Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu powiatu postanawia: zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 13.862,- zł (trzynaście tysięcy osiemset sześćdziesiąt dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Postanowieniem z dnia 7 lutego 2018 r. sygn. akt II GZ 925/17 Naczelny Sąd Administracyjny, w wyniku rozpoznania zażalenia A Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. – dalej jako "Skarżąca" na postanowienie w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawarte w punkcie 3. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 września 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 950/17 w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 sierpnia 2014 r. w przedmiocie określenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu powiatu, uchylił zaskarżone postanowienie zawarte w punkcie 3. powołanego wyroku i w tym zakresie przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu NSA wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte skargą wniesioną w dniu 30 września 2014 r. W momencie wydania przez WSA w Gdańsku w dniu 20 stycznia 2015 r. (sygn. akt I SA/Gd 1272/14) wyroku oddalającego skargę nastąpiło zakończenie postępowania w tej instancji. Wskutek wniesienia od tego wyroku skargi kasacyjnej zostało zainicjowane postępowanie drugoinstancyjne, które trwało w chwili wejścia w życie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm. – dalej jako "rozporządzenie z 2015 r.") (tj. w dniu 1 stycznia 2016 r.) oraz w chwili wejścia w życie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 1668 – dalej jako "rozporządzenie z 2016 r.") zmieniającego rozporządzenie z 2015 r. (tj. w dniu 27 października 2016 r.). Postępowanie w tej instancji zakończyło się w dniu 19 stycznia 2017 r., kiedy NSA wydał wyrok (sygn. akt II GSK 1448/15), którym uchylił wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 stycznia 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi.

Oznacza to, że w dniu 19 stycznia 2017 r. doszło w tej sprawie do zakończenia postępowania w danej instancji w rozumieniu § 21 rozporządzenia z 2015 r. oraz § 2 rozporządzenia z 2016 r., tj. przed NSA. Zatem po tym dniu w sprawie winno mieć zastosowanie rozporządzenie z 2015 r. w brzemieniu obowiązującym po wejściu w życie rozporządzenia z 2016 r. i na podstawie przepisów znowelizowanego rozporządzenia z 2015 r. Sąd pierwszej instancji powinien policzyć koszty zastępstwa procesowego w ponownie prowadzonym postępowaniu, czego jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia zawartego w pkt 3 wskazanego wyroku - nie uczynił.

NSA wyjaśnił również, że w rozpoznawanej przez Sąd pierwszej instancji sprawie skarga Skarżącej została uwzględniona częściowo, jednak z uzasadnienia wyroku z dnia 20 września 2017 r. nie wynika, aby Sąd pierwszej instancji odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w części. Ponadto w rozpoznawanej przez Sąd pierwszej instancji sprawie, przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna (306.172,- zł), od której Skarżąca uiściła wpis stosunkowy w wysokości 3.062,- zł. Zgodnie zaś z treścią § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia z 2015 r. w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę oblicza się na podstawie § 2. Skoro zatem wartość przedmiotu sprawy przekraczała 200.000,- zł, to wysokość kosztów zastępstwa procesowego winna być określona na podstawie art. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia z 2015 r.

NSA stwierdził końcowo, że ponownie rozpoznając wniosek Skarżącej o zwrot kosztów postępowania, Sąd pierwszej instancji weźmie pod uwagę powyższe rozważania i podejmując decyzje w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zastosuje właściwe przepisy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej jako "p.p.s.a."), orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe.

Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Stosownie zaś do art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

Mając na uwadze powyższe, Sąd związany prawomocnym postanowieniem NSA z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt II GZ 925/17 oraz zawartą w tym postanowieniu argumentacją stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie w dniu 19 stycznia 2017 r. doszło w tej sprawie do zakończenia postępowania w danej instancji w rozumieniu § 21 rozporządzenia z 2015 r. oraz § 2 rozporządzenia z 2016 r., tj. przed NSA. Zatem po tym dniu w sprawie winno mieć zastosowanie rozporządzenie z 2015 r. w brzemieniu obowiązującym po wejściu w życie rozporządzenia z 2016 r. i na podstawie przepisów znowelizowanego rozporządzenia z 2015 r., które zawiera odrębne przepisy, o których mowa w art. 205 § 2 p.p.s.a.

Wskazać również należy, że przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna (306.172,- zł), od której Skarżąca uiściła wpis stosunkowy w wysokości 3.062,- zł. Zgodnie z treścią § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia z 2015 r. w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę oblicza się na podstawie § 2. Skoro zatem wartość przedmiotu sprawy przekraczała 200.000,- zł, to wysokość kosztów zastępstwa procesowego winna być określona na podstawie art. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia z 2015 r., czyli w wysokości 10.800, - zł.

Uwzględniając powyższe Sąd zasądził od organu na rzecz Skarżącej kwotę 13.862, - zł, na którą składa się kwota uiszczonego wpisu sądowego od skargi w wysokości 3.062,-zł oraz kwota kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 10.800,- zł.

Mając na uwadze powyższe, Sąd działając w oparciu o art. 200, art. 205 § 2 w związku z art. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia z 2015 r. w brzemieniu obowiązującym po wejściu w życie rozporządzenia z 2016 r. orzekł, jak w postanowieniu.