III SA/Łd 123/10 - Wyrok

Data orzeczenia	2010-06-08	
Data wpływu	2010-03-03	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi	
Sędziowie	Ewa Alberciak /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami	
Hasła tematyczne	Ruch drogowy	
Sygn. powiązane	I OSK 1703/10	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Uchylono decyzję I i II instancji	
Powołane przepisy	Dz.U. 2005 nr 108 poz 908; art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. c;  Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071; art. 7, art. 77, art. 80; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity	
Sentencja
Dnia 8 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2010 roku sprawy ze skargi Ł. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] roku nr [...]; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz Ł. D. kwotę 200,- (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. c w związku z art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz art.104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), Starosta W.cofnął Ł.D. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi - prawo jazdy kategorii AB wydane w dniu [...] r. przez Starostę W.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] r. wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] r. [...] informujące, że Ł. D. kierując pojazdami w okresie od [...]r. naruszył przepisy ruchu drogowego, otrzymując 27 punktów karnych. Stosownie do art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym, Komendant Powiatowy Policji w W. decyzją nr [...] r. skierował Ł.D. na badania psychologiczne. Zawiadomieniem z dnia [...] r. Komendant Powiatowy Policji w W. powiadomił Starostę W., że ww. nie wykonał badań psychologicznych stosownie do skierowania. Zawiadomieniem z dnia [...] r., które zostało doręczone w dniu [...] r. poinformowano Ł. D. o wszczęciu postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

Od powyższej decyzji wniósł odwołanie pełnomocnik Ł. D. – Z.D. Zaskarżonej decyzji zarzucił, że do dnia [...] r. nie zostało rozpoznane odwołanie Ł. D. z dnia [...] r. od skierowania na badanie psychologiczne. Podniósł, że Starosta W. wielokrotnie zwracał się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w sprawie tego odwołania, jednak wydając decyzję wziął za podstawę "nie obowiązujący (...) świstek papieru", tj. zawiadomienie z KPP w W. o niewykonaniu badań psychologicznych. Kwestię nierozpatrzenia odwołania od skierowania na badania psychologiczne Z. D.podnosił także wcześniej, w toku obszernej korespondencji prowadzonej z organami Policji oraz Starostą W.

Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy - Prawo o ruchu drogowym, art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 79 poz. 856 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S.wskazało, że zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy - Prawo o ruchu drogowym starosta obowiązany jest wydać decyzję o cofnięciu prawa jazdy w przypadku, gdy kierujący nie podda się badaniu psychologicznemu w trybie art. 124 ust. 1 pkt 2 lub pkt 3 Prawa o ruchu drogowym. Ł. D. skierowany został na takie badanie przez Komendanta Powiatowego Policji w W. na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym w związku z uzyskaniem 27 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego (skierowanie nr 54/07 z dnia 20 marca 2007 r.). W skierowaniu pouczono Ł. D. o przysługującym mu prawie wniesienia odwołania do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w W. oraz o obowiązku przekazania oryginału orzeczenia psychologicznego właściwemu staroście. Skierowanie to zostało zakwestionowane odwołaniem z dnia [...] r. złożonym przez Z. D., występującego jako pełnomocnik Ł. D.

Organ II instancji wskazał, że oczywiste jest, iż starosta może orzec o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami tylko w takim przypadku, gdy kierujący nie podda się badaniu psychologicznemu, mimo skierowania go na takie badanie decyzją, która ma przymiot rozstrzygnięcia ostatecznego w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a.. Przymiot taki służy natomiast decyzjom wydanym w drugiej instancji bądź decyzjom pierwszoinstancyjnym, od których nie wniesiono skutecznie środka zaskarżenia. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporny fakt niepoddania się przez Ł. D. badaniu psychologicznemu. Wynika to zarówno z argumentacji podnoszonej przez Z.D. w złożonej do akt korespondencji (np. w odwołaniu), jak też i z tego, że orzeczenie takie nie zostało przekazane S. W. zgodnie z pouczeniem w skierowaniu. Zasady racjonalnego rozumowania pozwalają bowiem przyjąć, że gdyby kierujący poddał się takiemu badaniu z pozytywnym wynikiem, to w swoim dobrze rozumianym interesie przekazałby orzeczenie organowi. Orzeczenie to jest bowiem wyłącznym dowodem przeprowadzenia badania. Sporna w sprawie i podlegająca ocenie jest natomiast inna kwestia, a mianowicie czy skierowanie na badania psychologiczne ma przymiot ostateczności wobec wniesionego od niego odwołania. Z. D. twierdzi, że odwołanie nie zostało rozpoznane. Z akt sprawy wynika, że tak jest w istocie. Nie oznacza to jednak, że decyzja o skierowaniu na badania psychologiczne nie stała się ostateczna. Jak wskazano wyżej decyzja wydana w pierwszej instancji staje się ostateczna, jeżeli nie zostanie skutecznie zaskarżona. Skierowanie nr [...] r. wydane przez Komendanta Powiatowego Policji w W. stało się ostateczne z upływem terminu do wniesienia od niego odwołania z tego względu, że odwołanie od niego, złożone przez Z. D., nie odniosło skutku z następujących przyczyn: adresatem skierowania był Ł. D. Odwołanie od skierowania złożył Z. D., nie dołączając do odwołania pełnomocnictwa udzielonego przez Ł. D. Ł.D. wezwany został do przedłożenia pełnomocnictwa pismem z dnia [...] r. Pismo to nie zostało odebrane przez adresata. Kolejnym pismem z dnia [...] r. wystąpiono ponownie do Ł. D. o nadesłanie pełnomocnictwa udzielonego Z. D. w sprawie odwołania od skierowania na badania psychologiczne. Pismo odebrała żona Ł. D. Pełnomocnictwo nie zostało jednak złożone, wobec czego odwołanie pozostawiono bez rozpatrzenia. Kolegium ustaliło opisane fakty na podstawie wyjaśnień udzielonych Posłowi W. S.Z., zawartych w piśmie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł.z dnia [...] roku, złożonym do akt sprawy przez Z. D. Stwierdzenie w tychże wyjaśnieniach, że odwołanie pozostawiono bez rozpatrzenia na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wobec nieusunięcia braków formalnych odwołania, jest miarodajne dla Kolegium i nie może być przezeń kwestionowane. Rozpoznawanie środków prawnych w postępowaniach prowadzonych przez organy Policji należy bowiem do właściwości rzeczowej organów Policji wyższego stopnia. Z akt sprawy nie wynika, aby środki takie (np. skarga na bezczynność organu - art. 37 k.p.a., wniosek o wznowienie postępowania - art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) były, bądź też są, przedmiotem rozpoznawania w niniejszej sprawie.

Organ II instancji stwierdził, że niepoddanie się przez Ł. D. badaniu psychologicznemu w wyznaczonym terminie, mimo skierowania na to badanie ostateczną decyzją uprawnionego organu, wypełnia dyspozycję art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. c, obligującego starostę do cofnięcia w takim przypadku uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącego powtórzył okoliczności przedstawione w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 25 maja 2010 r. pełnomocnik skarżącego powtórzył, że do dnia dzisiejszego nie otrzymał informacji o sposobie rozpoznania odwołania od skierowania na badania psychologiczne oraz skarżący i jego pełnomocnik oświadczyli, że nie otrzymali pisma z dnia 15 maja 2007 r. wzywającego do uzupełnienia braków formalnych odwołania.

Sąd zobowiązał SKO w S. do załączenia do akt sprawy dowodu doręczenia Ł. D.skierowania na badania psychologiczne z dnia [...] r. oraz dowodu doręczenia mu pisma z dnia [...] r. dotyczącego uzupełnienia braków formalnych odwołania z dnia [...] r. od skierowania z dnia [...] roku.

W odpowiedzi, pismem z dnia 1 czerwca 2010 r., Kolegium poinformowało, że przekazało do Sądu wszystkie dokumenty będącego w jego dyspozycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.).

Zgodnie z art. 140 ust.1 pkt 4 lit. b i lit. c powołanej ustawy, decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3 -5 oraz niepoddania się badaniu psychologicznemu w trybie określonym w art. 124 ust. 1 pkt 2 lub 3.

Stosownie do treści art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanej ustawy badaniu psychologicznemu przeprowadzonemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem silnikowym skierowany, w drodze decyzji, przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1.

W myśl art. 125 powołanej ustawy minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu, uwzględniając konieczność przyjęcia obiektywnych i niezbędnych kryteriów oceny istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem oraz wpływ sprawności psychicznej i fizycznej na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia:1) szczegółowe warunki i tryb: a) kierowania osób na badania psychologiczne, b) odwoływania się od orzeczeń psychologicznych; 2) szczegółowy tryb uzyskiwania i cofania uprawnień w zakresie przeprowadzania badań psychologicznych i orzekania w zakresie zdolności do prowadzenia pojazdów mechanicznych; 3) warunki, zakres i sposób przeprowadzania badań psychologicznych; 4) sposób postępowania z dokumentacją związaną z przeprowadzanymi badaniami psychologicznymi oraz wzory stosowanych dokumentów; 4a) wzór wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących pracownię psychologiczną oraz wzór zaświadczenia potwierdzającego wpis przedsiębiorcy do tego rejestru; 5) szczegółowe warunki, jakie musi spełniać pracownia psychologiczna; 6) maksymalne stawki opłat za badania psychologiczne.

Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących prace na stanowisku kierowcy (Dz.U. z 2005 r. Nr 69 poz. 622 ze zm.), wydanego na podstawie powyżej powołanego przepisu art. 125, osobie, o której mowa w art. 124 ust. 1 pkt 2 ustawy decyzję o skierowaniu na badanie psychologiczne, zwane dalej "badaniem", wydaje komendant powiatowy (miejski, rejonowy) Policji, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia, w którym kierowała w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie jak alkohol, albo od dnia, w którym przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy.

Z przepisów powyższych jednoznacznie wynika, iż w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy i otrzymał od organu kontroli ruchu drogowego odpowiednie skierowanie, ma obowiązek poddać się badaniom psychologicznym przeprowadzonym przez wskazane w rozporządzeniu placówki medyczne w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. W przypadku zaś niepoddania się powyższym badaniom, w trybie określonym przepisami prawa, uprawniony organ wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym.

W niniejszej sprawie, ocenie Sądu podlegała decyzja o cofnięciu Ł.D.uprawnienia do kierowania pojazdem. Bezsporne w sprawie jest, że skarżący został skierowany na badanie psychologiczne wystawione przez Komendanta Powiatowego Policji w W. Niesporne jest również, że skarżący nie poddał się badaniu psychologicznemu.

Przepis art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. c Prawa o ruchu drogowym stanowi o trybie określonym w art. 124 ust. 1 pkt 2 lub 3, który dotyczy kierującego pojazdem skierowanego na badanie psychologiczne przez organ kontroli ruchu drogowego, a szczegółowe warunki i tryb kierowania na to badanie oraz jego przeprowadzania określiło rozporządzenie. A zatem cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym może nastąpić, gdy warunki te i tryb zostają zachowane.

Zauważyć należy, że w niniejszej sprawie skierowanie na badanie wydane zostało przez uprawniony przepisami prawa organ, czyli Komendanta Powiatowego Policji w W., oraz że skierowanie to wydane zostało z zachowaniem terminu określonego w rozporządzeniu wykonawczym, a więc w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy.

Punktem wyjścia dla postępowania o cofnięcie uprawnienia w trybie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy - Prawo o ruchu drogowym było zatem ustalenie faktyczne, że skarżący nie poddał się badaniom psychologicznym, na które został skierowany ostatecznymi decyzjami i niewycofanymi z obrotu prawnego, co w takim przypadku upoważniałoby Starostę W. do decydowania o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym.

W rozpoznawanej sprawie odwołanie od skierowania Ł. D.na badania psychologiczne, wydanego przez Komendanta Powiatowego Policji w W.w dniu 20 marca 2007 r., podpisał jego ojciec, Z. D. Odwołanie to było dotknięte brakiem formalnym, gdyż Z. D.nie załączył do akt sprawy pełnomocnictwa. Bezsporne jest, że w sytuacji wniesienia odwołania niespełniającego ww. wymogu powstanie po stronie organu administracji obowiązek wezwania pełnomocnika strony postępowania do jego usunięcia przez złożenie pełnomocnictwa, tj. uzupełnienie braków formalnych odwołania stosownie do art. 64 § 2 k.p.a.

Dodać należy, że w fazie wstępnej postępowania przed organem odwoławczym, organ ten zobowiązany jest w pierwszej kolejności dokonać kontroli odwołania pod kątem spełnienia wymogów formalnych, stosownie do treści art. 63 k.p.a. Tym samym, jeżeli odwołanie nie czyni zadość wymaganiom określonym w k.p.a. lub wynikających z ustaw szczególnych, to w świetle art. 64 § 2 k.p.a., wnoszącego należy wezwać do usunięcia tego braku w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że jego nieusunięcie spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Wskazać należy, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie rozstrzygają w sposób jednoznaczny, jakie są skutki prawne niezastosowania się przez odwołującego do wezwania do usunięcia braków formalnych odwołania. Poglądy doktryny w tym zakresie nie są natomiast jednolite. Prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym w sytuacji, gdy strona nie usunęła takich braków w terminie, organ odwoławczy powinien wydać postanowienie o niedopuszczalności odwołania, co lepiej zabezpiecza stronie możność obrony jej praw w postępowaniu odwoławczym niż instytucja pozostawienia podania bez rozpoznania (tak: M. Jaśkowska, A. Wróbel, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", wyd. Zakamycze 2005, str. 773). Zgodnie natomiast ze stanowiskiem odmiennym w tej kwestii, w omawianej sytuacji zastosowanie ma w pełni art. 64 § 2 k.p.a., co oznacza, że po bezskutecznym upływie 7-dniowego terminu do usunięcia braków formalnych odwołania, organ odwoławczy powinien przedmiotowe odwołanie pozostawić bez rozpoznania (tak: B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", wyd. C.H. Beck, Warszawa 2008, str. 595-596).

Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie przychyla się do pierwszego z wyżej wymienionych stanowisk prezentowanych w doktrynie, a więc w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków w terminie, organ odwoławczy powinien wydać postanowienie o niedopuszczalności odwołania, co lepiej zabezpiecza stronie możność obrony jej praw w postępowaniu odwoławczym niż instytucja pozostawienia podania bez rozpoznania, gdyż zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostawienie sprawy bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., nie wymaga wydania rozstrzygnięcia w postaci decyzji lub postanowienia (por. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 października 2008 r. II OSK 1268/07, LEX nr 503717).

Powyższe ma szczególne znaczenie w sprawie o cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, gdyż jak już wcześniej wskazano, przepis art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. c Prawa o ruchu drogowym stanowi o trybie określonym w art. 124 ust. 1 pkt 2 lub 3, które dotyczą kierującego pojazdem skierowanego na badanie psychologiczne przez organ kontroli ruchu drogowego. Ostateczne bowiem zakończenie decyzją postępowania w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne nie pozostawia wątpliwości co do orzekania w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem.

W niniejszej sprawie organy administracji pominęły twierdzenia pełnomocnika skarżącego – Z. D.dotyczące niedoręczenia wezwania z dnia [...] do usunięcia braków formalnych odwołania od skierowania (decyzji z dnia [...] r.) na badania psychologiczne Ł. D., co miało zasadnicze znaczenie procesowe związane ze skutecznym doręczaniem pełnomocnikowi skarżącego korespondencji. Organy dysponując wiedzą odnośnie adresu zamieszkiwania pełnomocnika skarżącego, ww. korespondencję w sprawie skierowały na adres Ł. D. Przyjąć można, że wezwanie skierowane do Ł. D. miało na celu potwierdzenie czynności przez mocodawcę, czyli sanowanie czynności dokonanej przez niewłaściwie umocowanego pełnomocnika. Brak jest jednak podstaw do przyjęcia, że żądanie skierowane do Ł. D., do potwierdzenia czynności dokonanych przez jego ojca, było prawidłowo doręczone, a więc skuteczne. Organy twierdzą, że Ł. D. nie odebrał skierowanej do niego korespondencji. Tymczasem doręczenie zastępcze, przewidziane w art. 43 k.p.a., jest skuteczne i prawidłowe tylko wówczas, jeżeli spełnione są przesłanki określone w tym przepisie, a mianowicie: adresat musi przebywać pod adresem, na który skierowano korespondencję (choć w momencie doręczania przesyłki jest w tym mieszkaniu nieobecny - nieobecność czasowa nie jest związana ze zmianą miejsca zamieszkania lub pobytu), pismo przyjęła za pokwitowaniem osoba wymieniona w art. 43 k.p.a., czyli dorosły domownik, sąsiad lub dozorca domu, przy czym w wypadku doręczenia pisma sąsiadowi lub dozorcy w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata doręczyciel zamieścił zawiadomienie o doręczeniu zastępczym. Zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę, 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia - art. 44 § 3 k.p.a. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.).

Niespełnienie przesłanek określonych w art. 43 k.p.a. lub 44 k.p.a. powoduje, że brak jest podstaw do przyjęcia domniemania doręczenia przesyłki. Nad tą kwestią organ przeszedł do porządku przyjmując, że nieodebranie przesyłki przez Ł.D. czyni doręczenie skutecznym.

Przy czym podkreślić należy, że w aktach sprawy brak jest zwrotu powyższej korespondencji, co uniemożliwia Sądowi ocenę prawidłowości jej doręczenia. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji przyjął, że decyzja Komendanta Powiatowego Policji w W.z dnia [...] o skierowaniu Ł.D. na badania psychologiczne weszła do obrotu prawnego opierając się na wyjaśnieniach Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł.zawartych w piśmie z dnia [...] roku, a skierowanych do Posła RP. Tego rodzaju ustalenie organu odwoławczego nastąpiło bez właściwej i wyczerpującej oceny skuteczności doręczenia skarżącemu przedmiotowej przesyłki, w okolicznościach sprawy, z których wynikało, że to pełnomocnik skarżącego wniósł odwołanie i to on winien być wezwany w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia braków odwołania poprzez złożenie pełnomocnictwa na piśmie lub zgłoszenia do protokołu w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że niedopełnienie tej czynności spowoduje pozostawienie odwołania bez rozpoznania. Ponadto organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji powołał się na wezwanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...]. skierowane do skarżącego, które odebrała jego żona. Zauważyć jednak należy, że pismo to dotyczyło ewentualnego postępowania administracyjnego w przedmiocie wznowienia postępowania o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne, a organy nie wyjaśniły jednoznacznie, czy decyzja o skierowaniu na badania psychologiczne z dnia [...] r. stała się ostateczna.

Takie też ustalenia stanu faktycznego poczyniły organy administracji i nie można się zgodzić, iż było to wynikiem skorelowania przepisu art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. c z art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Ta okoliczność miała wpływ na ocenę, czy skoro nie zostało w sposób nie budzący wątpliwości ustalone, że istniała ostateczna decyzja o skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne, to istniała podstawa do cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, że w dniu [...] r. była ostateczna decyzja o skierowaniu Ł. D. na badania psychologiczne, umożliwiająca cofnięcie mu uprawnień do kierowania pojazdami w związku z niepoddaniem się tym badaniom.

A zatem organy administracji zobowiązane były do przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego uwzględniającego w tej mierze twierdzenia pełnomocnika skarżącego (art. 7, 77, 80 k.p.a.). Dopiero wyjaśnienie wszystkich tych kwestii pozwoliłoby na ocenę, czy istniały podstawy do zastosowania art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

Reasumując, Sąd stwierdził, iż organy orzekające w niniejszej sprawie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, a także naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie podzielił stanowiska organów administracji publicznej, iż w tym stanie faktycznym, skoro skarżący nie poddał się badaniom psychologicznym, to spełnione zostały przesłanki do cofnięcia mu uprawnienia do kierowania pojazdem. Na pewno w interesie społecznym leży, aby osoba, która przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy, poddana została badaniom w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, ale postępowanie administracyjne w tym zakresie winno być przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Z powyższego wynika, że materiał dowodowy w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym nie został zgromadzony i rozpatrzony w sposób dostateczny do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Organy administracji winny dążyć do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przed podjęciem rozstrzygnięcia oraz winny kierować się zasadami prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania do organów Państwa i udzielać stronom stosownych informacji (art. 7- 9 k.p.a.), a decyzje uzasadnić w sposób odpowiadający przepisom prawa (art. 107 § 1- 3 k.p.a.).

W niniejszej sprawie Sąd stwierdził naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny uwzględnić wszystkie powyższej wskazane przez Sąd uwagi oraz ponownie zebrać i ocenić materiał dowodowy.

Zgodnie z art. 135 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji. Uwzględniając treść art. 152 tej ustawy, zgodnie z którym, w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.

t.p.