Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 9 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 1319/15 w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 26 października 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 1319/15, po rozpoznaniu skargi A. A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD) z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] lipca 2012 r. w miejscowości O. (droga powiatowa o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t) zatrzymano do kontroli siedmioosiowy samochód specjalny (żuraw samochodowy), który wykonywał przejazd drogowy na rzecz przedsiębiorcy A. A. (dalej: skarżąca). Na skutek stwierdzonych naruszeń, decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 43 380 złotych. Decyzję tę, na skutek odwołania skarżącej, GITD uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W wyniku ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 44 520 złotych.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2015 r. GITD, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 13 ust. 1, ust. 1a, ust. 1b pkt 1, ust. 2, art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 1b pkt 1, ust. 2, art. 40c, art. 41 ust. 4-6 oraz lp. 1, Ip. 6 pkt 4 lit. d) i e) załącznika nr 2 do ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260; w skrócie: u.d.p.), art. 64 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137; w skrócie: p.r.d.), § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 951), art. 5 w zw. z art. 8 ustawy z 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2011 r., nr 222, poz. 1321; dalej: ustawa zmieniająca), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2014 r.

W uzasadnieniu GITD wskazał, że podstawą nałożenia kary były pomiary pojazdu wykonane przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych [...] i [...], które w chwili kontroli legitymowały się ważnym świadectwem zgodności wydanym przez Okręgowy Urząd Miar w Poznaniu w dniu [...] lipca 2011 r. Organ stwierdził, że miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia równości terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] kwietnia 2012 r., który zatwierdza to stanowisko. Powyższe dokumenty okazano kierowcy pojazdu, który nie wnosił o ponowne zważenie pojazdu i podpisał protokół bez uwag.

Przywołując treść § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, GITD wskazał, że przez oś pojedynczą rozumie się oś oddaloną od osi sąsiedniej o więcej niż 1,8 m lub dwie sąsiednie osie oddalone od siebie o mniej niż 1 m, a przez oś wielokrotną - zespół złożony z dwóch lub więcej osi, zwanych "osiami składowymi", w którym odległość między sąsiednimi osiami składowymi jest nie mniejsza niż 1 m i nie większa niż 1,8 m. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy stwierdziły przekroczenie dopuszczalnych norm nacisków osi w ten sposób, że: nacisk na podwójnej osi (I i II osi) wyniósł 24,85 t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę), co daje przekroczenie o 10,35 t, a nacisk na podwójnej osi (III i IV osi) wyniósł 23,15 t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 8,65 t. Ponadto stwierdzono, że długość pojazdu wynosi 18,27 m, co stanowi przekroczenie dopuszczalnej długości o 6,27 m.

Odnosząc się do sposobu przeprowadzenia ważenia pojazdu GITD wyjaśnił, że brak jest odnośnej regulacji prawnej co do zastosowania przenośnych wag do pomiarów statycznych, co powoduje, iż inspektorzy ITD stosują zapisy instrukcji wag dołączonych przez producentów. Jak stanowi instrukcja obsługi wag typu SAW 10C/II eksploatacja tych wag bez wykorzystania żadnych środków możliwa jest na wszystkich normalnych nawierzchniach drogi, a w przypadku nawierzchni nierównej należy zwrócić uwagę na konieczność zachowania co najmniej 5 mm odległości przy nawierzchni drogi wskutek pomiaru odchylenia (ugięcia) nawierzchni przy obciążeniu. Organ wyjaśnił, iż z ww. instrukcji wynika, że waga może pracować samodzielnie lub w parach i grupach od 4 do 6 wag w celu pomiaru nacisku koła, nacisku na oś, na grupę osi lub pomiaru ciężaru samochodów ciężarowych oraz zestawów pojazdów. Jednocześnie instrukcja wskazuje, że nie powinno się przeprowadzać pomiaru w miejscu o nachyleniu ponad 2% w kierunku jazdy, co nie dotyczy stanowiska ważenia podczas omawianej kontroli. Dalej organ wskazał, że zgodnie z pkt 5.2 homologacji istnieje możliwość połączenia dwóch wag do pomiaru osi, co jednak nie wyklucza wyznaczenia pomiaru osi za pomocą dwóch wag bez zastosowania interfejsu. W takim przypadku każda z wag wskazuje nacisk na koło danej osi, które po zsumowaniu dają wartość nacisku osi pojazdu. W rozpoznawanej sprawie kontrolujący inspektor zsumował wartość nacisku na każde koło danej osi i uzyskał wartość nacisku osi pojazdu. Wyniki pomiarów poszczególnych osi zostały zaś zsumowane, w wyniku czego otrzymano naciski na osiach wielokrotnych.

W ocenie organu cała procedura ważenia odbyła się prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych, była dokonana przez kompetentne organy i jej wyniki są w pełni wiarygodne. Podczas kontroli dokonano pomiaru każdej osi kontrolowanego samochodu specjalnego, które to wyniki zostały zawarte w tabeli pomiarów w protokole kontroli. Tym samym za chybioną organ uznał argumentację strony, iż brak jest wyników bezpośrednich pomiarów, a organ posiłkuje się jedynie dowodami pośrednimi. W tabeli pomiarów w protokole kontroli wskazano wartości nacisków każdej osi pojazdu, które następnie po kwalifikacji osi pojazdu posłużyły do wyznaczenia wielkości przekroczenie dopuszczalnej normy.

Również za bezpodstawną GITD uznał argumentację, iż organ I instancji dokonał błędnej kwalifikacji prawnej, nie różnicując kwestii osi napędowej i nienapędowej. Nie ma bowiem znaczenia z jakich osi składowych złożona jest oś wielokrotna, tj. z osi napędowej lub nienapędowej, gdyż stanowiący o wysokości kary za naruszenie lp. 6 pkt 4 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych, odnosi się do osi podwójnych - bez rozróżnienia na osie napędowe i nienapędowe.

Zdaniem GIDT, w sprawie nie wystąpiły okoliczności pozwalające na uznanie, iż skarżąca dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miała wpływu na powstanie naruszenia, co zgodnie z art. art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej pozwoliłoby na umorzenie postępowania.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca wniosła skargę, w której domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniosła w szczególności, że użycie jedynie dwóch wag do pomiarów statycznych typu SAW, w celu ustalenia nacisków osi siedmioosiowego pojazdu, dyskwalifikuje ustalenia tej kontroli.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecny tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, w skrócie: p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd I instancji wskazał, że materialno-prawną podstawą decyzji był obowiązujący w dacie kontroli art. 13g ust. 1 u.d.p. przewidujący, że za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną. Natomiast zgodnie z art. 13g ust. 2 u.d.p., wysokość kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, określa załącznik numer 2 do ustawy. Z powyższych regulacji prawnych wynika, że w sprawach o nałożenie kary pieniężnej ustalenia wymagało, czy rzeczywiście miał miejsce przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oraz czy faktycznie miało miejsce przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi. Poza sporem pozostaje okoliczność, że w rozpoznawanej sprawie ustalenia te poczyniono na podstawie protokołu kontroli. W ocenie Sądu I instancji, istota sporu sprowadza się więc do tego, czy do ustalenia stwierdzonych protokołem nacisków osi kontrolowanego pojazdu, w tym osi wielokrotnych, użyto przewidzianych do tego celu wag, a zatem czy wskazane w protokole wyniki kontroli odpowiadają faktycznemu stanowi rzeczy. WSA podkrelił, że problem w sprawie leży nie w tym, że organy posługiwały się nielegalnymi urządzeniami, ale w tym, czy legalne urządzenia - posiadające odpowiednie homologacje i świadectwa zgodności - zostały wykorzystane w sposób zgodny z prawem. Okoliczność ta ma znaczenie także i z tego punktu widzenia, że świadectwa homologacji wag przenośnych nieautomatycznych do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II wskazują, iż wagi tego typu są przeznaczone do pomiaru nacisku kół i pojedynczych osi.

Powyższe, zdaniem WSA oznacza, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do przyjęcia, iż wagi użyte podczas kontroli - w układzie dwóch wag połączonych - mogły służyć do pomiarów nacisku dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych. Natomiast z punktu widzenia konieczności oceny dokonanych przez organ ustaleń faktycznych istotną w sprawie pozostaje możliwość użycia wskazanych w protokole kontroli wag także do pomiaru nacisku wielokrotnej osi. W ocenie Sądu w omawianym zakresie materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwalał przyjąć, że stwierdzone protokołem kontroli przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi odzwierciedlały rzeczywisty stan rzeczy. WSA wskazując na znajdujące się w aktach sprawy świadectwo Homologacji UE nr D98-09-08, z którego wynika, że waga SAW 10C/II przeznaczona jest do pomiaru obciążenia koła i osi stwierdził, że z powyższego świadectwa nie wynika wprost, że ww. waga przeznaczona jest także do pomiaru nacisku osi wielokrotnych poprzez sumowanie wyników pomiarów. W ocenie Sądu I instancji, także instrukcja obsługi wag nie stanowi jednoznacznie, że przy pomocy stanowiska z jedną parą wag dopuszczalne jest ważenie pojazdów o liczbie osi większej niż trzy osie, ani też, że przy użyciu wskazanych wag można ustalać naciski osi poprzez sumowanie wyników pomiarów nacisków kół (a nie w układzie dwóch połączonych wag), ani wyznaczać nacisków osi wielokrotnych poprzez zsumowanie nacisków poszczególnych osi. Z tego powodu WSA uznał, że zasadne było poszerzenie materiału dowodowego w sprawie poprzez uzyskanie jednoznacznej opinii Głównego Urzędu Miar w przedmiocie możliwości zastosowania jednej pary wag SAW 10C/II do wyżej wskazanych celów i we wskazany wyżej sposób, a także opinii biegłego dla ustalenia, czy uzyskane w czasie kontroli pomiary pozwalają obliczyć - w sposób obiektywny i precyzyjny - rzeczywiste naciski na osie w kontrolowanym pojeździe.

Końcowo WSA zauważył, że organy nałożyły na skarżącą także karę za przekroczenie dopuszczalnej długości pojazdu o 6,27 m (7x120 zł), niemniej jednak w decyzji brak wskazania jakichkolwiek okoliczności z tym związanych, czy opisu ustaleń dokonanych przez organy w tym zakresie, a zatem również z tego powodu zaskarżony akt uchyla się spod merytorycznej kontroli Sądu.

Tym samym, wobec nieustalenia stanu faktycznego w sprawie, Sąd za przedwczesne uznał badanie zarzutów związanych z naruszeniem przez organy prawa materialnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył GITD, zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecny tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; w skrócie: k.p.a.) przejawiające się w mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy nie dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie w zakresie pomiaru nacisku osi wielokrotnych kontrolowanego pojazdu przy użyciu wag SAW 10 C/II, podczas gdy prawidłowość uzyskanych za pomocą wag typu SAW 10 C/II wyników pomiaru nie może budzić żadnych wątpliwości, a skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że były one błędne, a jeśli tak, to w jakim stopniu, zaś organy dowiodły w toku postępowania, iż w oparciu o obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne oraz dokumenty dopuszczające wagi do użytkowania, za ich pomocą prawnie dopuszczalne i w pełni uprawnione było dokonanie ustaleń także w zakresie nacisku osi wielokrotnych pojazdu;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., przejawiające się w niczym nieuprawnionym i błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji w zakresie ustaleń faktycznych, że pomiar nacisku osi wielokrotnych kontrolowanego pojazdu mógł być wadliwy, gdyż został przeprowadzony za pomocą wag SAW 10C/II, które w ocenie Sądu I instancji przeznaczone były wyłącznie do pomiaru nacisku kół i pojedynczych osi, podczas gdy z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, w tym w szczególności ze Świadectwa Homologacji UE nr D98-09-08 oraz Instrukcji Obsługi wag typu SAW 10C/II zastrzeżenie takie wcale nie wypływa, a wręcz przeciwnie, Instrukcja Obsługi wag wprost dopuszcza przy ich użyciu pomiar osi wielokrotnych pojazdu;

3) art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegające na mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, iż zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli ze względu na niewskazanie okoliczności związanych z przekroczeniem dopuszczalnej długości pojazdu, podczas gdy w uzasadnieniu decyzji organ wskazał na wszystkie istotne okoliczności związane z tym naruszeniem.

Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

Skarżąca w piśmie procesowym wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

W skardze kasacyjnej podniesiono wyłącznie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. k.p.a. i p.p.s.a.

Przechodząc do oceny zarzutów wskazanych w pkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, że ich istota sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy dwie wagi SAW 10C/II użyte w taki sposób jak w tej sprawie (a więc nie w układzie dwóch połączonych wag), mogły być zastosowane przez funkcjonariuszy organu do określenia nacisku na osie wielokrotne pojazdu wieloosiowego. Skarżąca kwestionowała oparcie ustaleń dotyczących pomiaru nacisków osi siedmioosiowego pojazdu za pomocą dwóch wag nieautomatycznych SAW 10/C, niepołączonych ze sobą i zastosowanych do osi podwójnych, co znalazło akceptację Sądu I instancji. WSA przyjął, że wyjaśnienia zawarte w zaskarżonej decyzji dotyczące użycia ww. wag do ważenia nacisku osi wielokrotnych nie są wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy.

Jest niesporne, że do wykonania pomiarów nacisków osi pojazdu użyto dwóch wag SAW 10C/II, posiadających aktualną legalizację i ustawionych w miejscu specjalnie przystosowanym do ustawienia jednej pary wag, którego spadki zostały zmierzone przez uprawnionego geodetę. Nie jest też w sprawie sporne między stronami to, że te wagi nie były ze sobą połączone.

W aktach znajduje się Świadectwo Homologacji UE, z którego wynika, że waga nieautomatyczna SAW 10C/II służy jedynie do pomiaru nacisków kół i nacisków osi (w układzie dwóch połączonych wag). Urządzenie to nie posiada homologacji na dokonywanie pomiarów nacisku osi wielokrotnych poprzez sumowanie wyników pomiarów. Ponadto ze znajdującej się w aktach sprawy Instrukcji obsługi wag SAW 10C/II, pochodzącej od producenta wynika, że wagi te służą do pomiaru obciążenia kół, a po połączeniu dwóch wag - do pomiaru obciążenia osi. W Instrukcji opisano sposób łączenia wag. Producent nie przewiduje natomiast wyraźnie ważenia nacisku osi przy użyciu dwóch niepołączonych wag – jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Z instrukcji obsługi nie wynika jednoznacznie, że przy pomocy stanowiska z jedną parą wag (nie w układzie połączonych wag), można ustalać naciski osi poprzez sumowanie wyników pomiarów nacisku kół. Z instrukcji obsługi nie wynika też jednoznacznie, że dopuszczalne jest przy użyciu tych wag wyznaczanie nacisku osi wielokrotnych poprzez sumowanie nacisków poszczególnych osi oraz ważenie pojazdów o liczbie osi większej niż trzy. W Instrukcji przewidziano ważenie pojazdów dwu lub trzyosiowych przy pomocy 4 lub 6 wag w jednej procedurze ważenia. Na str. 7 Instrukcji (pkt 2.5) zawierającej rysunki wyjaśniające sposób ustawienia wag, producent przewiduje ważenie pojazdów dwuosiowych oraz trzyosiowych przy pomocy dwóch wag, przy ważeniu odpowiednio dwukrotnym lub trzykrotnym. Z rysunku nie wynika, że przy użyciu stanowiska składającego się z dwóch wag, producent przewiduje ważenie pojazdów mających cztery osie lub więcej. Jak wynika z ilustracji, producent przewiduje ważenie pojazdów o większej ilości osi przy użyciu zespołów trzech lub czterech par wag.

Jak wynika z powyższego, ani Świadectwo homologacji, ani Instrukcja obsługi wag SAW 10C/II nie określają w sposób jednoznaczny, że przy pomocy dwóch niepołączonych wag można ważyć naciski na osie poprzez sumowanie wyników pomiarów nacisków kół oraz nacisku osi wielokrotnych poprzez sumowanie wyników pomiaru nacisków osi pojedynczych, a także ważyć pojazdy o liczbie osi większej niż trzy.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, że organy nie wyjaśniły w sposób jednoznaczny, że użyte do pomiarów w trakcie kontroli wagi typu SAW 10C/II mogły być zastosowane w rozpoznawanej sprawie do zważenia nacisku osi wieloskładowych siedmioosiowego pojazdu. W tej sprawie organy nie dochowały precyzji przy ustaleniu stanu faktycznego, gdyż nie wskazały, że dokonując w dniu [...] lipca 2012r. kontroli należącego do skarżącej kasacyjnie siedmioosiowego pojazdu marki Liebherr, nr rej. [...], funkcjonariusze działali zgodnie z prawem w zakresie ustalenia nacisków na poszczególnych osiach, skoro użyli do pomiaru tych wielkości dwóch wag typu SAW 10C/II. Zastosowanie w procedurze ważenia dwóch niepołączonych wag, zasadnie zostało zakwestionowane przez Sąd I instancji. W tym zakresie NSA potwierdza wcześniejsze własne stanowisko, zgodnie z którym tak przeprowadzone postępowanie co do podstawowej okoliczności dla wymierzenia kary, nie ustala faktów w sposób jednoznaczny i niewątpliwy, przez co narusza standardy postępowania administracyjnego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2018r., sygn. akt II GSK 793/16; z dnia 1 lutego 2018r., sygn. akt II GSK 795/16; z dnia 26 września 2017r., sygn. akt II GSK 3492/15; z dnia 22 listopada 2016r., sygn. akt II GSK 1266/16; z dnia 25 września 2015r., sygn. akt II GSK 1724/14; z dnia 21 października 2014r., sygn. akt II GSK 1315/13 - dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Trafnie zatem uznał Sąd I instancji, że organy obu instancji naruszyły art. 7 i 77 oraz 107 § 3 k.p.a., co w konsekwencji skutkowało uchyleniem decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Prawidłowe jest bowiem stanowisko Sądu I instancji, który stwierdzając niejednoznaczność przewidzianych przez producenta sposobów dokonywania pomiarów wagowych pojazdów, nacisków ich osi oraz wagi netto, szczególnie w konfiguracji zastosowanej podczas kontroli pojazdu skarżącej uznał, że organ powinien był poszerzyć materiał dowodowy o dowody wskazujące na możliwość przeprowadzenia tego typu pomiaru z wykorzystaniem tylko dwóch wag SAW 10C/II.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny za nieuzasadnione uznał zarzuty podniesione w punkcie 1 i 2 skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie organu, w rozpoznawanej sprawie przyczyną zakwestionowania legalności działania organów nie było posługiwanie się nielegalnymi urządzeniami, lecz wątpliwość co do tego, czy legalne urządzenia zostały wykorzystane w sposób zgodny z prawem, skoro dokonano nimi ważenia pojazdu w sposób nieprzewidziany wyraźnie w homologacji i instrukcji.

Częściowo zasadny okazał się natomiast zarzut sformułowany w punkcie 3 skargi kasacyjnej, trafnie bowiem podnosi skarżący kasacyjnie organ, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w części kwestionującej rozstrzygnięcie organu dotyczące przekroczenia dopuszczalnej długości pojazdu, narusza art. 141 § 4 p.p.s.a.. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd nie wyjaśnił precyzyjnie na jakich przesłankach się oparł twierdząc, że decyzja organu w tym zakresie nie poddaje się kontroli, gdyż organ nie wskazał okoliczności związanych z tym naruszeniem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego te okoliczności wynikają w sposób jednoznaczny z zaskarżonej decyzji oraz ze znajdującego się w aktach "Protokołu kontroli z dnia [...].07.2012r., godz. 22.40" (k. 89 akt adm.). Na str. 2 tego protokołu w części zatytułowanej "Wyniki przeprowadzonej kontroli pojazdu wraz z ładunkiem" w punkcie "d" zawierającym "Pomierzone wymiary pojazdu/zespołu łącznie z ładunkiem w metrach" zawarto tabelę, w której wskazano w ramach parametru długość: "pomiar 18,27, normę 12 oraz przekroczenie 6,27". Z kolei na str. 2 Załącznika do protokołu "Opis stwierdzonych naruszeń" organ wskazał podstawę prawną oraz dokonał obliczenia wysokości kary (120 zł razy 7). W protokole kontroli jest też oświadczenie kierującego pojazdem, że okazano mu świadectwa legalizacji przyrządów pomiarowych (str.2). Podkreślić też trzeba, że okoliczności związane z przekroczeniem dopuszczalnej długości pojazdu – wyraźnie i jednoznacznie wskazane przez organ - nie były w sprawie kwestionowane przez skarżącą. Sąd I instancji nie miał więc podstaw do uznania, że wskazane przez organ okoliczności związane z przekroczeniem dopuszczalnej długości pojazdu były niewystarczające i że w tym zakresie postępowanie organu nie było prawidłowe. Zasadność skargi kasacyjnej w tej części nie mogła jednak przynieść oczekiwanego przez skarżący kasacyjnie organ rezultatu w postaci uchylenia wyroku. Stawiając zarzut oparty na przepisie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., autor skargi kasacyjnej powinien nie tylko wskazać, który przepis postępowania został naruszony, lecz również uzasadnić, jaki istotny wpływ na wynik sprawy mogło mieć to naruszenie. Przez "wpływ", o którym mowa w tym przepisie, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a zaskarżonym orzeczeniem sądu I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy (por. m.in. wyrok NSA z 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09 - dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Tego zaś w tej sprawie skarżący kasacyjnie nie wykazał. Zaskarżony wyrok, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu z powodów wskazanych powyżej (art. 184 § 1 p.p.s.a.).

Zasadnie bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, nie kwestionując legalności samych wag, że zarówno z homologacji tych urządzeń jak i instrukcji ich obsługi nie wynikało w sposób jednoznaczny, aby możliwe było wykonanie pomiarów nacisku osi wielokrotnych przy użyciu dwóch wag typu SAW 10C/II. Sąd I instancji prawidłowo stwierdził brak materiału dowodowego, który wskazywałby w sposób jednoznaczny, nie nasuwający wątpliwości, iż możliwe było ustalenie w przedmiotowym wieloosiowym pojeździe nacisku osi pojedynczej za pomocą tylko dwóch wag, a więc sumowania wyników pomiaru nacisku kół oraz ustalenie nacisku osi podwójnej za pomocą tylko dwóch wag, a więc sumowania wyników pomiaru nacisku osi pojedynczych.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.