Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej P.p.s.a., zawiesił postępowanie z uwagi na przedstawienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 21 stycznia 2021 r. Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego o treści: "Czy art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1610), w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie przepisu art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360, z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 października 2020 r. do spraw dotyczących ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych po dniu 6 listopada 2018 r. w odniesieniu do policjantów zwolnionych ze służby przed dniem 6 listopada 2018 r. jest zgodny z art. 2, art. 8 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 190 ust. 1, 3 i 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.".
Sprawa w Trybunale Konstytucyjnym została zarejestrowana pod sygnaturą P 7/21 i do chwili obecnej nie została rozstrzygnięta.
Mając na uwadze długi okres oczekiwania na udzielenie odpowiedzi przez Trybunał Konstytucyjny (ponad 2 lata) oraz nieznany do chwili obecnej termin jej udzielenia, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że dalsza zwłoka w rozpoznaniu zawisłych przed nim licznych spraw ze skarg policjantów w przedmiocie wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe (ponad 1000), w tym spraw, w których postępowania zostały zawieszone, narusza prawo skarżących do rozpoznania ich spraw w rozsądnym terminie. Koliduje też z wynikającą z art. 7 P.p.s.a. zasadą, zgodnie z którą sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Takie działania naruszają również zasadę wynikającą z art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.
W przedstawionych okolicznościach sprawy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, pomimo iż nie ustała przyczyna zawieszenia postępowania, to zaistniały inne okoliczności uzasadniające ze względu na zasady: sprawiedliwości społecznej, celowości i ekonomii procesowej podjęcie postępowania na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 P.p.s.a.
