Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 28 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędziowie WSA Szymon Widłak WSA Marek Sachajko (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 roku przy udziale sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę

Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta K., działając na podstawie art. 84 ust. 3 w zw. z art. 81 ust. 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 t.j. ze zm., zwanej dalej p.r.d.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 t.j. ze zm., zwanej dalej k.p.a.) cofnął skarżącemu W. B. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów.

W uzasadnieniu Starosta wskazał, że w dniu [...] do Starostwa wpłynęło zawiadomienie Starosty O. o przekazaniu według właściwości pisma Transportowego Dozoru Technicznego, Oddziału Terenowego we W. informujące o rażącym naruszeniu przez diagnostę postanowień art. 81 ust. 12 p.r.d. oraz § 6 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2012 r., poz. 996 ze zm.). Powyższe wiadomości organ powziął w związku z wnioskiem właściciela pojazdu o nr rej. [...] o przeprowadzenie badania zbiornika LPG w przedmiotowym pojeździe, który jest przystosowany do zasilania gazem. Na podstawie zgromadzonych dokumentów TDT ustalił, że w dniu przeprowadzenia okresowego badania technicznego ww. pojazdu, tj. [...] r. nie posiadał on ważnego dokumentu poświadczającego sprawność zbiornika LPG i pomimo tego został on dopuszczony do ruchu przez diagnostę, który przeprowadził badanie techniczne przedmiotowego pojazdu z wynikiem pozytywnym.

Starosta wskazał, że w związku z powyższym zawiadomił diagnostę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów oraz poinformował o prawie czynnego udziału w sprawie.

Strona wskazywała na kwestię przedłużenia legalizacji zbiornika znajdującego się w pojeździe marki [...] o nr rej. [...] do dnia [...] r. Powołał się również na swoje bogate doświadczenie zawodowe. Starosta zauważył, że zbiornik o nr fabrycznym [...] dopiero w dniu [...] r. uzyskał wynik badania pozytywny.

Starostwa podkreślił, że badanie zostało przeprowadzone z wynikiem pozytywnym pomimo nieprzedstawienia badania zbiornika LPG i wbrew obowiązującym przepisom. Taki stan potwierdzają zgromadzone dowody w postaci zaświadczenia z badania technicznego pojazdu, wyciąg z rejestru badań i protokołu nr [...]. W związku z powyższym organ uznał, że zaistniały przesłanki wynikające z art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. Wprawdzie art. 84 ust. 3 ww. ustawy mówi o nieprawidłowościach w przeprowadzonych badaniach technicznych stwierdzonych w trakcie kontroli, jednakże organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, ze istotą przepisu jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Konsekwencje naruszania podstawowych zasad wykonywania zawodu diagnosty i dopuszczenie do ruchu pojazdów o niesprawdzonym stanie technicznym doprowadziłyby do zagrożenia najistotniejszych dóbr chronionych prawem, jakimi są życie i zdrowie ludzkie. Organ dodał, że na treść wydanej decyzji nie może mieć wpływu dotychczasowy sposób wykonywania obowiązków diagnosty.

Skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy wskazał, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest fakt, że badanie przedmiotowego zbiornika LPG przeprowadzone w dniu [...] r. zostało z wynikiem pozytywnym, a termin następnego badania został ustalony na dzień [...]., ponieważ w dniu przeprowadzenia badania technicznego pojazdu (tj. [...]r.) zbiornik LPG nie posiadał ważnego dokumentu poświadczającego jego sprawność. Dla stwierdzenia określonych w art. 84 ust. 3 uchybień nie jest istotna wina. Wystarczy stwierdzenie obiektywnie dokonanych uchybień.

Pismem z dnia [...] skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł skargę na powyższą decyzję.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie przepisu art. 84 ust. 3 p.r.d., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i cofnięcie skarżącemu uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów pomimo, że stwierdzenie określonych w art. 84 ust. 3 Prawo o ruchu drogowym uchybień nie zostało stwierdzone w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 p.r.d.,

2. rażące naruszenie interesu prawnego polegające na ograniczeniu skarżącemu wolności wykonywania zawodu diagnosty samochodowego pomimo, że skarżący w toku wykonywanej od 15 lat pracy - z wyłączeniem przypadku będącego przedmiotem niniejszego postępowania, stanowiącego incydentalne i jednorazowe zdarzenie w trakcie wieloletniej kariery zawodowej - wzorowo i skrupulatnie realizował swoje obowiązki, nie dopuszczając się uchybień, czy też nieprawidłowości w zakresie dokonywania przeglądów technicznych pojazdów.

Skarżący zwrócił uwagę na uzasadnione wątpliwości co do konstytucyjności przepisu art. 84 ust. 3 Prawo o ruchu drogowym, w zakresie, w jakim przewiduje on wyłącznie jedną sankcję w przypadku popełnienia przez diagnostę samochodowego deliktu administracyjnego i poddał pod rozwagę Sądu możliwość skorzystania z uprawnienia, o którym mowa w art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483, ze zm.; zwanej dalej jako: "Konstytucja RP") i przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego zmierzającego do ustalenia, czy przepis art. 84 ust. 3 Prawo o ruchu drogowym jest zgodny z przepisem art. 31 ust. 3 w zw. z art. 32 oraz art. 65 ust. 1 Konstytucji RP, albowiem od odpowiedzi na pytanie prawne, o którym mowa powyżej, zależy rozstrzygnięcie niniejszej sprawy toczącej się przed tut. Sądem

Skarżący wskazał, że cofnięcie diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych może nastąpić wyłącznie na skutek przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 Prawo o ruchu drogowym. Przepis art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym odwołuje się do kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 Prawa o ruchu drogowym, podczas gdy w brzmieniu ustawy - Prawo o ruchu drogowym obowiązującym w chwili obecnej, art. 83 Prawa o ruchu drogowym nie zawiera już ust. 6. Normę tę zastąpił nowo dodany art. 83b, który stanowi, że nadzór nad stacjami kontroli pojazdów sprawuje starosta (ust. 1). W ramach wykonywanego nadzoru starosta co najmniej raz w roku przeprowadza kontrolę stacji kontroli pojazdów w zakresie:

1. zgodności stacji z wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym;

2. prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów;

3. prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji.

Podążając za stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wyrażonym w wyroku z dnia 1 kwietnia 2014 r. , nieścisłość w zakresie odwołania w art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym do nieistniejącego przepisu, należy uznać za oczywiste niedopatrzenie ustawodawcy, który nowelizując treść art. 83 Prawa o ruchu drogowym, nie dokonał zmian w art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi nie ulega jednak wątpliwości, że stosując art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym organ administracji jest zobowiązany zastosować art. 83b ust. 2 Prawa o ruchu drogowym.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie.

W toku postępowania sądowoadministracyjnego WSA w Poznaniu postanowieniem zawiesił postępowanie z uwagi na fakt, iż postanowieniem z dnia 19 maja 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z następującym pytaniem prawnym: "Czy przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2012r. poz. 1137 ze zm.) w zakresie w jakim nakłada na starostę obowiązek cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych bez uwzględnienia okoliczności podmiotowych i przedmiotowych – jest zgodny z art. 65 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.)".

Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2017 r. Trybunał Konstytucyjny (sygn. akt P 16/16) umorzył postępowanie w przedmiocie powyższego pytania prawnego.

Następnie WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 10 stycznia 2018 r. podjął zawieszone postępowanie.

Pismem z dnia 31 stycznia 2018 r. pełnomocnik skarżącego złożył kolejne pismo, wnosząc o dokonanie przez tutejszy sąd indywidualnej oceny przepisu art. 84 ust. 3 p.r.d. w aspekcie konstytucyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę decyzji organów stanowi art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.o.r.d. Zgodnie z tym przepisem, organ (starosta, prezydent) cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. W przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna (art. 84 ust. 4 ustawy).

W ustalonym w sprawie stanie faktycznym organ I instancji pozyskał wiedzę o niezgodnych ze stanem faktycznym wpisach do dowodu rejestracyjnego z informacji udzielonej mu na piśmie przez Oddział Terenowy Transportowego Dozoru Technicznego. Sąd podzielił w pełni stanowisko wyrażone w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r. (sygn. akt II GSP 2/11. orzeczenie dostępne na stronie www. nsa.gov.pl). Jak wskazano w tej uchwale, sformułowanie "w wyniku przeprowadzonej kontroli" należy rozumieć jako wystąpienie podstaw faktycznych do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnień – co może nastąpić zarówno wówczas, gdy wynik kontroli u prowadzącego stację wykaże niezgodne z prawem działanie diagnosty, jak również wówczas, gdy informacje o takim działaniu organ poweźmie z innych źródeł.

Jak podkreśla się w orzecznictwie, art. 84 ust. 3 u.p.o.r.d. jest przepisem o charakterze typowo sankcyjnym, co oznacza konieczność ścisłej jego interpretacji. Wprowadzona w nim sankcja ma przy tym charakter bezwzględny, wobec czego stwierdzenie określonych uchybień skutkuje jej zastosowaniem i nie jest zależne od uznania organu w tym zakresie. Przepis ten co do zasady nie daje zatem możliwości "miarkowania" odpowiedzialności diagnosty w zależności od ciężaru stwierdzonych naruszeń oraz ich znaczenia dla zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Bardzo poważny charakter sankcji wynikającej z przepisu art. 84 ust. 3 u.p.o.r.d. czyni tym niemniej szczególnie istotnym, by ocena ustawowych przesłanek jego zastosowania była wnikliwa, a ich interpretacja uwzględniała zasadniczy cel tej regulacji, jakim jest czasowe odsunięcie od zawodu diagnostów nierzetelnych lub niespełniających wysokich wymogów stawianych im ze względu na wagę przeprowadzanych przez nich czynności i ich znaczenie dla zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa w ruchu drogowym. To zaś każe przyjąć, że samo ustalenie okoliczności, które mogłyby wskazywać na wystąpienie przesłanek ujętych w tym przepisie, nie zwalnia organów administracji publicznej od indywidualnej oceny takich okoliczności w każdej konkretnej sprawie co powinno następować z uwzględnieniem regulacji art. 7, 77 § 1 79 i 80 K.p.a. (por. wyrok z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 943/14 ( dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie www. orzeczenia .nsa.gov.pl).

Jak wynika z przywołanego art. 84 ust. 3 pkt 1 u.p.o.r.d., sankcjonowane jest przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, natomiast w art. 84 ust. 3 pkt 2 podstawą zastosowania sankcji jest wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Zastosowanie powyższej regulacji wymaga zatem każdorazowego odniesienia czynności diagnosty zarówno do ujawnionych faktów (zgodność zaświadczenia ze stanem faktycznym), jak i do obowiązujących przepisów zawierających szczegółowe regulacje dotyczące wydawania zaświadczeń oraz wpisy do dowodów rejestracyjnych a także do "określonego zakresu i sposobu" wykonania badań. Stawiane diagnoście wymogi co do zakresu i sposobu wykonania badania technicznego pojazdu, a także co do wydawania zaświadczeń i wpisów w dowodzie rejestracyjnym, określone zostały w wydanym, na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 81 ust. 15 u.p.o.r.d., rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. 2009, Nr 155, poz. 1232 ze zm.).

W rozpoznawanej sprawie w przypadku pojazdu poddanego badaniu technicznemu skarżący nie dochował określonych przepisami procedur tj. nie skontrolował wymienionej w przepisach dokumentacji przed dokonaniem wpisu do dowodu rejestracyjnego.

Stosownie do brzmienia z art. 81 ust. 12 p.o.r.d., badanie techniczne pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu może być przeprowadzone po przedstawieniu dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego.

Na podstawie art. 5 ust. 1. z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. 2000, Nr 122, poz. 1321) dozorowi technicznemu podlegają urządzenia techniczne w toku ich projektowania, wytwarzania, w tym wytwarzania materiałów i elementów, naprawy i modernizacji, obrotu oraz eksploatacji. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi rodzaje urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu. (art. 5 ust. 2). Ponadto, Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, objąć przepisami ustawy urządzenia mogące stwarzać inne niż określone w art. 4 pkt 1 zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz mienia i środowiska. (art. 5 ust. 3).

Zgodnie zaś z § 1 pkt 1 lit. f) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz. U. 2002, Nr 120, poz. 1021)., dozorowi technicznemu podlegają następujące rodzaje urządzeń technicznych:

1) urządzenia ciśnieniowe, w których znajdują się ciecze lub gazy pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego:

f) zbiorniki na gaz skroplony lub sprężony, służące do zasilania silników spalinowych w pojazdach.

Na podstawie art. 54 ust. 1 z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym specjalistyczne jednostki dozoru technicznego wykonują dozór techniczny nad urządzeniami technicznymi o szczególnej konstrukcji, przeznaczeniu lub sposobie eksploatacji, w zakresie określonym w art. 5 ust. 1, oraz nad innymi urządzeniami technicznymi w toku ich eksploatacji, napraw i modernizacji, jeżeli urządzenia te podlegają właściwości tych organów.

2. Właściwi ministrowie, którym podlegają specjalistyczne organy dozoru technicznego, ustalają, w drodze rozporządzenia, dla urządzeń technicznych o szczególnej konstrukcji, sposobie eksploatacji lub przeznaczeniu, objętych dozorem technicznym tych organów, warunki techniczne dozoru technicznego w zakresie określonym w art. 8 ust. 4 oraz rodzaje specjalistycznych urządzeń, przy których obsłudze i konserwacji wymagane jest posiadanie szczególnych kwalifikacji.

Jednocześnie w myśl zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 20 października 2006 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie projektowania, wytwarzania, eksploatacji, naprawy i modernizacji specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1465), do specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych zalicza się:

3) zbiorniki zamontowane w instalacjach zasilania pojazdów i statków żeglugi śródlądowej, napełniane: a) skroplonym gazem węglowodorowym LPG stanowiącym mieszaninę węglowodorów, zwane dalej "zbiornikami LPG".

Jak zarazem stanowi art. 13 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1125 z późn. zm.)., jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej w toku eksploatacji urządzeń technicznych objętych dozorem technicznym pełnym organ właściwej jednostki dozoru technicznego wykonuje okresowe i doraźne badania techniczne. Urządzenia techniczne objęte dozorem technicznym, z wyjątkiem urządzeń, o których mowa w art. 15 ust. 1, mogą być eksploatowane tylko na podstawie decyzji zezwalającej na ich eksploatację, wydanej przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego. (art. 14 ust. 1). W technicznie uzasadnionych przypadkach część badań urządzenia technicznego, o których mowa w ust. 2 pkt 2-4, może być przeprowadzona u wytwarzającego urządzenie. Wyniki tych badań oraz stan techniczny urządzenia określa się w protokole badania; wyniki te mogą być uwzględniane przy badaniu urządzenia u eksploatującego, poprzedzającym wydanie decyzji zezwalającej na eksploatację urządzenia. Na podstawie pozytywnych wyników badań I wykonanych czynności, o których mowa w ust. 2, organ właściwej jednostki dozoru technicznego wydaje decyzję zezwalającą na eksploatację urządzenia, w której ustala formę dozoru technicznego, jaką będzie objęte to urządzenie. ( ust. 3-4).

Zgodnie natomiast z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 20 października 2006 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie projektowania, wytwarzania, eksploatacji, naprawy i modernizacji specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1465), zatytułowanym "Formy dozoru technicznego i terminy badań specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych", "Zbiorniki LPG zamontowane na stałe w pojazdach samochodowych" (Ip. 13), objęte są formą dozoru określaną jako: pełna* (bez prowadzenia ewidencji), a termin badania zbiornika LPG wyznaczono co 10 lat.

Z powyższego wynika zatem niezbicie, że zbiornik LPG zamontowany w przedmiotowym samochodzie jest urządzeniem podlegającym dozorowi technicznemu. Do tego zbiornika LPG organ dozoru technicznego wydał stosowną decyzję.

Stosowanie do wymogu wynikającego art. 81 ust. 5 ustawy, okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6 - 10. Natomiast, zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów uprawniony diagnosta.

W przypadku badania technicznego pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym, o którym mowa w art. 81 ust. 12 ustawy uprawniony diagnosta w rejestrze zamieszcza informacje o dopuszczeniu urządzenia technicznego do eksploatacji, podając numer i datę wystawienia protokołu oraz decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego. Dla zbiorników gazu LPG, dla których nie określono numeru protokołu lub numeru decyzji wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego, zamieszcza się numer zbiornika oraz datę ważności decyzji wydanej przez ten organ. Natomiast § 41 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 305 z późn. zm.) stanowi, że "Pojazd przystosowany do zasilania gazem powinien odpowiadać warunkom określonym w załączniku nr 9 do rozporządzenia", gdzie brzmienie § 4 ust. 1: "Zbiorniki powinny spełniać wymagania określone w warunkach technicznych dozoru technicznego. Zbiorniki powinny być zbadane i dopuszczone do eksploatacji przez Transportowy Dozór Techniczny"., wyraźnie wskazuje, że to nie diagnosta określa, jaki jest stan techniczny zbiornika LPG, lecz Transportowy Dozór Techniczny.

Przeprowadzając badanie techniczne samochodu diagnosta dokonał natomiast wpisu nie opierając się na wymaganej dokumentacji.

W świetle przytoczonych powyżej regulacji nie można uznać, że skarżący dochował należytej staranności przy wykonywaniu badań technicznych. Niewątpliwie bowiem zaniechał sprawdzenia wymaganej dokumentacji. W konsekwencji doszło do wpisów w dowodzie rejestracyjnym, które nie odpowiadały stanowi rzeczywistemu.

Powyższego naruszenia nie można uznać za nieistotne i niestwarzające zagrożenia dla ruchu drogowego. Ocena wagi usterek i naruszeń nie należy bowiem do diagnosty, ale określa ją załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. ( Dz. U. z 2015 r., poz. 305 ze zm.), zaś zgodnie z pkt. 10.5 lit. a) tabeli Działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia usterką skutkującą uznaniem stanu technicznego pojazdu za niezadowalający jest, "Brak dokumentu wydanego przez Transportowy Dozór Techniczny i tabliczki znamionowej na zbiornik lub butlę, potwierdzających jego sprawność.". W oparciu o wytyczne dotyczące usterek zawartych w kolumnie czwartej załącznika nr 1 do rozporządzenia, należy wskazać, iż przedmiotowa usterka winna zostać określona jako usterka istotna (podział usterek precyzuje § 2 ust. 4 rozporządzenia). Zgodnie natomiast z § 6 ust. 2 rozporządzenia, w przypadku gdy w pojeździe stwierdzono usterki istotne, uprawniony diagnosta zamieszcza wpis o nich w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i określa wynik badania technicznego jako negatywny.

Mając na uwadze powyższe należy podkreślić, że brak dokumentu wydanego przez Transportowy Dozór Techniczny, potwierdzającego sprawność urządzenia uniemożliwiał diagnoście określenie wyniku badania technicznego jako pozytywny.

W analizowanej sprawie wystąpiły zatem przesłanki określone w art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy, zobowiązujące organ pierwszej instancji do cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 2013 r. (II GSK 2427/11, LEX nr2427/11) "...ze zwrotu »starosta cofa« wynika, iż organ ten ma obowiązek cofnięcia uprawnień diagnoście, gdy w toku przeprowadzonej kontroli stwierdzi niezgodność pomiędzy wydanym zaświadczeniem albo dokonanym wpisem do dowodu rejestracyjnego pojazdu a stanem faktycznym lub obowiązującymi przepisami prawa. Ustawa nie dopuszcza żadnego wyjątku, który wyłączałby wydanie takiej decyzji, w szczególności decyzja ta nie jest uzależniona od motywów, którymi kierował się diagnosta, naruszając art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy".

Decyzja w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych ma charakter decyzji związanej co oznacza, że właściwy organ (starosta) ma obowiązek cofnąć opisanego rodzaju uprawnienia w każdym przypadku stwierdzenia okoliczności wymienionych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy. To oznacza również, że podjęcie opisanego rodzaju orzeczenia przez starostę nie jest uzależnione od winy diagnosty (jej stopnia) w zaistnieniu okoliczności stanowiących normatywną podstawę cofnięcia uprawnień jak również motywów, którym kierował się diagnosta. Jak już bowiem wskazywano, odpowiedzialność za prawidłowe przeprowadzenie badania technicznego pojazdu, w świetle normatywnie określonych warunków jego wykonywania, spoczywa na diagnoście. Ustawa nie różnicuje również wagi naruszeń wskazanych w art. 84 ust. 3 ustawy, jakich dopuścił się diagnosta przeprowadzający badanie techniczne pojazdu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2013 r" IIGSK 60/12, LEX nr 1337191).

Zdaniem Sądu sprawa została rozpatrzona prawidłowo, na podstawie niezbędnego dla wydania rozstrzygnięcia materiału dowodowego. Stan faktyczny ustalony przez organy nie był kwestionowany. Sąd wskazuje, ze organ nie naruszył przepisów postępowania uregulowanych w k.p.a. Wszelkie okoliczności faktyczne sprawy oraz motywy prawne, wraz z powołaniem właściwych przepisów prawa zostały przedstawione w uzasadnieniu decyzji. Ponadto uzasadniania decyzji spełniały wymogi normatywne, unormowane w art. 107 § 3 k.p.a.

Tym samym, w związku z faktem, iż skarżący jako uprawniony diagnosta przeprowadził badania techniczne niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania oraz wydał zaświadczenia niezgodnie ze stanem faktycznym, co wyczerpuje przesłanki określone w art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy, organy prawidłowo wskazały, że należało cofnąć uprawnienie do wykonywania badań technicznych. Jakkolwiek cofnięcie diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych stanowi dolegliwą sankcję to należy pamiętać, że celem opisanej regulacji jest "odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów. Wydanie przez diagnostę zaświadczenia czy też dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami może mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, godzić w życie i zdrowie ludzkie" (zob.: uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r., II GPS 2/11, LEX nr 1124034, ONSAiWSA 2012/3/37).

Końcowo Sąd zauważa, że tutejszy Sąd zadał pytanie prawne do TK postanowieniem z dnia 19 maja 2016 r., dotyczące oceny konstytucyjności art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. P 16/16 umorzył postępowanie w tej sprawie. Jednakże w uzasadnieniu postanowienia TK wskazał m. in. w pkt 4, że art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym musi być stosowany w sposób ścisły, po wnikliwym zbadaniu stanu faktycznego konkretnej sprawy. Podkreślić tez należy, że w omawianym aspekcie tj. stosowania art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym Naczelny Sąd Administracyjny przedstawia jednolitą linię orzeczniczą i także w swoich orzeczeniach wskazuje na zasadność stosowania sankcji administracyjnoprawnej w stosunku do diagnostów, którzy działają sprzecznie z przepisami prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2017 r. II GSK 3537/15 LEX nr 2411198 czy też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2017 r. II GSK 3104/15, LEX nr 2358646).

Biorąc pod uwagę powyższe nie doszło - zdaniem tutejszego Sądu - do naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, jak też naruszenia przepisów materialnego oraz rażącego naruszenia interesu prawnego skarżącego, polegającego na ograniczeniu skarżącemu wolności wykonywania zawodu diagnosty samochodowego.

Reasumując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, wobec czego oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. ).