Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 18 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 grudnia 2019 r. nr 0114-KDIP2-2.4010.447.2019.1.RK w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego.

C. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako "Skarżąca"), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z 21 stycznia 2020 r. wniosła skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 12 grudnia 2019 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 czerwca 2020 r. pełnomocnik Skarżącej został wezwany, pismem z 23 czerwca 2020 r., do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osób, które udzieliły pełnomocnictwa, do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia. W wezwaniu pouczono, że nieusunięcie wskazanego braku w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi.

Powyższe wezwanie pełnomocnik Skarżącej otrzymała 1 lipca 2020 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 50 akt sądowych).

Pełnomocnik Skarżącej w odpowiedzi na wezwanie Sądu do pisma z dnia 8 lipca 2020 r., nadanego w tym samym dniu, załączyła uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa z 9 stycznia 2020 r. do reprezentowania Skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skargę należało odrzucić.

Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej "P.p.s.a."), jeżeli pismo strony, w tym skarga, nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni. Nieuzupełnienie braków formalnych w wyznaczonym terminie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Odrzucenie skargi przyjmuje formę postanowienia i może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.).

Niewykazanie przy składaniu skargi oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia stanowi brak formalny skargi, który może być uzupełniony w terminie siedmiu dni od daty otrzymania stosownego wezwania sądu.

Sąd umożliwił uzupełnienie braku formalnego skargi, wskazując pełnomocnikowi Skarżącej właściwy sposób postępowania, wyznaczając 7-dniowy termin na jego uzupełnienie, liczony od dnia doręczenia wezwania oraz pouczając o rygorach niezastosowania się do ww. wezwania, tj. odrzuceniu skargi.

Wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi Skarżącej na adres do doręczeń wskazany w skardze w dniu 1 lipca 2020 r. Termin siedmiodniowy do usunięcia braku formalnego skargi rozpoczął bieg 2 lipca 2020 r. i upłynął 8 lipca 2020 r. (środa), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i § 2 P.p.s.a. Oznacza to, że do 8 lipca 2020 r. pełnomocnik Skarżącej powinien usunąć brak formalny skargi.

Do dnia wydania niniejszego postanowienia pełnomocnik Skarżącej, pomimo prawidłowo doręczonego wezwania, nie usunęła w zakreślonym przez Przewodniczącą Wydziału terminie braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osób, które udzieliły pełnomocnictwa, do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia. Wezwanie było jasne i jednoznaczne – chodziło w nim o złożenie dokumentu upoważniającego osobę, która udzieliła pełnomocnictwa do jego udzielenia, a nie o ponowne przesłanie dokumentu samego pełnomocnictwa. Sąd w żaden sposób nie mógł uznać, że wezwanie zostało wykonane.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.