II OSK 433/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-12-09	
Data wpływu	2025-02-21	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Jerzy Siegień /przewodniczący/
Magdalena Dobek-Rak
Małgorzata Masternak - Kubiak /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)	
Sygn. powiązane	II SA/Kr 721/24	
Skarżony organ	Rada Miasta~Inne	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżony wyrok w części i w tej części skargę oddalono, w pozostałym zakresie skargę kasacyjną oddalono	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Miejskiej Kraków od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 października 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 721/24 w sprawie ze skargi X Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia z dnia 17 stycznia 2024 r. nr CXXVI/3464/24 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rydlówka" 1. uchyla pkt I zaskarżonego wyroku w zakresie § 13 ust. 1 pkt 5 i w tym zakresie oddala skargę; 2. w pozostałym zakresie oddala skargę kasacyjną; 3. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego w całości.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 23 października 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 721/24, po rozpoznaniu skargi X Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia z dnia 17 stycznia 2024 r., nr CXXVI/3464/24, w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rydlówka" – w punkcie I. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części – § 7 ust. 7 oraz § 13 ust. 1 pkt 5); w punkcie II. zasądził od Rady Miasta Krakowa na rzecz X Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 797 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, ww. uchwała została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez X sp. z o.o. z siedzibą w [...] - dalej: "spółka" w części, tj. w zakresie § 7 ust. 7 uchwały i § 13 ust. 1 pkt 5 uchwały.

Strona skarżąca zarzuciła kwestionowanej uchwale naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w zw. z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 977 z późn. zm.) – dalej: "u.p.z.p." oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 733 z późn. zm.) – dalej: "ustawa o wspieraniu rozwoju", poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało przyjęciem uchwały w zaskarżonej części, z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej dla tworzenia aktów prawa miejscowego i wprowadzenia rozwiązań zakazujących lub uniemożliwiających realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 344 z późn. zm.) – dalej: "u.g.n.", na całym terenie objętym planem;

2. art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju, poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego polegające na wprowadzeniu w zaskarżonej części uchwały rozwiązań, które wprost uniemożliwiają, jak również mogą uniemożliwiać lokalizowanie na całym terenie obowiązywania uchwały inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu u.g.n. także w sytuacji, gdy taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

3. art. 46 ust. 1-2 ustawy o wspieraniu rozwoju w zw. z art. 113 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 34 z późn. zm.) – dalej: "p.t." oraz art. 4 i art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 3 pkt 19 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 57 z późn. zm.) – dalej: "ustawa o informatyzacji", poprzez przekroczenie władztwa planistycznego gminy skutkujące sprzecznym z prawem ograniczeniem rozwoju bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej na całym terenie objętym uchwałą, jak również przyjęciem uchwały w zaskarżonej części z naruszeniem zasady neutralności technologicznej, w sposób zagrażający realizacji przez stronę skarżącą swoich zobowiązań przetargowych względem Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE);

4. art. 2, art. 8, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 221 z późn. zm.) – dalej: "p.p." w zw. z art. 10 ust. 1 p.t., poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie uznanie, że dopuszczalne jest ustalanie warunków lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na obszarze objętym uchwałą, powodujących ograniczenie możliwości rozwoju sieci telekomunikacyjnych, przy braku ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury służącej świadczeniu usług w technologii stacjonarnej, co skutkuje ograniczeniem stronie skarżącej możliwości świadczenia usług w technologii mobilnej, tym samym dyskryminując ją na rynku usług telekomunikacyjnych.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za zawierającą usprawiedliwione podstawy. Jak podniesiono w uzasadnieniu wprowadzony w § 7 ust. 7 pkt 1) uchwały całkowity zakaz lokalizacji wolnostojących masztów z zakresu łączności publicznej na całym obszarze planu narusza przepis 46 ust 1 ustawy o wspieraniu rozwoju. Powierzchnia obszaru objętego planem wynosi 62,2 ha (§ 1 ust.3 uchwały). Z bilansu terenu z rysunku planu wynika, że plan obejmuje: teren MN/MWn (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub wielorodzinnej niskiej intensywności) – 0,4317 ha, MW (teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej) – 9,8371ha, MWi (teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej istniejącej) – 0,9940 ha, MW/U (teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej lub usługowej) - 7, 8932 ha, U/MWI (teren zabudowy usługowej lub mieszkaniowej wielorodzinnej) – 0,1222 ha, U 1 – U 5 (teren zabudowy usługowej) – 5,8337 ha, Uo (teren zabudowy usługowej) – 1,6648 ha, Up (teren zabudowy usługowej) – 0,5730 ha, US (tereny sportu i rekreacji) – 4,8274 ha, ZP (tereny zieleni urządzonej) 0,8581 ha, ZPb (tereny zieleni urządzonej) – 0,4255 ha, ZPi (tereny zieleni urządzonej) - 0,1388 ha, ZPu (tereny zieleni urządzonej) – 3,4712 ha, ZPz (tereny zieleni urządzonej) – 1, 0187 ha, KDZT – 4,1285 ha, KU.1 – KU.4 (Tereny obsługi i urządzeń komunikacyjnych o podstawowym przeznaczeniu pod parkingi dla pojazdów, pod obiekty i urządzenia transportu publicznego związane z obsługą komunikacji, parkingi, zajezdnie oraz pod obiekty i urządzenia transportu publicznego związane z obsługą komunikacji, pętlę tramwajowo-autobusową) – 14,3805 ha.

W kwestionowanym planie dopuszczono lokalizację inwestycji z zakresu łączności publicznej, takich jak anteny, maszty, stacje bazowe i inne urządzenia techniczne na obiektach budowlanych, jedynie w terenach U.1 - U.5 (Tereny zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi), Uo.1 (Teren zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi z zakresu oświaty i wychowania), Up.1 (Teren zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi celu publicznego - jednostka straży pożarnej), KU.3 (Teren obsługi i urządzeń komunikacyjnych, o podstawowym przeznaczeniu pod obiekty i urządzenia transportu publicznego związane z obsługą komunikacji, parkingi, zajezdnie), które stanowią niewielką część powierzchni planu.

Nadto, należy zwrócić uwagę na specyfikę tych terenów. Tereny U1 – U4 położone są na zachód ul. [...]. Przykładowo, obszar U1 zabudowany jest niskimi budynkami, znajduje się również na nim parking i zieleń przy Rondzie [...]. Obszar U2 jest gęsto zabudowany, m.in. budynkami pięciopiętrowymi i sześciopiętrowymi. W obszarze U3 znajdują się budynki niskie, jak i 7-piętrowe ([...]) i 9-piętrowe ([...]). W niewielkim obszarze U4 znajduje się niski budynek przychodni [...]. W równie niewielkim obszarze U5 zlokalizowana jest [...] o wysokości 4 pięter w otoczeniu wyższych bloków mieszkalnych. W terenie Uo1 znajduje się niski [...] z warsztatami wpisany do rejestru zabytków, otoczony 5-ciopiętrowymi blokami mieszkalnymi. Z kolei w małym obszarze Up1 zlokalizowany jest niski budynek straży pożarnej z wyższym jednym elementem – wieżą. Stosunkowo duży teren KU3 w całości zajęty jest pod zajezdnię tramwajową, hale i budynki [...].

Jak wynika z § 22 uchwały dla terenów oznaczonych symbolami U.1- U.5 ustala się maksymalną wysokość zabudowy: dla terenu U.1 - 25 m, dla terenów U.2, U.3 - 32 m, a dla terenów U.4 i U.5 - 20 m. W terenie Uo1 maksymalną wysokość zabudowy ustalono na 20 m, a w strefie obniżonej wysokości zabudowy na 11 m. Jak jednakże wynika z § 23 uchwały w wyznaczonym terenie znajdują się obiekty ujęte w gminnej ewidencji zabytków, oznaczone na rysunku planu symbolem E3, pod adresem al. [...] - [...] z 1927 r. wraz z warsztatami szkolnymi z l. 1951-1953. W odniesieniu do budynku szkolnego ustalono nakaz ochrony, której podlegają m.in. kształt bryły i gabaryty budynku wraz z kształtem dachu. W terenie oznaczonym symbolem Up.1 maksymalną wysokość zabudowy określono na 16 m, dla wieży oraz wspinalni treningowej przy jednostce straży pożarnej 26 m, a dla obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej - 36 m. W terenie KU.3 maksymalną wysokość zabudowy ustalono na 17 m.

Uchwała wyeliminowała sytuowanie urządzeń telekomunikacyjnych na budynkach w obszarach: MW (dopuszczalna wysokość dla terenu MW.1 - 18 m, dla terenów MW.2, MW.3, MW.4, MW.5 - 20 m), MWi (maksymalna wysokość zabudowy dla terenu MWi.1 - 25 m, dla terenu MWi.2 - 19 m), MW/U (w terenie MW/U.1 i MW/U.2 maksymalna wysokość zabudowy - 25 m, przy czym w strefie obniżonej wysokości zabudowy - 16 m, w terenie MW/U.3 i MW/U.4 maksymalna wysokość zabudowy - 20 m, KU.3 (maksymalna wysokość zabudowy - 17 m), Zp (maksymalna wysokość zabudowy 5 m), KU.1 i KU.2 oraz KU.4 (maksymalna wysokość zabudowy - 5 m).

Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu pierwszej instancji, rozważenia wymaga, czy dozwolone lokowanie urządzeń tylko na budynkach w wyznaczonych terenach w istocie nie uniemożliwi lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w obszarze planu. Rację należy przyznać stronie skarżącej, że uchwała – wbrew przepisom prawa – w istocie realizuje tzw. pozytywną zasadę lokalizowania inwestycji telekomunikacyjnych w planie, gdyż zezwala na realizowane inwestycji telekomunikacyjnych jedynie na obiektach budowlanych w punktowo wskazanych terenach. Sąd Wojewódzki wskazał również, że istniejąca na tych terenach zabudowa, osiągająca już maksymalną wysokość, uniemożliwia w istocie sytuowanie masztów na obiektach budowlanych, gdyż kwestionowany przepis § 7 ust. 10 uchwały nakazuje uwzględniać ustalone w planie maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach. Nadto, na sytuowanie na terenach zabudowanych niższymi budynkami, które otoczone są budynkami wysokimi anten sektorowych i radioliniowych nie spełni wymogu technicznego "górowania" nad istniejącą zabudową. W takiej sytuacji dopuszczenie możliwości sytuowania urządzeń telekomunikacyjnych na takich budynkach w istocie jest dopuszczeniem pozornym. Tak więc ustalenia uchwały odnoszące się do infrastruktury telekomunikacyjnej w ocenie Sądu Wojewódzkiego eliminują możliwość zrealizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w technologii mobilnej, wbrew intencji ustawodawcy wyrażonej w art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju.

Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko strony skarżącej, że inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie może być ograniczona istniejącym stanem zabudowy danego obszaru, gdyż zawsze, bądź prawie zawsze będzie wyróżniać się od sposobu zabudowy albo ukształtowania terenu, zarówno co do wysokości, jak i kształtu. Inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej, z uwagi na swoje społeczne znaczenie, korzysta z preferencji inwestycyjnych, służąc przede wszystkim realizacji celu publicznego ponad ochronę ładu przestrzennego, czy innych wartości estetycznych. Z tego względu Sąd meriti uznał za niezasadną argumentację Gminy, że dopuszczenie masztów wolnostojących stanowiłoby wyłom w przyjętych rozwiązaniach w zakresie zharmonizowania zabudowy mieszkaniowej oraz usługowej dotychczas kształtowanej na podstawie indywidulanych decyzji o warunkach zabudowy. Twierdzenie organu, że przepisy dotyczące wysokości zabudowy w terenach U.1, U.2 i U.3 określają jedną z większych planie wysokość zabudowy, co świadczy o najkorzystniejszym możliwym wykorzystaniu warunków dla celów przesyłania sygnału, tylko w części Sąd meriti uznał za zasadne. Organ nie bierze bowiem pod uwagę sytuacji, gdy istniejąca zabudowa wskaźniki te już wyczerpuje. Jednocześnie Gmina przyznała, że obszar objęty planem jest mocno zainwestowany.

Sąd rozpoznający skargę wskazał, że nie dość, iż lokalizację inwestycji z zakresu łączności publicznej i to tylko w postaci urządzeń technicznych na obiektach budowlanych, dopuszczono jedynie w terenach stanowiących ułamek obszaru objętego planem, to jeszcze - jak wynika z rysunku planu - są one prawie w całości zabudowane. W ocenie Sądu meriti nadużyciem jest twierdzenie, że plan ogranicza jedynie wysokość urządzeń. Przykładowo, w terenie KU3, stanowiącego największą część terenów KU, maksymalną wysokość określono na 17 m, ale teren jest w całości zabudowany niskimi budynkami, zajezdnią, torami, parkingami, tak więc dopuszczona planem możliwość sytuowania w nim urządzeń telekomunikacyjnych pozostaje jedynie iluzją. Dlatego też przepisy § 7 ust. 7 uchwały, wyłączające możliwość lokalizacji urządzeń telefonii komórkowej na przeważającym obszarze planu, w pozostałych punktowych lokalizacjach sytuowanie takich urządzeń jest w ocenie Sądu Wojewódzkiego wysoce wątpliwe i naruszające przepis art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju. Istotą wprowadzenia regulacji z art. 46 ust. 1 i 2 ww. ustawy o wspieraniu rozwoju było stworzenie możliwości zapewnienia jak największej liczbie odbiorców dostępu do bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych. Zasada ta pozwala zatem na dokonywanie oceny celowości wprowadzonych w planie miejscowym zakazów i ograniczeń, co jednocześnie wymaga wykazania, że w przeciwnym razie obowiązująca treść planu miejscowego będzie prowadziła do powstawania obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci bezprzewodowych, a więc sprzecznych z celami ustaw.

Argumentacja organu, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, nie pozwala przyjąć, że kwestionowany przepis § 7 ust. 7 uchwały jest legalny. Wprowadzane do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego zakazy i ograniczenia w lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, tylko wtedy mogą być uznane za legalne, gdy służą ochronie bezpieczeństwa państwa, porządku publicznego, środowiska, przyrody, zdrowia czy też zabytków. Organ nie wykazał, aby zakaz ten służył jakiemukolwiek z tych celów. Jak już wyżej podniesiono wyżej, regulacja zawarta w art. 46 ust 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, ma na celu zapewnienie jak największej liczbie odbiorców, dostęp do bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych. Zakaz lokalizacji urządzeń służącej zapewnieniu tej dostępności w terenach mieszkaniowych i usługowych jest jawnie sprzeczny z celami w/w ustawy i musi wiązać się właśnie z upośledzeniem tych terenów w wysokiej jakości sygnał telekomunikacyjny, na co słusznie zwraca uwagę strona skarżąca. Wskazać też należy, że orzecznictwo, dopuszcza lokalizacje tego typu urządzeń w terenach zabudowy mieszkaniowej wiążąc ją z nieznacznym oddziaływaniem tych urządzeń na środowisko.

Oprócz powyższego, jak wskazał Sąd pierwszej instancji, kwestionowany przepis dyskryminuje inwestycje radiofonii komórkowej względem urządzeń podobnych, takich jak słupy elektryczne (np. wysokiego napięcia) lub inne urządzenia podobnego przeznaczenia, które w tych terenach (podobnie jak w terenach mieszkaniowych) można zgodnie z planem realizować. W kontrolowanej uchwale w § 13 ust.1 pkt 2), jako ogólną zasadę obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej, dotyczącą całego obszaru planu, ustalono że jest możliwość prowadzenia robót budowlanych polegających m.in. na budowie i rozbudowie instalacji i urządzeń budowlanych infrastruktury technicznej.

W ocenie Sądu meriti na uwzględnienie zasługuje także zarzut dotyczący nielegalności przepisu zamieszczonego w § 13 ust.1 pkt 5) uchwały, statuującego jako ogólną zasadę obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej, dotyczącą całego obszaru planu – "zasadę lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych".

Sąd Wojewódzki zgodził się również ze stroną skarżącą, że przepis § 13 ust.1 pkt 5 uchwały jest niejasny. W uchwale planistycznej nie zawarto definicji użytego w nim określenia. Nie wiadomo zatem co jest desygnatem pojęcia: "nakaz ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych". Ochrona zdrowia ludności przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych stanowi domenę przepisów bezwzględnie obowiązujących z zakresu ochrony środowiska. W szczególności zastosowanie mają art. 121 i 122 p.o.ś oraz wydane na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 122 tej ustawy rozporządzenia wykonawcze. Kwestionowany przepis uchwały odnosi się do całego obszaru planu, tak więc w zestawieniu z podanymi wyżej przepisami ustawowymi w żaden sposób nie można odczytać jego treści, a wręcz może być mylący. Pozwala bowiem na stosowanie określonych cytowanym rozporządzeniem dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową - w całym obszarze planu.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględnił skargę i orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.".

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina Miejska Kraków. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania, którym uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), tj.:

1. art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeksu postępowania cywilnego w zw. z art. 106 § 5 P.p.s.a., poprzez rezygnację z wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego - akt planistycznych, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 147 § 1 oraz art. 200 P.p.s.a. poprzez stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej uchwały, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego stanowiłaby podstawę do uznania, że § 7 ust. 7 i § 13 ust. 1 pkt 5 uchwały Nr CXXVI/3464/24 Rady Miasta Krakowa z dnia 17 stycznia 2024 r. znajdują swoje uzasadnienie w uwarunkowaniach obszaru objętego planem miejscowym oraz mieszczą się w granicach władztwa planistycznego gminy;

2. art. 147 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., poprzez stwierdzenie częściowe nieważności uchwały, pomimo nienaruszenia przez Radę Miasta Krakowa w sposób istotny zasad sporządzania planu, co w konsekwencji prowadziłoby do zastosowania art. 151 P.p.s.a. i oddalenia skargi w całości;

3. art. 147 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) - dalej: "P.u.s.a." oraz w zw. z art. 85 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 40 ze zm.) - dalej: "u.s.g.", poprzez przyjęcie jako podstawy częściowego stwierdzenia nieważności uchwały Nr CXXVI/3464/24 Rady Miasta Krakowa z dnia 17 stycznia 2024 r. kryterium celowości, w sytuacji gdy jedynym kryterium sprawowania kontroli nad samorządem terytorialnym jest kryterium legalności;

4. art. 147 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju, poprzez nieuzasadnione uwzględnienie skargi przy jednoczesnym nierozważeniu zagadnienia istotności naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, która to istotność naruszenia zasad determinuje stwierdzenie nieważności planu miejscowego;

5. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu skarżonego wyroku przyczyn, z powodu których § 7 ust. 7 pkt 1 uchwały Nr CXXVI/3464/24 Rady Miasta Krakowa z dnia 17 stycznia 2024 r. narusza w sposób istotny zasad sporządzania planu miejscowego, stanowiącej podstawę do stwierdzenia nieważności w części uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego;

II. naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), tj.:

1. art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że wprowadzenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad lokalizacji urządzeń inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami stanowi niedopuszczalny przepisami ustawy szerokopasmowej zakaz oraz uniemożliwia lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na całym obszarze planu, podczas gdy prawidłowa wykładnia powinna przyjmować, że wprowadzenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad lokalizacji urządzeń inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów u.g.n., nie stanowi wprowadzenia niedopuszczalnego przepisami ustawy szerokopasmowej zakazu oraz nie uniemożliwia lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na całym obszarze planu.

2. art. 28 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 3 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1587) - dalej: "rozporządzenie wykonawcze" w zw. z art. 73, 73 oraz 121 i 122 p.o.ś. w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przyjęcie w planie miejscowym zasady lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych (§13 ust. 1 pkt 5 uchwały) reguluje materię ustawową, a w konsekwencji w sposób istotny narusza zasady sporządzania planu, podczas gdy prawidłowa wykładania powinna przyjmować, że przyjęcie w planie miejscowym zasady lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych (§ 13 ust. 1 pkt 5 uchwały) nie reguluje materii ustawowej, oraz w istotny sposób nie narusza zasad sporządzania planu;

3. art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 3 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1587) w zw. z § 137 w zw. z art. § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" poprzez błędną wykładnię skutkującą wykluczeniem obligatoryjnego elementu planu i przyjęciem, że ustanowienie w planie miejscowym zasady lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych (§13 ust. 1 pkt 5 uchwały) w zakresie sytuowania m.in. urządzeń z zakresu telekomunikacji stanowi naruszenie prawidłowej legislacji podczas gdy przepis § 13 ust. 1 pkt 5 uchwały odwołuje się do zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu zgodnie z wymogami ustawodawcy.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie Gmina Miejska Kraków wniosła o:

- uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji i wydanie wyroku reformatoryjnego w trybie art. 188 P.p.s.a., polegającego na oddaleniu w całości skargi spółki X sp. z o.o. z siedzibą w [...],

ewentualnie o:

- uchylenie zaskarżonego wyroku sądu I instancji i przekazanie w tym zakresie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania,

- zasądzenie od strony skarżącej na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych;

- rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzenie niejawnym.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 182 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 P.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Radę Miasta Krakowa zawiera częściowo uzasadnione podstawy.

Na wstępie wskazać należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest szczególnym rodzajem uchwały planistycznej bowiem regulacje w nim zawarte stanowią akt prawa miejscowego i jako takie wywodzone z niego normy zagospodarowania terenu określają wiążąco prawa i obowiązki właścicieli terenów objętych granicami uchwalonego planu. Prawodawca w ramach wyłącznej kompetencji do określania zasad zagospodarowania terenu – władztwo planistyczne – może wprowadzać takie zasady zagospodarowania, które prowadzą do ograniczenia prawa własności nieruchomości objętych postanowieniami planu, przy czym ograniczenia tego prawa muszą odpowiadać zasadzie proporcjonalności. Jej istota sprowadza się do tego, że organ wprowadzając ograniczenia prawa własności nieruchomości, czyni to w sposób uzasadniony potrzebą ochrony innych wartości chronionych prawem, ochrony interesu publicznego i nie prowadzi do pozbawienia istoty prawa własności. Skoro zatem organ uchwałodawczy może ingerować w zakres prawa własności, które jest jednym z praw i wolności obywatelskich chronionych Konstytucją RP, to powinien tak formułować przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego aby nie naruszały one praw i wolności obywatelskich.

Zasadne są zarzuty skargi kasacyjnej w zakresie w jakim skarżąca kasacyjnie Rada zarzuca bezpodstawne uznanie, że ustanowiony w § 13 ust. 1 pkt 5 planu miejscowego nakaz uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych w zakresie sytuowania m. in. urządzeń z zakresu telekomunikacji, ma charakter blankietowy i jednocześnie nie spełnia standardów prawidłowej legislacji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie widzi podstaw do zakwestionowania ww. unormowań uchwały, w brzmieniu: "Jako ogólne zasady obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej, dotyczące całego obszaru planu ustala się zasadę lokalizacji obiektów i urządzeń budowlanych z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji z nakazem uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych." Przepis ten ma bowiem charakter niejako informacyjny i nie wprowadza nowych nakazów bądź zakazów określonego kształtowania przestrzeni. Stąd też należało przyjąć, że pozostawienie tego przepisu w obrocie prawnym, wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji, nie prowadzi do żadnych negatywnych skutków w zakresie możliwości zagospodarowania terenu i umieszczania tam stacji bazowych, masztów, anten, czy też innych urządzeń telekomunikacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2025 r., sygn. akt II OSK 1226/24, publ. [w:] CBOSA). Nie sposób również przyjąć, aby powołany przepis uchwały naruszał zasadę prawidłowej legislacji wywodzoną z zasady demokratycznego państwa prawnego, a która nakazuje aby przepisy formułowane były w sposób poprawny, jasny i precyzyjny, zwłaszcza wówczas, gdy dotyczą praw i wolności jednostki. Dla oceny zgodności sformułowania określonego przepisu prawa z wymaganiami poprawnej legislacji istotne są przy tym trzy założenia: 1) każdy przepis ograniczający konstytucyjne wolności lub prawa winien być sformułowany w sposób pozwalający jednoznacznie ustalić, kto i w jakiej sytuacji podlega ograniczeniom; 2) przepis ten powinien być na tyle precyzyjny, aby zapewniona była jego jednolita wykładnia i stosowanie; 3) przepis taki powinien być tak ujęty, aby zakres jego zastosowania obejmował tylko te sytuacje, w których działający racjonalnie ustawodawca istotnie zamierzał wprowadzić regulację ograniczającą korzystanie z konstytucyjnych wolności i praw (zob. wyrok TK z dnia 30 października 2001 r., sygn. K 33/00, OTK 2001, nr 7, poz. 217). Dokonując w tym zakresie oceny kwestionowanego przepisu zaskarżonej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do przyjęcia, że narusza on zasadę poprawnej legislacji.

Zamieszczenie w uchwale omawianego przepisu miało swoją podstawę w § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2404). Zgodnie z tym przepisem ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu zawierają nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów. Należy zauważyć, że przepisy ochrony środowiska wprost stanowią, że ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska poprzez utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach, zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane (art. 121 p.o.ś.). Z kolei rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448) określa zróżnicowane dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę i miejsc dostępnych dla ludności. Sposoby sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku określa rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2022 r. poz. 2630). Powołane powyżej unormowania wypełniają treścią i uzasadniają, przewidziany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, nakaz uwzględniania ochrony zdrowia ludności przed oddziaływaniem (promieniowaniem) pól elektromagnetycznych, przy lokalizacji obiektów i urządzeń infrastruktury z zakresu elektroenergetyki i telekomunikacji. Zatem Sąd Wojewódzki stwierdzając nieważność uchwały w zakresie § 13 ust. 1 pkt 5 naruszył powołane w petitum skargi kasacyjnej przepisy prawa materialnego, co uzasadniało uchylenie zaskarżonego wyroku w tej części i oddalenie skargi.

Natomiast jako pozbawione uzasadnionych podstaw należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej kwestionujące zasadność stwierdzenia nieważności § 7 ust. 7 przedmiotowej uchwały. Zakwestionowany przepis miejscowego planu wprowadza bowiem ograniczenia w lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - infrastruktury telekomunikacyjnej (w tym telefonii komórkowej), które są wyraźnym ograniczeniem prawa przysługującego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego do rozwoju sieci telekomunikacyjnych wynikającego z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju. W tym przepisie stanowi się, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Zgodnie z § 7 ust. 7 przedmiotowej uchwały: "Ustala się zasady odnoszące się do lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej – infrastruktury telekomunikacyjnej (w tym telefonii komórkowej):

1) zakaz lokalizacji wolnostojących urządzeń z zakresu łączności publicznej;

2) dopuszczenie lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej, takich jak anteny, maszty, stacje bazowe i inne urządzenia techniczne na obiektach budowlanych, w terenach: U.1 - U.5, Uo.1, Up.1, KU.3;

3) przy lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej należy uwzględnić wyznaczone w planie maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach."

W § 7 ust. 7 pkt 1 zaskarżonej uchwały wprowadzono zatem całkowity zakaz lokalizacji wolnostojących urządzeń z zakresu łączności publicznej. W § 7 ust. 7 pkt 2 z kolei dopuszczono lokalizację inwestycji z zakresu łączności publicznej takich jak: anteny, maszty, stacje bazowe i inne urządzenia techniczne w terenach U.1 - U.5, Uo.1, Up.1, KU.3. Jednak zestawienie tych dwóch przepisów uchwały wywołuje istotne wątpliwości interpretacyjne. Należy bowiem zauważyć, że nie jest jasne, o jakich "urządzeniach" jest mowa w § 7 ust. 7 pkt 1 zaskarżonej uchwały. Trudno jednoznacznie stwierdzić, czy przepis ten odnosi się do wszystkich masztów, w tym wolnostojących, czy też należy wziąć pod uwagę jakieś inne kategorie masztów skoro lokalizacja urządzeń wolnostojących nie jest dopuszczalna. Nie sposób również stwierdzić, lokalizacja jakich masztów jest dopuszczalna jedynie w obszarach U.1 - U.5, Uo.1, Up.1, KU.3. Nadto rację ma Sąd pierwszej instancji, że uchwała – wbrew przepisom prawa – w istocie realizuje tzw. pozytywną zasadę lokalizowania inwestycji telekomunikacyjnych w planie, gdyż zezwala na realizowane inwestycji telekomunikacyjnych jedynie na obiektach budowlanych w punktowo wskazanych terenach. Istniejąca na tych terenach zabudowa, osiągająca już maksymalną wysokość, uniemożliwia w istocie sytuowanie masztów na obiektach budowlanych, gdyż przepis § 7 ust. 7 pkt 3 uchwały nakazuje uwzględniać ustalone w planie maksymalne wysokości zabudowy w poszczególnych terenach. Należy zatem stwierdzić, że organy planistyczne Miasta Krakowa nie podały w istocie żadnych racjonalnych argumentów uzasadniających wprowadzenie ww. zakazu. Nadto, na sytuowanie na terenach zabudowanych niższymi budynkami, które otoczone są budynkami wysokimi anten sektorowych i radioliniowych nie spełni wymogu technicznego "górowania" nad istniejącą zabudową. W takiej sytuacji dopuszczenie możliwości sytuowania urządzeń telekomunikacyjnych na takich budynkach w istocie jest dopuszczeniem pozornym. Tym samym ustalenia uchwały odnoszące się do infrastruktury telekomunikacyjnej eliminują możliwość zrealizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w technologii mobilnej, wbrew intencji ustawodawcy wyrażonej w art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju. Poza tym, jak słusznie wskazał Sąd Wojewódzki, kwestionowany zapis dyskryminuje inwestycje radiofonii komórkowej względem urządzeń podobnych, takich jak słupy elektryczne (np. wysokiego napięcia) lub inne urządzenia podobnego przeznaczenia, które w tych terenach (podobnie jak w terenach mieszkaniowych) można zgodnie z planem realizować. W kontrolowanej uchwale w § 13 ust. 1 pkt 2, jako ogólną zasadę obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej, dotyczącą całego obszaru planu, ustalono że jest możliwość prowadzenia robót budowlanych polegających m.in. na budowie i rozbudowie instalacji i urządzeń budowlanych infrastruktury technicznej. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny podziela zastrzeżenia Sądu pierwszej instancji odnośnie desygnatów ww. regulacji zaskarżonej uchwały. Przepis w takim brzmieniu należało zatem uznać za niezgodny z zasadami prawidłowej legislacji.

Niezasadny jest także zarzut procesowy skierowany przeciwko uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Obowiązek przedstawienia zarzutów zawartych w skardze oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia obejmuje odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1457/11, ONSAiWSA 2012 r., nr 6, poz. 101). Wymóg natomiast podania i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oznacza obowiązek takiego sformułowania przez sąd stanowiska prawnego, aby wyrok poddawał się kontroli instancyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie przesłanki ustawowe określone w art. 141 § 4 P.p.s.a. i odzwierciedla przyjęty przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny, tok rozumowania oraz argumentację prawną. Rozważania Sądu Wojewódzkiego są zaś na tyle jasno i precyzyjnie sformułowane, że umożliwiają poznanie powodów rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku tym samym poddaje się kontroli instancyjnej. Natomiast fakt, że skarżąca nie akceptuje tych wywodów nie może zostać zwalczony poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. i hipotetycznych wad uzasadnienia, lecz poprzez postawienie zarzutów naruszenia przepisów materialnych.

Nie mogły również odnieść zamierzonego skutku zarzuty naruszenia art. 147 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 P.u.s.a. Przepis art. 147 § 1 P.p.s.a. należy do grupy tak zwanych przepisów wynikowych, stanowiących jedynie prawną podstawę orzeczenia stwierdzającego nieważność uchwały lub aktu, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. W związku z powyższym nieskuteczność wcześniej poddanych ocenie zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania czyni nieskutecznymi zarzuty naruszenia wskazanego wyżej przepisu o charakterze wynikowym. Z kolei przepis art. 1 § 2 P.u.s.a. ma charakter ustrojowy, gdyż określa w sposób ogólny kompetencję sądów administracyjnych i kryterium legalności jako wyznacznik wykonywanej kontroli działalności organów administracji publicznej. Jednakże to, czy ocena Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w danej sprawie była prawidłowa nie może być utożsamiane z naruszeniem tego przepisu. W orzecznictwie podkreśla się, że art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jedynie w drodze wyjątku, gdy sąd dokonał kontroli w sprawie w oparciu o inne kryterium niż kryterium legalności, czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne (por. wyroki NSA: z dnia 8 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 635/16, LEX nr 2450637; z dnia 13 października 2015 r. sygn. akt II OSK 312/15, LEX nr 1987201). Taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Sąd pierwszej instancji w ramach określonych ustawowo kompetencji, rozpoznał skargę na wskazaną na wstępie uchwałę Rady Miasta Krakowa, w zakresie jej zgodności z prawem.

Wskazane wyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny motywy i przyjęte oceny stanowią wystarczającą podstawę do częściowego uwzględnienia skargi kasacyjnej skarżącej Gminy i uchylenia zaskarżonego wyroku w tym zakresie. Ponieważ sama istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, to działając na podstawie art. 188 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę X Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia z dnia 17 stycznia 2024 r., nr CXXVI/3464/24, w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Rydlówka", w zakresie w którym uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji i na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił w tym zakresie skargę. Mając z kolei na uwadze, że pozostałe zarzuty wniesionej skargi kasacyjnej nie zawierały usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. w tym zakresie oddalił tę skargę kasacyjną.

Na mocy art. 207 § 2 P.p.s.a. NSA odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.