Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 1185/25 w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego w sprawie z zażalenia R. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 1185/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 27 lutego 2025 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 5 grudnia 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 1185/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA", "Sąd I instancji") działając na podstawie art. 195 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), umorzył postępowanie zażaleniowe w sprawie z zażalenia R. J. (dalej: "Strona") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 1185/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Strony na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 27 lutego 2025 r., w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich.

Ze stanu sprawy wynikało, że: - w skardze z 10 kwietnia 2025 r. Strona wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 27 lutego 2025 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich; - następnie postanowieniem z 8 sierpnia 2025 r. Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; - z kolei wyrokiem z 27 listopada 2025 r. WSA oddalił skargę Strony.

Sąd I instancji uznał zatem, że skoro Sąd po wydaniu wyroku nie może orzekać na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., to konsekwentnie postępowanie wszczęte na skutek zażalenia wniesionego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 sierpnia 2025 r. odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stało się bezprzedmiotowe, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 listopada 2025 r. oddalił skargę.

Nie zgadzając się z powyższym, Skarżący złożył zażalenie, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 195 § 3 p.p.s.a., poprzez jego błędną wykładnię i stwierdzenie, że postępowanie zażaleniowe jest bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w związku z oddaleniem skargi przez Wojewódzki Sąd w Warszawie wyrokiem z dnia 27 listopada 2025 r.

- art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i niewstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, pomimo zagrożenia nieodwracalnych lub wyjątkowo trudnych do odwrócenia skutków prawnych i faktycznych wobec Spółki.

Mając powyższe na uwadze, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz uchylenie decyzji Organu I instancji - decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 27 lutego 2024 r., znak sprawy [...] na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zażalenie Skarżącej podlegało oddaleniu, bowiem zaskarżone postanowienie z dnia 5 grudnia 2025 r. o umorzeniu postępowania zażaleniowego w sprawie z zażalenia Strony na postanowienie WSA z dnia 8 sierpnia 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 1185/25 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie naruszało prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu tego Sądu z dnia 28 lutego 2018 r. w sprawie o sygn. akt II FZ 792/17, do którego odwołał się również Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu, a które było wielokrotnie potwierdzane w późniejszym orzecznictwie Sądu odwoławczego (zob. np. postanowienia NSA: z dnia 19 grudnia 2018 r., I FZ 349/19 i I FZ 350/19; z dnia 8 listopada 2018 r., I FZ 214-215/18 oraz I FZ 315-320/18; z dnia 7 listopada 2018 r., I FZ 312-314/18 i I FZ 335-336/18).

W uzasadnieniu ww. orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają wprost ram czasowych, w których strona może złożyć skuteczny wniosek o wstrzymanie wykonania aktu i sąd może postanowić o wstrzymaniu wykonania decyzji. Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części. Sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, czyli co do zasady do czasu wydania wyroku. Powyższy wniosek wynika z interpretacji art. 61 § 6 p.p.s.a., który stanowi, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Od powyższej reguły zachodzi tylko jeden wyjątek przewidziany w art. 152 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.

Należy przy tym podkreślić, że wprawdzie art. 61 § 6 p.p.s.a. nie stosuje się w niniejszej sprawie wprost, bowiem skargę strony oddalono, a orzeczenie nie jest prawomocne, ale należy mieć na względzie, że zasadniczo możliwość wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd I instancji ma do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. W trakcie ewentualnego postępowania kasacyjnego strona może natomiast kierować wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzekającego w tym przedmiocie na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 powołanej ustawy (w sytuacji gdy nie ma zastosowania art. 61 § 6 p.p.s.a. i art. 152 p.p.s.a.).

Jak stanowi art. 195 § 3 p.p.s.a. jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

Skoro z akt sprawy wynikało, że wyrokiem z dnia 27 listopada 2025 r., Sąd I instancji oddalił skargę Skarżącego na decyzję podatkową, to postępowanie z zażalenia Skarżącego na postanowienie Sądu odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stało się bezprzedmiotowe. Trafnie zatem Sąd I instancji zastosował w analizowanym przypadku art. 195 § 3 p.p.s.a.

Nadto, wbrew oczekiwaniom Skarżącego, przedmiotem rozważań w ramach rozpoznania niniejszego zażalenia nie mogła być kwestia oceny zasadności przesłanek mających przemawiać za zasadnością przyznania ochrony tymczasowej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Odnosząc się zaś do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że nie może on być uwzględniony, albowiem art. 203 i art. 204 p.p.s.a., regulujące kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.