkich uczestników ruchu drogowego więc także samego skarżącego. Nadto limit 24 punktów karnych, które pozwalają ocenić umiejętności kierowcy, wyznaczony jest w celu kontrolowania zdolności kierowców z różnych przyczyn naruszających przepisy ruchu drogowego, w tym celu aby każdy uczestnik tego ruchu mógł poruszać się po drogach ze względnym poczuciem bezpieczeństwa.

Biorąc pod uwagę, że rozstrzygnięcia organów obu instancji są prawidłowe, oraz brak zasadności argumentacji podniesionej w skardze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.