Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 8 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2017 roku sprawy ze skargi A. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności przebudowy odcinka linii energetycznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzory Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...], nr [...] znak: [...]; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz A. D. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł.

Decyzją z dnia [...], nr [...], [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. 2016r., poz. 23) - powoływanej dalej jako k.p.a. – utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...], Nr [...], którą na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzono postępowanie w sprawie legalności przebudowy odcinka istniejącej linii napowietrznej 15 kV na linię kablową (ziemną) przy ul. A w P. (działka o nr ewid. 197/2, obr. [...]), zrealizowanej na podstawie zgłoszenia A. P. z dnia 10 maja 2016r.

Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy i wyjaśnił, że zawiadomieniem z dnia 2 sierpnia 2016r. Prezydent Miasta P. przekazał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla Miasta P., celem rozpatrzenia według właściwości, pismo A. D. i G. R.-D. z dnia 1 sierpnia 2016r., dotyczące zawiadomienia o rozpoczęciu robót budowlanych, polegających na przebudowie odcinka istniejącej linii napowietrznej 15kV na linię kablową (ziemną) 15kV, przewidzianej do realizacji na terenie nieruchomości, położonych przy ul. A nr: 88, 90, 92, 94, 96, 98, 98a; ul. B nr 43 w P. (działki nr ewid.: 458/1, 458/2, 458/3, 197/2, obręb [...]) z naruszeniem art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 290 ze zm.) – powoływanej dalej jako Prawo budowlane lub ustawa.

W wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu 24 sierpnia 2016r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. ustalono, że A. P. w dniu 10 maja 2016r. zgłosiła w Urzędzie Miasta P. wykonanie robót budowlanych, niewymagających pozwolenia na budowę, dotyczących przebudowy odcinka linii napowietrznej 15kV na linię kablową (ziemną) 15kV. Prezydent Miasta P. nie wniósł sprzeciwu do ww. zgłoszenia, wobec czego inwestorka rozpoczęła przebudowę. Słup żelbetowy usytuowany na działce A. P. oddalony jest o około 1,0 - 2,2 m od ogrodzenia działki małżonków D. Roboty budowlane, polegające na przebudowie tej linii nie wymagały zgłoszenia do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. o rozpoczęciu i zakończeniu tych robót. A. D. oświadczył, że słupki, stanowiące wytyczenie ww. linii zauważył w dniu 16 lipca 2016r. Wskazał ponadto, że nastąpiło przesunięcie osi linii napowietrznej w kierunku jego działki, powodując większy skos. Zakwestionował również datę przyjęcia zgłoszenia przez Urząd Miasta w P.

W dniu 26 września 2016r. inwestorka A. P. przedłożyła w siedzibie organu I instancji protokół z odbioru ww. linii z dnia 19 września 2016r. oraz inwentaryzację powykonawczą linii kablowej ES oraz słupów.

Następnie pismem z dnia 27 września 2016r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. poinformował A.D. i G. R.-D., że na podstawie zgromadzonych dokumentów nie stwierdzono, aby inwestorzy w trakcie wykonywania robót budowlanych, związanych z przebudową odcinka linii napowietrznej 15 kV na linię kablową (ziemną) przy ul. A w P., naruszyli przepisy obowiązującego prawa.

Postanowieniem z dnia [...] [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyznaczył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. dodatkowy termin załatwienia sprawy, dotyczącej przebudowy odcinka linii napowietrznej 15 kV na linię kablową (ziemną) przy ul. A w P. (działka o nr ewid. 197/2, obr. [...]), do dnia 31 stycznia 2017r., zarządził wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie oraz stwierdził, iż niezałatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Pismem z dnia 28 grudnia 2016r. organ I instancji poinformował strony postępowania o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów zebranych w przedmiotowej sprawie, a następnie w dniu [...] wydał wskazaną na wstępie decyzję.

Od decyzji organu I instancji A. D. i G. R.-D. wnieśli odwołanie, nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem.

Dalej organ II instancji wskazał, zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych, dokonane przez inwestorkę zostało przyjęte bez sprzeciwu przez Prezydenta Miasta P. w dniu 19 maja 2016r. Do wskazanego zgłoszenia załączono m.in. projekt budowlano-wykonawczy (zamienny) przedmiotowej linii kablowej. We wskazanym projekcie jednoznacznie określono przebieg tej linii w stosunku do granicy działki o nr ewid. 196/1. Zdaniem organu odwoławczego, przebieg linii kablowej (ziemnej) 15 kV zakreślonej na wskazanym projekcie jest zgodny z jego przebiegiem zakreślonym na inwentaryzacji powykonawczej linii kablowej ES oraz słupów, sporządzonej przez uprawnionego geodetę. Wobec czego przedmiotowa linia kablowa (ziemna) przy ul. A w P. (działka o nr ewid. 197/2, obr. [...], została wybudowana zgodnie z przyjętym zgłoszeniem robót budowlanych z dnia 10 maja 2016r. Ponadto, podczas dokonanych w dniu 24 sierpnia 2016r. przez organ I instancji oględzin nie stwierdzono istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu. Przedmiotowa linia kablowa (ziemna) nie narusza, w ocenie organu odwoławczego, przepisów ustawy Prawo budowlane.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił przy tym, że organy nadzoru budowlanego badają czy wybudowanie obiektu budowlanego i prowadzone w nim roboty budowlane były zgodne z prawem i sztuką budowlaną oraz czy obiekt ten został oddany do użytkowania. Natomiast "nie badają sprawy przed rozpoczęciem robót budowlanych", czego oczekują odwołujący.

Na ostateczną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożył A. D., zarzucają jej bezprawność oraz rażące naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. jak również art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 81 ust. 4 , art. 84 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

W uzasadnieniu skargi podniósł m.in., że inwestor bezprawnie zmienił przebieg linii energetycznej i przesunął ją o ok. 0,8-1 metra w kierunku południowo-zachodnim, co z kolei zmieniło tor przebiegu linii nad działką skarżącego.

W ocenie skarżącego, decyzje o umorzeniu postępowania wydane były z rażącym naruszeniem prawa. Organy I i II instancji swoimi decyzjami próbują natomiast usankcjonować bezprawne w rezultacie działania inwestora , który naruszył bezspornie warunki zgłoszenia. Wydane decyzje i prezentowane przez organy administracyjne stanowiska są dla skarżącego kompletnie niezrozumiałe w sytuacji stwierdzenia oczywistego naruszenia prawa. Pominięto jako dowody w sprawie dokumentacje i pisma stwierdzające i potwierdzające naruszenie prawa w zakresie bezprawnego i niezgodnego ze zgłoszeniem z 10 maja 2016r. przesunięcia przebiegu linii energetycznej.

Skarżący podniósł, że PINB w P. nie wykonał ustawowych obowiązków w zakresie nadzoru, kontroli, przestrzegania i stosowania przepisów ustawy Prawo budowlane w tym zwłaszcza kontroli zgodności wykonywanych robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę.

Zdaniem skarżącego, wydane przez organy nadzoru budowlanego decyzje są rażąco bezprawne, naruszają przepisy ustawy Prawo budowlane i k.p.a., są niezrozumiałe, sankcjonują fikcję prawną w postaci legalności nielegalnej przebudowy linii energetycznej i naruszanie prawa w postaci wadliwej i nierzetelnej dokumentacji geodezyjnej jak i poświadczanie nieprawdy w zakresie prac geodezyjnych, ignorują bezzasadnie istniejące dokumenty, stanowiące dowody w postępowaniu.

Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2016r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz.U. z 2017r., poz. 1369, powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach prawa, co skutkuje wyeliminowaniem ich z obrotu prawnego.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądowej uczyniono decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. o umorzeniu w całości postępowania administracyjnego w sprawie legalności przebudowy odcinka linii energetycznej przy ul. A w P. (działka o nr ewid. 197/2, obr. [...]), zrealizowanej na podstawie zgłoszenia A.P. z dnia 10 maja 2016r.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 105 § 1 k.p.a., w myśl którego gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, wypracowanym na tle przywołanej normy prawnej - podzielanym zresztą w pełni przez tutejszy sąd - podkreśla się, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, iż wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. Dzieli się te przyczyny na podmiotowe i przedmiotowe, te zaś na spowodowane "faktami naturalnymi" lub zdarzeniami prawnymi. Tym samym bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a. może wynikać z bardzo różnorodnych przyczyn, ich katalog nie jest zamknięty (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 929/14 - Lex nr 1989283 i z dnia 22 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 814/14 - Lex nr 2032841). Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowe może być postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpoznania sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy. W takiej sytuacji drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków zamyka, a jednocześnie kończy bieg postępowania w danej instancji, umorzenie postępowania.

Przenosząc poczynione wyżej rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy obowiązującego prawa, ponieważ wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zaś konkluzja o bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania wydaje się co najmniej przedwczesna.

W pierwszej kolejności jednak ocenić należało, czy skarżący posiada interes prawny, legitymujący go do działania jako strona kontrolowanego postępowania. W tym zakresie wyjaśnienia wymagało natomiast, czy roboty budowlane polegające na przebudowie spornej linii energetycznej wymagały zgłoszenia czy pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zatem jeżeli roboty budowlanego podlegają jedynie zgłoszeniu, a nie pozwoleniu na budowę, to udział w takim quasi postępowaniu bierze tylko inwestor.

Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 11 w zw. z ust. 1 pkt 19a lit. a) ustawy, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych, polegających na przebudowie sieci gazowych oraz elektroenergetycznych innych niż obejmujących napięcie znamionowe nie wyższe niż 1 kV. Z powyższego zatem wynika, że, odczytując literalnie treść dokonanego zgłoszenia, prawidłowo organy przyjęły, iż przebudowa spornej linii energetycznej może być realizowana na podstawie zgłoszenia, co oznacza, że skarżący nie mógł brać udziału w tym postępowaniu. Jednakże nie oznacza to, iż nie służy mu legitymacja w postępowaniu, którego przedmiotem jest prawidłowość wykonania robót budowlanych, objętych zgłoszeniem, w tym w szczególności kwestionowania zakresu wykonanych robót. W tym postępowaniu bowiem krąg stron określany jest nie na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego lecz art. 28 k.p.a., wskazującego na interes prawny podmiotu, ubiegającego się o udział w postępowaniu. Skoro zatem skarżący powołuje się na to, że przebudowa została wykonana z odstępstwem od zgłoszenia oraz, że dokumenty przedłożone do zgłoszenia nie były zgodne ze stanem faktycznym, a konsekwencji tego został naruszony jego interes prawny, polegający na ograniczeniu zagospodarowania jego nieruchomości, to znaczy, że organ nadzoru budowlanego nie tylko obligowany był przeprowadzić postępowanie, ale również ustalić, czy podnoszone przez skarżącego zarzuty są zasadne w kontekście art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane.

Wskazać bowiem należy, iż nawet brak sprzeciwu organu administracji architektoniczno-budowlanej po złożeniu zgłoszenia, nie zawsze sankcjonuje zgłoszone roboty budowlane. W zależności bowiem od tego czy wykonano roboty w innym zakresie niż określone w zgłoszeniu, lub mimo wniesienia sprzeciwu, czy też organ nie wniósł sprzeciwu skutecznie pomimo nieprawidłowości przedłożonych dokumentów - kompetencja do skontrolowania zgodności wykonanych robót budowlanych pod względem zgodności z prawem przechodzi wówczas na organ nadzoru budowlanego, który może podjąć odpowiednie do okoliczności sprawy działania w trybie art. 48-52 ustawy Prawo budowlane. (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 sierpnia 2016r., sygn. akt II SA/Bd 606/16 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Tymczasem w kontrolowanym postępowaniu organy ograniczyły się wyłącznie do sprawdzenia, czy roboty budowlane odpowiadały zgłoszeniu, ignorując twierdzenia skarżącego oraz przedkładane przezeń dokumenty, wskazujące na niezgodne z rzeczywistością naniesienia geodezyjne, umieszczone na mapie, stanowiącej załącznik do zgłoszenia. Jeżeli zaś dokumenty dołączone do zgłoszenia okazałyby się niezgodne ze stanem faktycznym, organ nie miał prawa umorzyć postępowania lecz wyjaśnić, w jaki sposób te nieprawidłowości mogły wpłynąć na wynik sprawy. Nie chodzi bowiem o ingerencję organów nadzoru budowlanego w sposób prowadzenia postępowania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, ale o usunięcie ewentualnych skutków robót budowlanych w przypadku niezgodności inwestycji z przepisami Prawa budowlanego. Nie ma przy tym żadnych podstaw, by przyjąć, że nieprawidłowe zgłoszenie i brak sprzeciwu organu uniemożliwiają organom nadzoru budowlanego podjęcie działań kontrolnych, a w razie stwierdzenia, że wykonano naruszające prawo roboty budowlane, czy też niezgodnie z przepisem przystąpiono do użytkowania obiektu budowlanego, wszczęcie postępowania mającego na celu przywrócenie porządku prawnego. (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 maja 2016r., sygn. akt II SA/Kr 358/16, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Dodatkowo wskazać należy, iż jakkolwiek faktem jest, że przepis art. 12 b ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz.U. z 2015r., poz. 520 ze zm.) określa tryb weryfikacji wyników prac geodezyjnych lub kartograficznych i dokonywany jest przez właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, nie oznacza to wszakże, iż pozytywny wynik wspomnianej weryfikacji czyni z tychże materiałów rodzaj superdowodu, którego prawidłowość i prawdziwość może być podważana jedynie w toku postępowania przed takimi organami. Pomijając już bowiem kwestie formalne (postępowanie administracyjne, zakończone decyzją administracyjną prowadzone jest wyłącznie w przypadku weryfikacji negatywnej zakończonej odmową przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych – art. 12b ust. 8), wskazać należy, że wszelkie dane zawarte w bazach danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego mają jedynie charakter informacyjny, nie zaś prawotwórczy. (por. np. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Bydgoszczy z dnia 14 stycznia 2014r., sygn. akt II SA/Bd 118/15 i w Łodzi z dnia 25 października 2016r., sygn. akt II SA/Łd 480/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nie jest zatem wykluczone kwestionowanie ich prawdziwości w toku postępowania administracyjnego czy sądowego. Jakkolwiek bowiem zewidencjonowana i uwierzytelniona mapa geodezyjna stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., brak jest przeszkód do prowadzenia dowodów przeciwko jej treści w ramach postępowania, w którym jest jako dowód przedkładana (art. 76 § 3 k.p.a.).

W świetle powyższego, stanowisko organów obu instancji o bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania na obecnym jego etapie uznać należy za wadliwe. Postępowanie dowodowe ma bowiem prowadzić do wykazania istnienia danej okoliczności, a nie jej arbitralnego zaordynowania (art. 7 k.p.a.). Temu właśnie mają służyć środki dowodowe, o jakich mowa w art. 75 § 1 i art. 76 § 1 k.p.a. Organ administracyjny prowadzi postępowania wyjaśniające i ma uwzględnić wszystkie dowody zgromadzone w sprawie by ocenić czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). W przeciwnym razie dokonana ocena prowadzi do naruszenia reguł obowiązujących podczas stosowania zasady swobodnej oceny dowodów, co w niniejszej sprawie istotnie nastąpiło.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, uznając to za konieczne dla końcowego załatwienia sprawy.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu przezeń wpisowi sądowemu od skargi.

Prowadząc ponownie postępowanie, organ uwzględni sformułowane powyżej poglądy prawne a w zależności od poczynionych ustaleń, podejmie stosowne rozstrzygnięcie.

k.ż.