VII SA/Wa 1031/21 - Wyrok

Data orzeczenia	2021-11-09	
Data wpływu	2021-05-24	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Andrzej Siwek /przewodniczący/
Grzegorz Rudnicki /sprawozdawca/
Wojciech Sawczuk	
Symbol z opisem	6019 Inne, o symbolu podstawowym 601	
Hasła tematyczne	Administracyjne postępowanie	
Sygn. powiązane	II OSK 1031/21	
Skarżony organ	Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2020 nr 0 poz 256; art. 61a § 1, art. 28 ust. 2; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2020 nr 0 poz 1333; art. 3 pkt 20, art. 84 ust. 1 pkt 1; Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Siwek, , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 listopada 2021r. sprawy ze skargi E. R. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę	
Uzasadnienie
Uzasadnienie.

Zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2021 r. Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud.") po rozpoznaniu zażalenia E. R. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB") Nr [...] z [...] grudnia 2020 r. - utrzymał w mocy ww. postanowienie.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że 24 sierpnia 2020 r. do PINB wpłynęło podanie E. R., w którym skarżąca zgłosiła zastrzeżenia odnośnie "przebiegu rur kanalizacyjnych" na działce nr ewid. [...], sprecyzowane w piśmie z 6 września 2020 r., że ww. rury kanalizacyjne położono metr od granicy z jej nieruchomością oraz zbyt blisko studni znajdującej się na jej działce.

16 października 2020 r. na działkach nr ewid. [...] i [...] przeprowadzone zostały z urzędu czynności kontrolne, w toku których ustalono, że na ich terenie wykonano przyłącze kanalizacyjne z sieci miejskiej. Na działce nr ewid. [...] zaobserwowano betonową studzienkę z włazem o średnicy 50 cm w odległości 32,10 m od sąsiedniej studzienki znajdującej się na tej działce po stronie zachodniej oraz w odległości 61,50 m od sąsiedniej studzienki na tej działce po stronie wschodniej. Przyłącze kanalizacyjne pod drogą gminną wykonano pod kątem prostym względem drogi. Odcinek od studzienki betonowej przy drodze do studzienki zlokalizowanej na działce o nr ewid. [...] (studzienka [...]) wynosi 19,99 m (12,55 m + 7,44 m). Następny odcinek pomiędzy pierwszą i druga studzienką ([...]) przebiegający wzdłuż granicy z działką o nr ewid. [...] oddalony od 1,35 m do 1,36 m od siatki ogrodzenia wynosi 25,35 m. Wejście kanalizacji do budynku wykonano za pośrednictwem stalowej rury prowadzącej do zbiornika na nieczystości ciekłe, który w dniu kontroli był zasypany. Studzienka betonowa znajdująca się na działce o nr ewid. [...] zlokalizowana jest ok. 10,64 m od początku granicy pomiędzy działkami o nr ewid. [...] i [...].

Mając na uwadze powyższe organ I instancji wskazał, że uwidocznione podczas czynności kontrolnych włazy na działce o nr ewid. [...] stanowią studzienki inspekcyjne, stanowiące integralną część przyłącza kanalizacyjnego. Organ powiatowy podkreślił jednocześnie, że obowiązujące przepisy tj. zawarte w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie regulują minimalnej odległości sieci i przyłączy kanalizacji sanitarnej od budynku i granicy nieruchomości (normują wyłącznie położenie budynków i związanych z nimi urządzeń na działce budowlanej), w związku z czym - zdaniem organu powiatowego - brak jest przepisu prawa, z którego wynikałaby legitymacja skarżącej do udziału w postępowaniu administracyjnym tj. bycia stroną tego postępowania. Jednocześnie PINB wyjaśnił, że § 36 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia dotyczy wyłącznie odległości pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nieskanalizowanych o liczbie miejsc nie większej niż 4 i podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności do 10 m3.

Dlatego PINB postanowieniem Nr [...] z [...] grudnia 2020 r., odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek E. R. w sprawie robót budowlanych przy budowie przyłącza kanalizacyjnego na działkach oznaczonych nr ewid. [...] i [...], położonych w miejscowości [...], gmina [...].

Na powyższe rozstrzygnięcie zażalenie wniosła E. R.

[...]WINB wyjaśnił kompetencje organu zażaleniowego i treść art. 61a § 1 k.p.a. oraz przesłanki odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego na jego podstawie. Zdaniem [...]WINB "w przedmiotowej sprawie występuje przesłanka podmiotowa stanowiąca podstawę do odmowy wszczęcia postępowania".

Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 20 Pr. bud. teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta usytuowana jest w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia.

Przeprowadzone 16 października 2020 r. z urzędu czynności kontrolne potwierdziły, że na terenie obejmującym działki oznaczone nr ewid. [...] i [...] w miejscowości [...], gmina [...] wykonano przyłącze kanalizacyjne z sieci miejskiej. [...]WINB przytoczył ponownie ustalenia z tych oględzin i stwierdził, że obowiązujące przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie regulują minimalnej odległości sieci i przyłączy kanalizacji sanitarnej (w tym włazów studzienek) od budynku i granicy nieruchomości (normują położenie budynków i związanych z nimi urządzeń na działce budowlanej). Natomiast § 36 ww. rozporządzenia dotyczy wyłącznie odległości pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nieskanalizowanych o liczbie miejsc nie większej niż 4 i podobnych urządzeń sanitarno- gospodarczych (których to obiektów/urządzeń nie zaobserwowano w toku czynności kontrolnych).

Brak jest więc przepisów, których naruszenie mogłoby przesądzać o istnieniu interesu prawnego skarżącej. Odnosząc się natomiast do kwestii odległości ww. przyłącza od kopanej studni z wodą pitną zlokalizowaną na działce o nr ewid. [...] położonej jw., [...]WINB wyjaśnił, że studnia usytuowana jest w linii prostej w znacznej odległości wynoszącej ok. 7,50 m (odczyt ze skali z mapy stanowiącej załącznik do protokołu czynności kontrolnych) od granicy z działką o nr ewid. [...] oraz o dalsze 1,35 m-1,36 m od przyłącza kanalizacyjnego zlokalizowanego na ww. działce.

We wniosku skarżąca powołuje się jedynie na hipotetyczne sytuacje związane z możliwością rozszczelnienia rur wchodzących w skład opisanego wyżej przyłącza kanalizacyjnego. Tym samym nie wykazała, jakoby wykonanie wyżej opisanego przyłącza kanalizacyjnego wprowadzało ograniczenia bądź utrudnienia w zagospodarowaniu, korzystaniu czy też w dysponowaniu w należącej do niej nieruchomości. Samo subiektywne przekonanie skarżącej, że posiada interes prawny nie jest wystarczające dla uznania za stronę postępowania.

Opisywane wyżej okoliczności prowadzą do wniosku, że skarżąca nie posiada interesu prawnego i nie jest uprawniona do wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania w opisywanym zakresie.

Organ wyjaśniła, na czym polega interes prawny i interes faktyczny. Zainteresowanie skarżącej rozstrzygnięciem sprawy świadczy jedynie o jej interesie faktycznym, który nie jest przesłanką do uznania jej za stronę postępowania.

Argumenty przedstawione przez skarżącą w zażaleniu nie wnoszą do sprawy istotnych elementów i w świetle Prawa budowlanego nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia organu I instancji.

Z tym postanowieniem nie zgodziła się skarżąca, wnosząc pismem swego pełnomocnika, datowanym na 23 kwietnia 2021 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając je w całości. Pełnomocnik skarżącej zarzucił postanowieniu:

"naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, zarzucam naruszenie § 31 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny podlegać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie i błędną wykładnię.

naruszenie innych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:

art. 7 KPA poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez zbadanie usytuowania rur znajdujących się pod powierzchnią a położonych w odległości mniejszej niż 15 metrów od studni z wodą pitną skarżącej

art. 77 § 1 KPA poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, czyli pominięcie ustalenia, w jakiej odległości rury położone pod powierzchnią znajdują się od granicy działki i studni z wodą pitną skarżącej.

art. 78 § 1 KPA poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z planów projektowych i oględzin na miejscu położonych rur pod powierzchnią zaskarżonej infrastruktury, pomimo ta okoliczność ma znaczenie dla sprawy".

Pełnomocnik skarżącej wniósł o "Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości organu II instancji jak i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania" oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wyjaśnił, że skarżąca wnosiła do organu o interwencję oraz przeprowadzenie kontroli wykonanego w ostatnim czasie przyłącza kanalizacyjnego. Na jej nieruchomości usytuowana jest legalna, umieszczona w planach studnia z wodą pitną. W ubiegłym roku położono rury kanalizacyjne 1 metr od granicy z działką oraz parę metrów od studni. Powoduje to zagrożenie epidemiologiczne, wobec możliwości przesiąkania nieczystości z rur do studni skarżącej.

Organ I jak i II instancji "nie zrozumiał wniosku skarżącej. Na etapie obu instancji organy podnoszą o prawidłowości usytuowania studzienek kanalizacyjnych. Skarżąca żąda kontroli w zakresie usytuowania rur znajdujących się pod powierzchnią, a położonych zbyt blisko jej studni. Organ najwidoczniej nie ma świadomości prawnej, iż takie urządzenia należą wedle rozporządzenia do podobnych szczelnych urządzeń i mają znajdować się w odległości 15 metrów od studni z wodą pitną".

Skarżąca wobec tego jest stroną postępowania, a interes prawny należy upatrywać w jej obawie o życie i zdrowie własne pijąc zanieczyszczoną wodę. Pełnomocnik przytoczył treść § 31 ww. rozporządzenia wykonawczego i stwierdził, że należy "uchylić obie decyzje i ponownie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, celem ustalenia, w jakiej odległości inwestycja pod powierzchnią znajduje się od studni i działki skarżącej".

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżone postanowienia, pomimo błędnego częściowo uzasadnienia, nie naruszały prawa, a skarga nie była zasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 84 § 1 pkt Pr. bud. do zadań organów nadzoru budowlanego należy kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego. W sytuacji, gdy do organu nadzoru budowlanego wpływa informacja o podejrzeniu naruszenia prawa budowlanego (w tym popełnienia samowoli budowlanej), obowiązkiem organu jest przeprowadzenie właściwego postępowania. Jeżeli jednak wstępne czynności, poprzedzające wszczęcie postępowania, podjęte z urzędu nie potwierdza naruszenia prawa, wówczas organ obowiązany jest wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przesłanką takiego rozstrzygnięcia jest art. 61a § 1 k.p.a.

Jak słusznie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, art. 84a ust. 2 pkt 2 Pr. bud. ma charakter kompetencyjny; wyjaśnia co obejmuje kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego, należąca - zgodnie z art. 84 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. - do podstawowych obowiązków organów nadzoru budowlanego oraz jakie są obowiązki organów nadzoru budowlanego podczas kontroli stosowania przepisów prawa budowlanego. Przepis ten uprawnia organ nadzoru budowlanego do przeprowadzenia kontroli czy uczestnicy procesu budowlanego wykonują obowiązki prawne (wyrok z 30 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 3218/14, CBOSA).

Tym niemniej, samo podjęcie przez organ nadzoru budowlanego czynności kontrolnych nie oznacza jeszcze wszczęcia postępowania administracyjnego, zmierzającego do wydania decyzji lub postanowienia (podobnie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 3 marca 2011 r., sygn. akt II SAB/Po 86/10 – CBOSA). W wyniku tych czynności organ może dojść do przekonania, że dokonane przy wykonywaniu robót budowlanych naruszenie prawa budowlanego uzasadnia wszczęcie postępowania i rozpatrzenie sprawy w sposób przewidziany w art. 105 § 1 lub art. 104 § 1 k.p.a., ale również może ustalić, że postępowania wszcząć nie może z uwagi na to, że żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte.

Obowiązkiem organu, do którego wpływa żądanie dokonania "kontroli zgodności z prawem" jakichkolwiek robót budowlanych jest dokonanie wstępnej analizy wniosku pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie wniosku. Samo złożenie żądania wszczęcia postępowania w konkretnej sprawie nie powoduje automatycznie jego wszczęcia, gdyż na wstępnym etapie rozpoznania sprawy – a więc przed jej formalnym wszczęciem - organ przeprowadza ocenę istnienia przesłanek formalnoprawnych, warunkujących jego dopuszczalność. Taka analiza może wymagać przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, choć tylko w takim zakresie, w jakim służy ono ustaleniu zaistnienia okoliczności uprawniających do zastosowania z art. 61a § 1 k.p.a. (vide też wyrok WSA w Poznaniu z 7 października 2021 r., sygn. akt I SA/Po 129/21, CBOSA).

Jedną z przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, określonych w art. 61a § 1 k.p.a. jest zaistnienie uzasadnionych przyczyn, uniemożliwiających jego wszczęcie. Przesłanka ta odnosi się do takich sytuacji, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę wszczęcia postępowania administracyjnego, np., gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w przez organ nadzoru budowlanego.

Jak słusznie ustaliły organa obu instancji – na podstawie przeprowadzonego przez PINB [...] października 2020 r. postępowania wyjaśniającego – nie istniała materialnoprawna podstawa do wszczęcia przez organ nadzoru budowlanego w ramach własnych kompetencji postępowania w tej sprawie. Słusznie bowiem wyjaśniły organa, że nie ma przepisów normujących odległość od studni - dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, niewymagającej (zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony ujęć i źródeł wodnych) ustanowienia strefy ochronnej - rur odprowadzających ścieki bytowe z budynku mieszkalnego do szamba lub przydomowej oczyszczalni ścieków.

Wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącej, wyrażonemu w uzasadnieniu skargi, przepisem takim nie jest § 31 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Uszło uwadze pełnomocnika skarżącej po pierwsze to, że paragraf ten dotyczy lokalizowania studni, a nie rur kanalizacyjnych. Po drugie, wprawdzie pkt. 3 ust. 1 § 31 rozporządzenia wspomina o konieczności zachowania odległości studni 15 m od "zbiorników do gromadzenia nieczystości, kompostu oraz podobnych szczelnych urządzeń", ale związanych z budynkami inwentarskimi, a nie mieszkalnymi. Po trzecie, § 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia stanowi wprawdzie o odległości studni (30 m), ale do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, jeżeli odprowadzane są do niej ścieki oczyszczone biologicznie w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód, a nie rur kanalizacyjnych.

Słusznie natomiast uznał organ I instancji (a zaakceptował to [...]WINB), że nie występowały w sprawie przesłanki zastosowania § 36 cyt. rozporządzenie, normującego odległości urządzeń sanitarno-gospodarczych. Zachowana bowiem była odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz do magazynów produktów spożywczych i od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego (§ 36 ust. 2 rozporządzenia).

Należy też zwrócić uwagę – co niesłusznie pominęły organa obu instancji – że zgodnie ze znajdującą się w aktach sprawy umową z [...] grudnia 2018 r. o wykonanie przyłącza kanalizacyjnego ścieki bytowe z budynku uczestnika zostały odprowadzone do systemu gminnej kanalizacji, zaś istniejące szambo miało zostać zaadaptowane pod studzienkę rewizyjną. Dlatego też od momentu wykonania powyższego przyłącza do sieci gminnej kanalizacji przepisy dotyczące odległości szamb lub przydomowych oczyszczalni ścieków nie miały już w ogóle zastosowania.

Powyższy brak materialnoprawnej podstawy potencjalnego postępowania był więc przesłanką do odmowy jego wszczęcia przez organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a.

Na powyższe zwracał uwagę PINB oraz [...]WINB, aczkolwiek wyprowadzając z tego wnioski co do braku przymiotu strony u skarżącej. Niezrozumiałym prawnie jest jednak, czemu organ I instancji z jednej strony wskazuje na treść art. 28 k.p.a., a z drugiej strony w sprawie – która nie jest sprawą o pozwolenie na budowę – wysnuwa wnioski z treści art. 3 pkt 20 Pr. bud. Interes prawny skarżącej nie może być w tego typu sprawie ustalany na podstawie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Pr. bud., ale wyłącznie na podstawie art. 28 k.p.a., który nie uzależnia interesu prawnego od obszaru oddziaływania inwestycji.

Tym niemniej, interes prawny strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. nie może wynikać wyłącznie z prawa własności sąsiedniej działki lub z faktu istnienia na niej studni do czerpania wody do celów spożywczych, ale z konkretnego przepisu prawa materialnego normującego sytuacje prawną wnioskodawcy. To wnioskodawca musi wykazać, że żądanie określonych czynności organu administracji publicznej jest wymagane z uwagi treść tegoż uprawnienia materialnoprawnego. Interes prawny musi być też indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Tylko więc przepis prawa materialnego stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony. Od interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny, który charakteryzuje się tym, że podmiot jest bezpośrednio zainteresowany sposobem rozwiązania danej sprawy, nie może on jednak wskazać normy prawa materialnego, której naruszenie spowodowało naruszenie jego interesu prawnego.

Niewykazanie tego interesu w piśmie inicjującym postępowanie (lub na wezwanie organu) np. przez powołanie się jedynie na obawy, że przewody kanalizacyjne mogą potencjalnie się rozszczelnić, a wówczas ścieki mogą dostać się do studni – co nie podlega jednak żadnej regulacji materialnoprawnej – świadczy wyłącznie o interesie faktycznym, a nie prawnym. Należy też stwierdzić, że potencjalne naruszenie zasad dobrego sąsiedztwa, jeżeli nie wiąże się z naruszeniem konkretnych przepisów prawa budowlanego, nie uzasadnia podjęcia interwencji przez organy nadzoru budowlanego, które w szczególności zobowiązane są do kontroli przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego. Brak ujawnionych naruszeń prawa w tym zakresie nie pozwala na podejmowanie działań, które wykraczają poza zakres przyznanych organom nadzoru budowlanego kompetencji (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 902/15, CBOSA).

Brak interesu prawnego skarżącej w zainicjowaniu postępowania organu nadzoru budowlanego był więc kolejną przesłanką do odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a.

Odnosząc się do podnoszonych w skardze zarzutów pełnomocnika skarżącej w zakresie naruszenia art. 7, 77 § 1 i 78 § 1 k.p.a. należy stwierdzić, że były one bezpodstawne. Uszło bowiem uwadze pełnomocnika, że przepisy te znajdują zastosowanie, ale dopiero w postepowaniu administracyjnym – które w niniejszej sprawie wszczęte nie zostało. Organa więc – z natury rzeczy – nie mogły naruszyć tych przepisów, które nie miały zastosowania i nie zostały zastosowane. Przepis prawa może być naruszony przez jego błędne zastosowanie lub wadliwą wykładnię. Takie zaś naruszenia nie były w tej sprawie możliwe z uwagi na charakter i skutek prawny rozstrzygnięcia z art. 61a § 1 k.p.a.

Z powyższych powodów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt. 3 p.p.s.a.