II SA/Wa 475/11 - Wyrok

Data orzeczenia	2011-07-27	
Data wpływu	2011-03-02	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Andrzej Góraj
Ewa Grochowska-Jung /przewodniczący sprawozdawca/
Jacek Fronczyk	
Symbol z opisem	6313 Cofnięcie zezwolenia na broń	
Hasła tematyczne	Broń i materiały wybuchowe	
Sygn. powiązane	II OZ 443/11	
Skarżony organ	Komendant Policji	
Treść wyniku	Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji	
Powołane przepisy	Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071;  art. 19,  art. 156 par. 1 pkt 1,  art. 268a,  art. 138 par. 1 pkt 1; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung (spr.), Sędziowie WSA Jacek Fronczyk, Andrzej Góraj, Protokolant Starszy asystent sędziego Joanna Ukalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2011 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz A.K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania	
Uzasadnienie
Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 18 ust. 4 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 104 i art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), cofnął A.K. pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej. Przedmiotową decyzję podpisał działający z upoważnienia Komendanta [...] Policji [...] K.B. – Zastępca Naczelnika Wydziału [...] Komendy [...] Policji.

Pismem z dnia [...] października 2010 r. A.K. skierował do Komendanta Głównego Policji odwołanie od ww. decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2010 r. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie.

Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 i art. 268 a Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), zwanej dalej ustawą, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Przepis ten ma charakter fakultatywny, co oznacza, że organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń na tej właśnie podstawie powinien ze szczególną starannością wyjaśnić okoliczności danej sprawy biorąc pod uwagę i oceniając cały materiał dowodowy, a także dokładnie uzasadnić, z jakich powodów cofa pozwolenie, uwzględniając przy tym wzajemne relacje interesu społecznego oraz słusznego interesu obywatela.

Organ podniósł, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy jednoznacznie potwierdza, iż A.K. nie wykazał stosownymi dokumentami czynnego uprawiania strzelectwa sportowego w ramach klubu lub innego stowarzyszenia strzeleckiego, jak również nie udokumentował udziału w zawodach i treningach strzeleckich, a jest to wymagane w przypadku osób chcących zachować pozwolenie na broń do celów sportowych ze względu na zasadę reglamentowania w myśl przepisów tej ustawy dostępu do broni palnej każdego rodzaju.

Zatem, biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, organ stwierdził, iż skarżący - wbrew deklaracjom - strzelectwa sportowego nie uprawia nawet w sposób rekreacyjny, co uprawnia do zastosowania wobec niego wskazanego wyżej przepisu prawa materialnego. Nie uprawiając bowiem strzelectwa sportowego, skarżący nie realizuje celu, do którego pozwolenie na broń zostało jemu wydane. Nie jest więc słuszne i zasadne z punktu widzenia interesu społecznego zachowanie skarżącemu tego pozwolenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję A.K. wniósł o stwierdzenie jej nieważności jak również o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z przepisem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem skarżącego organy nie potrafiły wykazać dlaczego posłużyły się przepisem art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji jako materialną podstawą wszczęcia postępowania i wydania decyzji w sprawie. Ponadto wniósł o rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym oraz ewentualne przeprowadzenie postępowania mediacyjnego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Skarżący w pismach z dnia [...] kwietnia 2011 r., [...] maja 2011 r. wskazał, iż decyzja organu I instancji została podjęta przez pracownika nieposiadającego, w dacie jej wydania, stosownego upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu piastującego funkcję Komendanta [...] Policji, a zatem pismo to może być potraktowane jako projekt decyzji, więc jego skarga powinna podlegać odrzuceniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym Sąd obowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu wszystkie naruszenia prawa.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy decyzja z dnia [...] września 2010 r. nr [...] cofająca skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej została podpisana przez [...] K.B. – Zastępcę Naczelnika Wydziału [...] Komendy [...] Policji.

Decyzją nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2006 r. w sprawie ustalenia zakresu upoważnienia do załatwiania spraw w imieniu Komendanta [...] Policji, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych i postanowień wynikających z właściwości Komendanta [...] Policji, w § 6 upoważniono K.B. – p.o. Kierownika Sekcji do spraw pozwoleń na broń Wydziału [...] Komendy [...] Policji do podpisywania w imieniu Komendanta [...] Policji dokumentów uprawniających do nabywania, posiadania i przenoszenia broni palnej, zlecania Komendantom Komisariatów Policji, Komendantom Powiatowym /Rejonowym Policji, wydawania opinii o osobach ubiegających się i posiadających licencję pracownika ochrony fizycznej i zabezpieczenia technicznego pierwszego i drugiego stopnia; zlecania wydawania opinii o osobach ubiegających się o pozwolenie na posiadanie broni palnej; zwracanie się o przekazywanie informacji o cudzoziemcach przebywających na terenie Rzeczypospolitej Polskiej; składania do Wojewody [...] wniosków o odmowę wydania/unieważnienie oraz odwołanie odmowy wydania/unieważnienia paszportu obywatela polskiego. Natomiast zgodnie z treścią § 4 i 5 decyzji nr [...] do wydawania w imieniu Komendanta [...] Policji decyzji administracyjnych w sprawach pozwoleń na broń palną myśliwską, sportową, gazową, sygnałową i alarmową upoważniono [...] M.N. – Naczelnika Wydziału [...] Komendy [...] Policji i [...] D.Z. – Zastępcę Naczelnika Wydziału [...] Komendy [...] Policji.

Stosownie do treści art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Naruszenie tego przepisu, polegające na wydaniu decyzji przez organ niewłaściwy, stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości.

Zgodnie z treścią art. 268a k.p.a. organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwienia sprawy w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Upoważnienie udzielone na podstawie powołanego przepisu wywiera ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencje organu, przy czym pracownik upoważniony do wykonywania kompetencji organu nie staje się przez to organem administracji publicznej, nie ma zatem uprawnienia do upoważnienia innych pracowników do działania w imieniu organu. Działanie pracownika bez upoważnienia właściwego organu administracji publicznej pociąga za sobą nieważność decyzji z mocy art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

Z analizy upoważnienia do podpisania decyzji w I instancji wynika, że [...] K.B. – Zastępca Naczelnika Wydziału [...] Komendy [...] Policji nie był osobą, która posiadała stosowne upoważnienie Komendanta [...] Policji do podpisywania decyzji administracyjnych w sprawach pozwoleń na broń palną sportową. W związku z tym, że decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2010 r. została podpisana przez osobę nieuprawnioną należało stwierdzić jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

Sąd obowiązany był również wyeliminować z obrotu prawnego decyzję II instancji, albowiem Komendant Główny Policji, utrzymując w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2010 r. dotkniętą nieważnością rażąco naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., co wyczerpuje przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.

O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Orzekając o kosztach, Sąd działał na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 tej ustawy.