Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

P O S T A N O W E N I E Dnia 25 czerwca 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 kwietnia 2024 r. w sprawie sygn. akt I SA/Gl 54/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 8 listopada 2023 r. nr 2401-IEW2.4253.41.2023.7 UNP: 2401-23-22714 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 54/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej WSA, Sąd pierwszej instancji) na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej p.p.s.a.) odrzucił skargę K. C. (dalej strona, skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej DIAS, organ odwoławczy) z dnia 8 listopada 2023 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.

Składając zażalenie na powyższe postanowienia, skarżąca wniosła w istocie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc argumenty godzące w postępowanie podatkowe toczące się przed organami skarbowymi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie miało usprawiedliwiony podstaw.

Na wstępie należy zauważyć, że w treści złożonego zażalenia skarżąca w istocie nie zawarła żadnych argumentów godzących bezpośrednio w zaskarżonego postanowienie, odnosząc się jedynie do zarzutów w postępowaniu podatkowym.

W myśl art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjne. Uwzględniając specyfikę środka odwoławczego jakim jest zażalenie oraz postępowania, które inicjuje, orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego stoi na stanowisku, że wykluczona jest możliwość odpowiedniego stosowania art. 174 i art. 176 p.p.s.a., za czym przemawia systemowe odczytanie art. 197 § 2 i art. 194 § 4 p.p.s.a. Wadliwe uzasadnienie zażalenia nie może prowadzić do tak rygorystycznych konsekwencji, jakie miałyby miejsce w postępowaniu zainicjowanym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej. Rygoryzm formalny, mający swoją podstawę w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. nie ma w postępowaniu zażaleniowym miejsca, gdyż ww. przepisów nie stosuje się. Tym samym, jeżeli z treści zażalenia możliwe jest wywiedzenie, jakimi intencjami i racjami kierował się wnoszący zażalenie, to nie ma przeszkód do nadania sprawie dalszego biegu i rozpoznania merytorycznego sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. II FZ 553/09; z dnia 15 września 2010 r., sygn. II FZ 441/10; z dnia 4 czerwca 2013 r., sygn. II FZ 291/13).

W rozpoznawanej sprawie treść zażalenia nie pozostawia wątpliwości, że intencją strony było uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie sprawy. Niemniej zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Stosownie do treści art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Ponadto w myśl art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4) i art. 46 § 2 pkt 1) lit. b) p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, w szczególności podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a ponadto, gdy jest pierwszym pismem sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 2) i 3) p.p.s.a. sąd odrzuca skargę: wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia lub gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Odnośnie wniesienia skargi po terminie wynikającym z art. 53 § 1 p.p.s.a., decyzja organu odwoławczego z dnia 8 listopada 2023 r. została doręczona skarżącej w dniu 15 listopada 2023 r. (k. 553a akt administracyjnych). Termin do złożenia skargi upłynął zatem stronie z dniem 15 grudnia 2023 r. Skarga zaś została nadana w dniu 18 grudnia 2023 r. w placówce operatora pocztowego, co wynika z koperty (k. 3). WSA słusznie zatem stwierdził, że skargę na w/w decyzję DIAS wniesiono po terminie.

Sąd pierwszej instancji słusznie także stwierdził, że skarżąca nie uzupełniła braku formalnego w postaci podpisania skargi (art. 46 § 1 pkt 4) p.p.s.a.). Zarządzeniem z dnia 16 lutego 2024 r. strona została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: podpisanie skargi: tj. własnoręczne podpisanie skargi znajdującej się w aktach sprawy lub złożenie własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi oraz podanie numeru PESEL w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono skarżącej w dniu 25 marca 2024 r. (k. 15) i pismem z dnia 29 marca 2024 r. (data stempla pocztowego – k. 16) skarżąca wskazała swój numer PESEL, ale wniosła przy tym o przesłanie powołanej w wezwaniu skargi celem jego podpisania. Do dnia wydania zaskarżonego postanowienia, strona nie uzupełniła tego braku formalnego.

Nie można czynić przy tym zarzutu Sądowi pierwszej instancji, że nie przychylił się do wniosku skarżącej w tym zakresie. Zarówno bowiem przepisy p.p.s.a., jak i rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 779 ze zm.) nie przewidują takiego obowiązku po stronie sądów administracyjnych.

Podsumowując, Sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził, że doszło do kumulacji postaw do odrzucenia skargi wobec zarówno złożenia jej po terminie, jak i nie uzupełnienia jej braku formalnego w postaci podpisania.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.