Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (sprawozdawca) Protokolant: starszy asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komisarza Wyborczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SAB/Go 23/25 w sprawie ze skargi J. K. na bezczynność Komisarza Wyborczego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SAB/Go 23/25, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Komisarza Wyborczego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zobowiązał Komisarza Wyborczego w [...] do rozpoznania wniosku skarżącego J. K. z dnia 13 listopada 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku (pkt I), stwierdził, że Komisarz Wyborczy w [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II), a także zasądził od Komisarza Wyborczego w [...] na rzecz skarżącego J. K. kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt III).

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu 13 listopada 2024 r. J. K. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący") złożył drogą elektroniczną do Delegatury Krajowego Biura Wyborczego w [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej obejmującej dokument będący pisemnym zrzeczeniem się E. C. mandatu radnej Rady Miejskiej w [...] [...] kadencji i przesłanie zeskanowanego dokumentu na adres mail.

W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia 22 listopada 2024 r. Komisarz Wyborczy w [...] (dalej: "organ") poinformował wnioskodawcę, że w jego ocenie oraz w świetle stanowiska wyrażonego przez Państwową Komisję Wyborczą, oświadczenie radnej o zrzeczeniu się mandatu, nie stanowi informacji publicznej, a stanowi prywatne oświadczenie osoby fizycznej, natomiast postanowienie w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnej zostało wydane przez Komisarza Wyborczego w dniu [...] listopada 2024 r., nr postanowienia [...] i opublikowane w biuletynie informacji publicznej oraz w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

W piśmie z dnia 26 listopada 2024 r. wnioskodawca zakwestionował stanowisko organu. Organ zaś poinformował wnioskodawcę, iż sprawa została przekazana do Państwowej Komisji Wyborczej, celem uzyskania oficjalnego stanowiska organów wyborczych w przedmiocie udostępniania oświadczeń radnych o zrzeczeniu się mandatu radnego.

Pismem z dnia 18 grudnia 2024 r. Komisarz Wyborczy w [...], podtrzymał prezentowane przez siebie stanowisko, stwierdzając brak podstaw do udostępnienia wnioskowanych informacji. Komisarz Wyborczy wskazał, iż informacja żądana przez stronę nie stanowi informacji publicznej w świetle zapisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, zwana dalej: "u.d.i.p."). Komisarz Wyborczy w swym piśmie zwrócił uwagę, iż pisemne oświadczenie radnego o zrzeczeniu się mandatu, stanowi oświadczenie woli osoby fizycznej o zrzeczeniu się funkcji publicznej, którego konsekwencją jest wydanie przez komisarza wyborczego postanowienia o wygaśnięciu mandatu radnego. Oświadczenie składane przez radnego nie jest bowiem związane z pełnioną funkcją, lecz jest prywatną decyzją osoby fizycznej o zaprzestaniu pełnienia danej funkcji.

Na bezczynność organu skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone dotychczas w pismach kierowanych do skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że kwestię sporną w rozpoznawanej sprawie stanowiła ocena czy żądany przez skarżącego dokument objęty wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej tj. pisemne zrzeczenie się mandatu przez radną Rady Miejskiej w [...], stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i czy podlega udostępnieniu w trybie tejże ustawy.

Oceniając przebieg postępowania Sąd uznał, iż oświadczenie o zrzeczeniu się mandatu zostało sporządzone przez radną w ramach przysługujących jej kompetencji. W tym przypadku bowiem radna skorzystała z przysługującego jej prawa do zrzeczenia się mandatu radnego, przewidzianego w art. 383 § 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy (Dz. U. z 2025 r. poz. 356, zwana dalej: "K.w."). Należy uwzględnić, iż mimo wszystko oświadczenie zostało złożone jako przez osobę pełniącą funkcję radnego i z pełnieniem tej funkcji było związane. Nie można pominąć przy tym, że stosunek prawny jaki powstaje w wyniku wyborów z radnym ma z całą pewnością charakter publicznoprawny. Stosunek prawny wynikający z mandatu nie jest stosunkiem cywilnoprawnym, ale publicznoprawnym (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2020 r., II OSK 1835/20). Natomiast zrzeczenie się mandatu radnego kształtuje nową sytuację prawną, powodując rozwiązanie stosunku publicznoprawnego powstałego w drodze wyboru. Jeżeli określona informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i ma związek z wykonywanymi przez nią zadaniami lub sprawowaną funkcją, a tak jest w przedmiotowej sprawie, to należy uznać, że - co do zasady - stanowi ona informację publiczną.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy Sąd I instancji uznał, iż objęty wnioskiem skarżącego dokument w postaci pisemnego zrzeczenia się mandatu radnej Rady Miejskiej w [...], złożonego w trybie art. 383 § 1 K.w. stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., a objęta wnioskiem skarżącego z 13 listopada 2024 r. (data złożenia do organu) informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p.

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wskazał, że nie można podzielić stanowiska organu, że oświadczenie zawarte w pisemnym zrzeczeniu się mandatu radnego stanowi dokument prywatny. Organ w lakonicznym uzasadnieniu swojego stanowiska, przede wszystkim w piśmie z dnia 18 grudnia 2024 r., powołał się wyłącznie na to, że dokument ten jest oświadczeniem woli osoby fizycznej o zrzeczeniu się funkcji publicznej i nie jest związane z pełnieniem funkcji radnego (wykonywaniem zadań funkcjonariusza publicznego), a stanowi prywatną decyzję. W tym zakresie organ przywołał fragment komentarza do art. 383 K.w. A. Kisielewicz, J. Zbieranek (...) z 2018 r., w którym podano, iż odmowa złożenia ślubowania i zrzeczenie się mandatu radnego są z pewnością oświadczeniami woli składanymi przez osobę fizyczną. Jednak Sąd zwrócił uwagę, iż powyższe twierdzenie po pierwsze nie prowadzi do wniosku, iż samo zrzeczenie się mandatu stanowi dokument prywatny, a po drugie cytowany przez organ fragment odnosił się do kwestii rozważanej przez komentatorów wad oświadczenia woli, a przede wszystkim możliwości cofnięcia takiego oświadczenia woli, w sytuacji bowiem radnego nie mamy bowiem do czynienia ze stosunkiem cywilnoprawnym podlegającym normom Kodeksu cywilnego.

Zdaniem Sądu mimo wszystko zrzeczenie się mandatu radnego, choć stanowi następstwo decyzji tej osoby, to jest związane ze sferą działalności publicznej tej osoby jako funkcjonariusza publicznego, jest przykładem skorzystania z przysługującego mu jako radnemu prawa do rezygnacji z pełnienia tej funkcji i zakończenia nawiązanego w drodze wyborów stosunku publicznoprawnego. Zatem dokument w postaci zrzeczenia się mandatu radnego zawiera informację publiczną, gdyż odnosi się do publicznej sfery działalności podmiotu sprawującego dotąd funkcję radnego.

Sąd I instancji stwierdził, że uznać należało, że Komisarz Wyborczy w [...] pozostaje w bezczynności w zakresie udostępnienia objętej wnioskiem skarżącego z dnia 13 listopada 2024 r. informacji publicznej dotyczącej skanu dokumentu pisemnego zrzeczenia się przez radną Rady Miejskiej w [...] mandatu. W świetle powyższych rozważań, skarga podlegała uwzględnieniu w zakresie obejmującym żądanie rozpoznania przez organ wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W konsekwencji, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, zwana dalej: "p.p.s.a."). Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 13 listopada 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku.

W ocenie Sądu jednocześnie stwierdzony stan bezczynności w załatwieniu przedmiotowego wniosku nie miał charakteru rażącego naruszenia prawa. W niniejszej sprawie nie zachodził przypadek oczywistego lekceważenia wniosku skarżącego bądź złej woli organu, które można byłoby rozpatrywać jako wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, jak również celowego działania czy uporczywego zaniechania. Nie ma też podstaw do stwierdzenia zaistnienia dotkliwych skutków społecznych bądź indywidualnych uzasadniających uznanie dopuszczenia się przez organ bezczynności w stopniu rażącym. W ocenie Sądu bezczynność w rozpoznaniu wniosku nie nosiła cech całkowicie lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych przez u.d.i.p., lecz wynikała z odmiennej interpretacji zastosowanej przez organ.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Komisarz Wyborczy w [...], zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 149 § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez stwierdzenie bezczynności Komisarza Wyborczego, podczas gdy ze względu na fakt, iż żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy, nie znajduje uzasadnienia stwierdzenie, że organ pozostawał w bezczynności;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że oświadczenie woli radnego o zrzeczeniu się mandatu radnego jest dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy, gdy tymczasem oświadczenie woli radnego jest oświadczeniem osoby fizycznej, nie natomiast dokumentem urzędowym.

Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i stwierdzenie, że Komisarz Wyborczy w [...] nie dopuścił się bezczynności, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w całości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm prawem przewidzianych. Jednocześnie Komisarz Wyborczy wniósł o rozpatrzenie przedmiotowej skargi kasacyjnej na rozprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Jako niezasadny ocenić należy zarzut naruszenia "przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 149 § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez stwierdzenie bezczynności Komisarza Wyborczego, podczas gdy ze względu na fakt, iż żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy, nie znajduje uzasadnienia stwierdzenie, że organ pozostawał w bezczynności".

Po pierwsze w zarzucie tym nie wskazano postaci naruszenia tych przepisów (tj. czy nastąpiło to poprzez błędną ich wykładnię, czy poprzez błędne ich zastosowanie). Biorąc pod uwagę treść zarzutu oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej można się jedynie domyślać (wobec braku jakiejkolwiek analizy dotyczącej wykładni tych przepisów), że chodzi o błędne ich zastosowanie.

Po drugie art. 149 § 1 p.p.s.a. ma on charakter wynikowy, określający kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Jego zastosowanie przez sąd administracyjny jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniały przesłanki do jego zastosowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia tych przepisów zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. W tym przypadku naruszenie tego przepisu zostało powiązane z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., który jest przepisem materialnoprawnym, a nie procesowym.

Po trzecie zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego błędne zastosowanie jest nieuzasadniony. Należy bowiem podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). Strona skarżąca kasacyjnie kwestionuje sposób zastosowania tych przepisów w świetle ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy, które są w ocenie strony skarżącej kasacyjnie nieprawidłowe. W ramach omawianego zarzutu nie podważono przyjętego przez Sąd rozumienia przepisów wskazanych w treści zarzutu. W istocie więc zakwestionowano prawidłowość oceny stanu faktycznego sprawy. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może następować przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Jeżeli skarżący kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, ponieważ wadliwie oceniono treść złożonego wniosku, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne jego zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051), a wniosek inicjujący postępowanie o udostępnienie informacji publicznej i podlegający ocenie w tym postępowaniu wchodzi właśnie w zakres stanu faktycznego sprawy. Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych (również jako następstwo ich błędnej wykładni) zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy w ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania – jak to miało miejsce w realiach niniejszej sprawy - zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami zasadniczo bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09).

Również drugi zarzut naruszenia "przepisów prawa materialnego art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że oświadczenie woli radnego o zrzeczeniu się mandatu radnego jest dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy, gdy tymczasem oświadczenie woli radnego jest oświadczeniem osoby fizycznej, nie natomiast dokumentem urzędowym" nie zasługuje na uwzględnienie.

Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa. Jedocześnie autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). Tymczasem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest wskazania błędnej wykładni pojęcia "dokument urzędowy" przyjętej przez Sąd I instancji oraz podania jaka powinna być – zdaniem pełnomocnika wnoszącego skargę kasacyjną – prawidłowa wykładnia tego pojęcia.

Nadto o nieskuteczności omawianego zarzutu naruszenia prawa materialnego świadczy jego treść, która ewidentnie wskazuje na to, że strona skarżąca kasacyjnie na jego podstawie kwestionuje ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy upatrując wadliwości działania Sądu I instancji w niewłaściwej w przekonaniu skarżącej kasacyjnie ocenie treści konkretnego dokumentu i płynących stąd konsekwencjach, tj. w ocenie wniosku skarżącej z dnia 13 listopada 2024 r. jako niedotyczącego udostępnienia informacji publicznej, gdyż "oświadczenie woli radnego jest oświadczeniem osoby fizycznej, nie natomiast dokumentem urzędowym".

Tymczasem tego rodzaju oceny i ustalenia można kwestionować zarzutami naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Jeżeli strona uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051), a wniosek inicjujący postępowanie o udostępnienie informacji publicznej i podlegający ocenie w tym postępowaniu wchodzi właśnie w zakres stanu faktycznego sprawy. Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych (również jako następstwo ich błędnej wykładni) zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący kasacyjnie nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy – jak to miało miejsce w realiach niniejszej sprawy - zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami zasadniczo bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09). W realiach niniejszej sprawy należy podkreślić, że ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego nie zakwestionowano w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania.

W tym stanie rzeczy, wobec braku usprawiedliwionych podstaw, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.