Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 5 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 692/20 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wyłączenia części użytku z produkcji rolniczej i ustalenia opłaty postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 5 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił S.Z. (dalej: skarżący) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z [...] kwietnia 2020 r. w przedmiocie wyłączenia części użytku z produkcji rolniczej i ustalenia opłaty.

Jak wynika z akt sprawy, w skardze skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że konieczność uiszczenia wysokiej opłaty wywoła niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków lub znaczną szkodę.

Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji wskazał, że skarżący nie przedstawił okoliczności uprawdopodabniających wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu I instancji, żeby ocenić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, konieczne jest odniesienie wysokości nałożonej opłaty do sytuacji majątkowej skarżącego. Bez porównania tych dwóch wartości nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzenia skarżącego, że w jego przypadku zapłata opłaty może rzeczywiście doprowadzić do szkody i trudnych do odwrócenia skutków.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący zarzucając naruszenie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Przede wszystkim Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji, że skarżący nie przedstawił swojej sytuacji finansowej, co nie pozwoliło na ocenę wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nakładającej na skarżącego opłatę. Skarżący przedstawił jedynie ogólnie swoją sytuację życiową i majątkową, w zażaleniu precyzując, że w związku z trwającą pandemią odczuwa niepewność co do swojej przyszłości zawodowej. Skarżący wskazał, że będzie zmuszony sprzedać nieruchomość lub pozbyć się oszczędności.

Okoliczność, że przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji mają zostać jedynie uprawdopodobnione, a nie udowodnione, nie oznacza, że wnioskodawca może poprzestać jedynie na ogólnikowych oświadczeniach. Jak już wyżej wskazano, przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tych przesłanek skarżący przekonująco nie wskazał we wniosku, na skutek którego wydano zaskarżone postanowienie Sądu I instancji. Stąd też Sąd I instancji prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. To na wnioskodawcy ciąży obowiązek prawidłowego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania, czego w tej sprawie skarżący nie uczynił zarówno przed Sądem I instancji, jak i na etapie zażalenia.

Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.