Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Wojciech Organiściak, Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2014 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Poczta Polska S.A. (dalej także: wierzyciel) na podstawie art. 34 § 2 i art. 17 § 1 a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., dalej także: u.p.e.a.) w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. Nr 85, poz. 728 ze zm., dalej także: ustawa abonamentowa) oddaliła zażalenie na postanowienie Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] r. nr [...] którym uznano zarzut M. P. na postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] – [...] z dnia [...] r. za nieuzasadniony.

Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym.

Pismem z dnia 8 kwietnia 2013 r. M. P. na podstawie art. 33

pkt 1 u.p.e.a. wniosła zarzut na prowadzone wobec niej postępowanie egzekucyjne dotyczące opłat abonamentowych wskazując ogólnie na nieistnienie obowiązku. Jednocześnie domagała się odstąpienia od egzekucji należności pieniężnych i realizacji zawiadomienia o zajęciu praw majątkowych skierowanego do jej pracodawcy.

Pismem z dnia 7 kwietnia 2013 r. organ egzekucyjny wystąpił do wierzyciela w celu uzyskania jego stanowiska

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wierzyciel uznał wskazany zarzut za nieuzasadniony.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano na wstępie, że obowiązki związane z rejestracją i opłatami z tytułu abonamentu rtv mają swoje źródło w ustawie abonamentowej. Nakłada ona na posiadaczy odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych jednoznaczny obowiązek rejestrowania odbiorników oraz uiszczania opłaty abonamentowej z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji. Obowiązek ten trwa do dnia poprzedzającego dzień wyrejestrowania, które może nastąpić w momencie zaprzestania korzystania z urządzeń rtv.

Dalej wskazano, że rejestracja odbiorników rtv na dane osobowe M. P. została dopełniona na książeczce rtv nr [...] (aktualnie indywidualny numer indentyfikacyjny [...]).

W związku z tym, że w minionym okresie opłaty abonamentowe nie były uiszczane wierzyciel zawiadomieniami z dnia 19 kwietnia 2004 r., 1 marca 2005 r., 22 sierpnia 2006 r., 11 września 2007 r., 4 marca 2008 r., 24 kwietnia 2009 r., 11 maja 2010 r. informował stronę o powstałym zobowiązaniu.

Wobec braku realizacji tego zobowiązania Poczta Polska S.A. na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a. w dniu 18 maja 2012 r. wysłała do strony upomnienie wzywające do zapłaty należności (jego odbiór został potwierdzony w dniu 1 czerwca 2012 r.)

Strona nie wpłaciła należności w terminie wskazanym w upomnieniu, w związku z czym w dniu [...] r. tytuły wykonawcze przekazano do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G.

W zażaleniu na to postanowienie strona wskazała, że podnosi brak posiadania odbiorników rtv, a także brak posiadania przez Pocztę Polską S.A. dowodu rejestracji odbiorników rtv w odniesieniu do jej osoby.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wierzyciel oddalił powyższe zażalenie.

Motywując to rozstrzygnięcie stwierdzono, że rejestracja odbiornika telewizyjnego oraz odbiornika radiowego została dopełniona przez stronę w dniu 13 kwietnia 1993 r. w Urzędzie Pocztowym w G., co potwierdza zarchiwizowany wniosek rejestracyjny (którego uwierzytelnioną kopię załączono do akt).

Dalej wskazano także, iż nie natrafiono na ślad dopełnienia przez stronę formalności wyrejestrowania odbiorników, a "wierzyciel nie dysponuje dokumentem stanowiącym w przedmiotowej sprawie zasadniczy element rozstrzygający co do istnienia zobowiązania".

Wierzyciel zauważył także, iż w okresie objętym tytułami wykonawczymi informowano stronę o zobowiązaniu wynikającym z zaprzestania uiszczania opłat abonamentowych.

W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca na wstępie opisała dotychczasowy przebieg postępowania.

Dalej podniosła, że wskazywanie przez wierzyciela faktu zarejestrowania odbiornika w kwietniu 1993 r. jako podstawy wystawienia tytułów wykonawczych jest sprzeczne z obowiązującym prawem, tj. rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. (Dz.U. Nr 187, poz. 1342). Stanowi ono w § 3 pkt 2, iż dowodem zarejestrowania odbiorników jest zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru indentyfikacyjnego, a także, iż dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód ich zarejestrowania nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Z kolei § 5 tego rozporządzenia nakłada na operatora publicznego obowiązek, aby w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia nadał posiadaczom imiennych książeczek indywidualne numery identyfikacyjne oraz powiadomił o tym poprzez przesłanie stosownego, określonego w rozporządzeniu zawiadomienia.

W tym kontekście skarżąca podniosła, że w toku postępowania wierzyciel nie przedstawił dowodu nadania numeru identyfikacyjnego, dowodu przesłania stronie tej informacji, ani też zwrotnego potwierdzenia odbioru tych dowodów w terminie do listopada 2008 r.

Zdaniem skarżącej, należy zatem przyjąć, że na mocy przedmiotowego rozporządzenia rejestracja odbiornika rtv w 1993 r. (tj. przed 20 laty) straciła ważność w listopadzie 2008 r. W tym stanie rzeczy, rejestracja w 1993 r. nie stanowi dowodu zarejestrowania odbiornika rtv, a zatem nie może być podstawą egzekucji administracyjnej.

Wobec powyższego strona wniosła o odstąpienie od postępowania egzekucyjnego.

Do skargi dołączono kserokopie dokumentów dotyczących przebiegu prowadzonego wobec strony postępowania egzekucyjnego.

W odpowiedzi na skargę wierzyciel podtrzymał dotychczasowe stanowisko, wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że Poczta Polska S.A. na podstawie złożonego przez skarżącą w dniu 13 kwietnia 1993 r. w Urzędzie Pocztowym G. [...] wniosku o rejestrację odbiorników rtv dopełniła formalności ich rejestracji w książeczce radiofonicznej o nr [...], co potwierdza wniosek rejestracyjny. Wniosek ten został zarchiwizowany przez Pocztę Polską S.A. i przekazany stronie w formie uwierzytelnionej przy piśmie z dnia 7 marca 2014 r. Dalej wierzyciel zapewnił, że wykonał wobec skarżącej obowiązki wynikające z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, gdyż wysłał do strony w dniu 16 maja 2008 r. na adres ul. [...][...]-[...] G. zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] wraz z pakietem zawierającym spersonalizowane blankiety wpłat (blankiety te zawierały imię i nazwisko abonenta, jego adres oraz numer rachunku bankowego dla wpłat rtv). Wskazany przepis nie nakładał na wierzyciela obowiązku "doręczenia", lecz "przesłania" takiego zawiadomienia.

Wierzyciel podkreślił również, że użytkownicy, którzy dokonali rejestracji odbiorników pod rządami regulacji poprzedzających opłatę abonamentową pozostali nadal abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat (Poczta Polska S.A. nie anulowała zgłoszonych wniosków rejestracyjnych, a jedynie zastąpiła imienne książeczki opłat indywidualnym numerem rejestracyjnym), za wyjątkiem tych osób, które dopełniły formalności dotyczących zwolnienia od opłat lub wyrejestrowania odbiorników.

W piśmie procesowym z dnia 7 października 2014 r. strona podtrzymała skargę i wniosła o "zwrot wpisu sądowego oraz zasądzenie od skarżonej strony kosztów postępowania sądowego" Dodatkowo wskazała, że Poczta Polska S.A. na całym etapie postępowania powołuje się na sobie tylko znany nieudokumentowany i nieopatrzony datą fakt nadania numeru identyfikacyjnego. Zdaniem strony bezsporne jest niespełnienie ustawowego obowiązku przesłania w terminie do dnia 25 listopada 2008 r. stosownego zawiadomienia (§ 5 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r.), gdyż Poczta Polska S.A. nie posiada na to dowodu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia – w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - Sąd stwierdził, iż postanowienie to nie narusza prawa.

Zaskarżonym w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem z dnia [...] r. wierzyciel oddalił zażalenie na postanowienie Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] r., którym uznano zarzut M. P. na postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...]–[...] z dnia [...] r. za nieuzasadniony.

Kontroli Sądu poddano zatem stanowisko wierzyciela wyrażone odnośnie zarzutu nieistnienia dochodzonego egzekucyjnie obowiązku opłacania abonamentu rtv za lata 2008-2013.

Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego prawo do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego.

Na mocy art. 33 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca (§ 1).

W rozpatrywanej sprawie organ egzekucyjny nie będąc wierzycielem obowiązany był uzyskać stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. W wyniku wystąpienia przez organ egzekucyjny do wierzyciela, zostało wydane postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela, a po rozpatrzeniu wniesionego na nie zażalenia, zaskarżone postanowienie.

Skargi na stanowisko wierzyciela dotyczące zarzutu nieistnienia obowiązku uiszczania opłat abonamentowych były już wielokrotnie rozpoznawane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, m.in. w wyroku z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 376/13. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela wyrażone w nim poglądy, w związku z czym posłuży się przedstawioną w nim argumentacją.

Prawem materialnym regulującym obowiązki związane z posiadaniem odbiorników rtv jest aktualnie ustawa abonamentowa. Wskazanie podstaw materialnoprawnych Sąd połączy z prezentacją fragmentu wywodów zawartych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 (LEX nr 564548), wydanym w przedmiocie zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 ustawy abonamentowej - dotyczących charakteru uiszczania opłat abonamentowych.

Trybunał Konstytucyjny wskazał, że "zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika". Odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne, dla celów pobierania abonamentu, podlegają (z pewnymi wyjątkami nie mającymi znaczenia dla rozstrzygnięcia) zarejestrowaniu w placówkach operatora publicznego, którym jest Poczta Polska, co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej i art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188, ze zm.). Szczegóły procesu rejestracji odbiornika normuje rozporządzenie rejestracyjne, zgodnie z którym odbiornik winien zostać zarejestrowany – na wniosek użytkownika złożony w placówce Poczty Polskiej – w terminie 14 dni od jego nabycia (wejścia w posiadanie przez użytkownika – § 2 tego rozporządzenia). Dowodem zarejestrowania odbiornika jest "wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" lub "zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" (§ 3 tego rozporządzenia). Wspomniany numer identyfikuje użytkownika w systemie i stanowi część numeru rachunku bankowego, na który mają być dokonywane wpłaty z tytułu abonamentu. Użytkownik ma obowiązek niezwłocznego powiadamiania (przez złożenie w placówce Poczty Polskiej "Formularza zgłoszenia zmiany danych") o zmianie danych zawartych we wniosku, o zgubieniu lub zniszczeniu obydwu dowodów zarejestrowania odbiorników oraz o zaprzestaniu używania odbiorników. Stosownie do § 5 rozporządzenia rejestracyjnego dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia, tj. od dnia 13 grudnia 2007 r. (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia rejestracyjnego z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2).

Przepis art. 7 ustawy o opłatach abonamentowych zawiera postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje Poczta Polska, a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 1 i 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych); ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej (art. 7 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych).

Trybunał Konstytucyjny uznał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu – czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek COF za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez kierownika COF jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. W tej sytuacji brak decyzji administracyjnej nie stanowi przeszkody w przeprowadzeniu egzekucji administracyjnej abonamentu. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Innymi słowy, stwierdzenie, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. Nie nastręcza to obecnie problemów, ponieważ każdy zarejestrowany użytkownik wpłaca należność na konto bankowe (nawet jeśli czyni to w pocztowym "okienku"), w którego numerze zakodowany jest jego indywidualny numer identyfikacyjny, o którym mowa w rozporządzeniu rejestracyjnym.

We wniesionym na podstawie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. zarzucie zobowiązana wskazała jedynie ogólnie na nieistnienie obowiązku, nie uzasadniając w żaden sposób tego twierdzenia. W zażaleniu podniosła natomiast, że nie posiada odbiorników rtv, a wierzyciel nie dysponuje dowodem ich zarejestrowania. Z kolei w skardze (po otrzymaniu od organu uwierzytelnionego odpisu zarchiwizowanego wniosku rejestracyjnego) zarzuciła wierzycielowi nieprzedstawienie dowodu nadania numeru identyfikacyjnego, dowodu przesłania stronie tej informacji, ani też zwrotnego potwierdzenia odbioru tych dowodów w terminie do listopada 2008 r., co oznacza, że rejestracja jej odbiorników straciła ważność w listopadzie 2008 r.

Wierzyciel wskazywał natomiast na zarejestrowanie odbiorników rtv potwierdzone zarchiwizowanym wnioskiem rejestracyjnym (imienna książeczka o nr [...]), brak dowodu ich wyrejestrowania oraz nadanie indywidualnego numeru identyfikacyjnego: [...], o którym (niezwrócone nadawcy) zawiadomienie wysłano do strony w dniu 16 maja 2008 r. wraz z spersonalizowanymi blankietami wpłat.

Twierdzenie wierzyciela, że zarejestrowanie odbiornika bez późniejszego jego wyrejestrowania przesądza o obowiązku uiszczania opłat abonamentowych jest w pełni zasadne.

Po raz pierwszy opłaty "za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych" zostały ustawowo usankcjonowane mocą art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r., dodanego do niej z dniem 1 marca 1985 r., a ich wysokość była kształtowana przez tzw. Radiokomitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Radiokomitetu z dnia 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm.).

W dniu 1 marca 1993 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz.U. z 2004 r, Nr 253, poz. 2531 ze zm.) o radiofonii i telewizji. Przepisy wspomnianej ustawy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika.

Bezsporne jest, iż pod rządami tej ustawy, w 1993 r. skarżąca zarejestrowała odbiorniki rtv.

Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie ustawa abonamentowa, której regulację już wyżej przedstawiono. Ustawa ta nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Ponieważ w tej ustawie z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji, ustawodawca połączył obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych, pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji obowiązek taki ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie ustawy, ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym.

W tym stanie rzeczy obowiązek ponoszenia opłaty abonamentowej ciążył m.in. na podmiotach, które w dacie wejścia w życie ustawy abonamentowej w życie miały zarejestrowany odbiornik.

Z powyższego wynika, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji – tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (aktualnie jest to opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym.

Wskazać także należy, że w ocenie Sądu, zobowiązana, wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.), powinna przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje. W niniejszej sprawie wymagałoby to przedłożenia dowodu wyrejestrowania odbiornika, czego nie uczyniono.

Odniesienie się do argumentacji skargi dotyczącej nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego wymaga przywołania § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r., Nr 187, poz. 1342), zgodnie z którym dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2).

Z powyższej regulacji wynika, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia.

Zważyć również należy, że skarżąca nie zakwestionowała doręczenia tego powiadomienia, a jedynie domagała się udowodnienia tej okoliczności przez operatora. Zaakcentować także trzeba, że organ wskazał datę wysłania tego zawiadomienia (16 maja 2008 r.), a zatem nadano je przed końcem listopada 2008 r. Podkreślenia wymaga, że do strony (oprócz kilku wcześniejszych) zawiadomień o nieuszczaniu opłat abonamentowych, dwa wysłano w dniach 24 kwietnia 2009 r. oraz 11 maja 2010 r., a więc po upływie 12 miesięcy, o których mowa cytowanym powyżej § 5 ust. 1 rozporządzenia. W dniu 18 maja 2012 r. do strony skierowano na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a. upomnienie, które odebrała osobiście w dniu 1 czerwca 2012 r. (kserokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru znajduje się w aktach sprawy). Na żadne z tych powiadomień (z których doręczenie ostatniego bezpośrednio stronie nie może być skutecznie kwestionowane) strona w żaden sposób nie zareagowała, w szczególności nie podnosiła, że nie powiadomiono jej o nadaniu indywidualnego numeru. Okoliczności takiej nie podniosła również w zarzucie dotyczącym nieistnienia obowiązku, ani też w zażaleniu na postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela, gdyż na tych etapach postępowania spodziewała się zapewne, że wierzyciel nie posiada żadnych dowodów dotyczących zarejestrowania odbiorników.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że organ prawidłowo uznał wniesiony przez stronę zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony.

Sąd niezwiązany, zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzutami skargi stwierdził, iż zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania, a to art. 138 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. i art.18 u.p.e.a. poprzez błędne sformułowanie sentencji postanowienia, którym orzeczono o oddaleniu zażalenia. Zważyć należy, że art. 138 § 1 i 2 k.p.a. zawierający zamknięty katalog rozstrzygnięć, do którego odsyła w przypadku postanowień art. 144 k.p.a., a które to przepisy znajdują zastosowanie na mocy odesłania z art. 18 u.p.e.a., nie zna takiego rozstrzygnięcia. W sytuacji, gdy organ rozstrzygając ponownie uzyskuje rezultat tożsamy z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym postanowieniu, winien utrzymać je w mocy.

Wskazane naruszenie przepisów postępowania nie mogło jednak mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Nie budzi bowiem wątpliwości okoliczność, że w zaskarżonym postanowieniu organ uznał wniesione przez zobowiązanego zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione, tak jak orzeczono w postanowieniu zaskarżonym zażaleniem.

Odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku organu dotyczącego zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania, stwierdzić należy, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym nie dają podstaw do uwzględnienia tego żądania. Zgodnie bowiem z art. 200 tej ustawy w razie uwzględnienia skargi zwrot kosztów postępowania przysługuje skarżącemu; brak natomiast podstawy prawnej do zasądzenia kosztów postępowania na rzecz organu w przypadku oddalenia skargi.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem skargę – w oparciu o art. 151 tej ustawy oddalił.