Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Asesor WSA Adam Pawlyta, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 lutego 2026 r. sprawy ze skargi R. K. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w T. w przedmiocie rozpatrzenia skargi osadzonego postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 12 maja 2025r. skarżący R. K. wniósł skargę na "brak odpowiedzi na skargę z 02.09.2025r. w myśl przepisów o informacji publicznej, braku nadzoru nad działalnością podległej jednostki Aresztu Śledczego T., dowolne interpretowanie przepisów i przyjęcia skargi na niewłaściwych podstawach prawnych i dowolność w manipulacji przepisów Kpa."

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Aresztu Śledczego wniósł o odrzucenie ewentualnie oddalenie skargi.

W uzasadnieniu wskazał, że 19 sierpnia 2024r. skarżący powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej złożył wniosek o wydanie dokumentacji związanej z jego wyżywieniem w postaci HACCP, asygnat rozchodowych artykułów żywnościowych oraz jadłospisów z lat 2022 – 2024.

Decyzją z 2 września 2024r. organ odmówił udostępnienia informacji. Uznał wprawdzie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej, ale przyjął, że wystąpienie w wnioskiem w tym przypadku stanowi nadużycie prawa. Organ pouczył stronę o możliwości wniesienia odwołania do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej za pośrednictwem organu.

W dniu 23 września 2024r. wpłynęła skarga strony przekazana przez Okręgowy Inspektorat Służby Więziennej z wnioskiem o przeanalizowanie i przesłanie stanowiska w sprawie, a 24 września 2024r. skarga przekazana przez Sąd Okręgowy w G. pismem z 20 września 2024r. o sygn. akt [...] z zobowiązaniem udzielenia skarżącemu odpowiedzi i nadesłania jej odpisu do sądu.

24 września 2024r. organ przesłał obie skargi do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej wraz z aktami sprawy uznając że stanowią one odwołania od decyzji z 2 września 2024 r.

Organ w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę stwierdził, że jeśli WSA w Gliwicach uzna, że skarga dotyczy decyzji organu z 2 września 2024r. o odmowie udostępnienia udip, to wnosi o odrzucenie "skargi z 24 października 2024r.". gdyż tożsama sprawa między tymi samymi stronami jest w toku pod sygn. akt III SA/Gl 898/24.

Jeśli zaś Sąd uzna, że skarga dotyczy działania Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej, to odrzucenie skargi "z 24 października 2024r." jest uzasadnione faktem, że również sprawa między tymi stronami jest już w toku pod sygn. akt III DK/Gl 94/25. (Przy czym Sąd wyjaśnia, że ta sygn. akt dotyczy sprawy niniejszej, a nie zainicjowanej skargą z 24 października 2024r.).

Natomiast uzasadniając wniosek ewentualny o oddalenie skargi organ podtrzymał stanowisko prezentowane w decyzji z 2 września 2024r., że jakkolwiek informacja, o którą zwrócił się skarżący jest informacją publiczną, to wniosek został złożony w warunkach nadużycia prawa, stąd konieczna jest odmowa jej udostępnienia.

Na wezwanie Sądu, pismem z 5 sierpnia 2025r. również określonym jako odpowiedź na skargę organ doprecyzował, że skarga ta dotyczy tożsamego stanu faktycznego i prawnego, jak sprawa zawisła pod sygnaturą III SA/Gl 146/25, do której zostały dołączone kompletne akta sprawy. Dlatego wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ppsa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna.

Na wstępie zauważyć należy, że skarżący występuje do tut. Sądu z licznymi skargami o bardzo niejasnej treści, stąd dalece utrudnione jest ustalenie rzeczywistych intencji skarżącego.

Początkowo Sąd potraktował skargę strony jako wniesiona na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w T., a później – Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w przedmiocie jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Dopiero analiza akt administracyjnych dołączonych do sprawy o sygn. akt III SA/Gl 146/25 pozwoliła na ustalenie, że skarżący wykorzystał różne środki prawne służące mu w oparciu o odrębne regulacje prawne.

Korzystając z jednego trybu strona wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, rozpoznaną w tut. Sądzie wyrokiem z 10 lutego 2026r. pod sygn. akt III SAB/Gl 146/25 oddalającym skargę.

Natomiast przedmiotem skargi w sprawie niniejszej jest bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w rozpoznaniu skargi strony z 2 września 2024r., która to została złożona w trybie art. 32 i nast. Kkw i zawierała wniosek o "zbadanie prawidłowości postępowania administracji Aresztu Śledczego w związku z niewłaściwym żywieniem."

W skardze wniesionej do Sądu, rozpoznawanej w przedmiotowej sprawie strona skarżyła się bowiem na "brak odpowiedzi na skargę z dnia 02.09.2024r." Jedyną skargą datowaną na 2 września 2024r. jest skarga strony kierowana do Sądu Okręgowego w G., [...] Wydziału Penitencjarnego. W jej treści skarżący wprost powołuje się na art. 32 i nast. Kkw jako podstawę swej skargi, wnosi też o zbadanie prawidłowości postępowania administracji Aresztu Śledczego w związku z niewłaściwym żywieniem. Zarzuca, iż "Areszt Śledczy próbuje ukryć dokumenty, które działają na niekorzyść strony, złe żywienie, niskiej jakości produkty."

Stosownie do art. 32 ustawy z 6 czerwca 1997r. Kodeks karny wykonawczy (t.j. Dz. U. z 2025r., poz. 911) – dalej powoływany jako Kkw, nadzór nad legalnością i prawidłowością wykonywania kary pozbawienia wolności, zastępczej kary pozbawienia wolności, kary aresztu wojskowego, kary aresztu lub zastępczej kary aresztu, kary porządkowej, tymczasowego aresztowania, zatrzymania, środka przymusu skutkującego pozbawienie wolności oraz środka zabezpieczającego związanego z umieszczeniem w zakładzie psychiatrycznym sprawuje sędzia penitencjarny.

Również w skardze z 12 maja 2025r., którą skarżący zainicjował przedmiotowe postępowanie stawia zarzut "braku nadzoru nad działalnością poległej jednostki Aresztu Śledczego", co jest równoznaczne w tym, że dotyczy ona działalności Dyrektora Aresztu Śledczego.

W związku z wpływem skargi z 2 września 2024r. Sąd Okręgowy w G., Wydział [...] Penitencjarny pismem z 20 września 2024r. przekazał ją do Aresztu Śledczego celem udzielenia odpowiedzi osadzonemu i zobligował organ do nadesłania jej również do tego Sądu.

Dlatego na podstawie powołanych wyżej okoliczności Sąd przyjął, że skarga strony z 2 września 2024r. została złożona w trybie art. 32 Kkw i dotyczyła działania Dyrektora Aresztu Śledczego w związku z zarzutami dotyczącymi niewłaściwego żywienia, a skarga wniesiona do WSA w Gliwicach z 12 maja 2025r. – niezadowolenia z załatwienia sprawy, do załatwienia której zobowiązał Dyrektora Aresztu Śledczego Sąd Okręgowy.

W związku z tym, tut. Sąd stwierdził, że skarga ta jest niedopuszczalna, gdyż nie podlega rozpoznaniu w trybie postępowania sądowoadministracyjnego.

Zakres właściwości sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935).

Stosownie do powołanego przepisu:

§ 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego;

4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

§ 2a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

§ 3. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Natomiast kwestie związane z wykonywaniem orzeczeń w postępowaniu karnym, w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe i w postępowaniu w sprawach o wykroczenia oraz kar porządkowych i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności odbywa się według przepisów Kkw, chyba że ustawa ta stanowi inaczej.

Możliwość składania przez skazanych wniosków, skarg i próśb do organów wykonujących orzeczenie wynika z art. 6 § 2 Kkw, zgodnie z którym skazany może składać wnioski, skargi i prośby do organów wykonujących orzeczenie. Skazany, składając wniosek, skargę lub prośbę, jest obowiązany do uzasadnienia zawartych w niej żądań w stopniu umożliwiającym jej rozpoznanie, w szczególności do dołączenia odpowiednich dokumentów.

Stosownie do art. 7 § 2 Kkw skargi rozpoznaje sąd właściwy zgodnie z art. 3, zaś sądem, o którym mowa w art. 3 Kkw jest sąd, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, a w sprawach zastrzeżonych dla sądu penitencjarnego właściwy jest ten sąd penitencjarny, w którego okręgu przebywa skazany, chyba że ustawa stanowi inaczej. Sądem penitencjarnym jest sąd okręgowy.

Z powyższego wynika, że właściwym do rozpoznania skargi strony jest sąd powszechny, a z akt sprawy wynika, że skarżący z tego właśnie trybu skorzystał.

Skoro zatem skarga z 2 września 2024r. odnosi się do bezczynności w załatwieniu skargi strony na kwestie wyżywienia, jakie otrzymywał skarżący, to znajduje tu zastosowanie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 września 2022 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz.U., poz.1960).

Stosownie do § 5 ust. 2 rozporządzenia, na żądanie organów uprawnionych na podstawie odrębnych przepisów do załatwiania skarg w sprawach osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych kierownik jednostki organizacyjnej udziela tym organom wyjaśnień i informacji niezbędnych do załatwienia skargi, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych oraz przepisów o ochronie danych osobowych.

Taki właśnie tryb postępowania zastosował Sąd Okręgowy, zobowiązując Dyrektora Aresztu Śledczego do udzielenia odpowiedzi stronie i poinformowania o jej treści Sądu.

Prowadzi to do wniosku, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organów penitencjarnych w zakresie określonym rozporządzeniem, zwłaszcza w świetle odesłania z art. 1 § 2 Kkw, który przewiduje, że w postępowaniu wykonawczym w kwestiach nieuregulowanych w Kodeksie stosuje się Kodeks postępowania karnego.

Sąd uznał zatem, że skarga na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w sprawie rozpatrzenia skargi osadzonego jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pk1 i § 3 ppsa.

Podobny pogląd wyraził WSA w Gliwicach w postanowieniu z 21 lutego 2023r. sygn. akt III SAB/Gl 268/22 (skarga kasacyjna została oddalona postanowieniem NSA z 7 listopada 2023r.) oraz postanowieniem z 13 marca 2023r. sygn. akt III SAB/Gl 37/23 (skarga kasacyjna oddalona postanowieniem NSA z 20 września 2023r.).

W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pk1 i § 3 ppsa., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.