Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Sp. z o. o. w W. – Zakład Budowlany w K. na decyzję Wojewody z dnia 18 października 2006 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę.

A sp. z o.o. w W. Zakład Budowlany w K. na podstawie przepisu art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (tj.: Dz.U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.) zgłosiła 20 marca 2006 r. zamiar wykonania ogrodzenia dla zespołu budynków mieszkalnych w zabudowie jednorodzinnej na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] przy ul. [...] w G.

Prezydent Miasta w dniu 19 kwietnia 2006 r. decyzją Nr [...] wniósł sprzeciw wobec powyższego zgłoszenia, uzasadniając decyzję niezgodnością zamiaru wykonania przedmiotowego ogrodzenia z zatwierdzonym projektem budowlanym i pozwoleniem na budowę z dnia 5 grudnia 2002 r., nr [...] w zakresie zapewnienia swobodnego przejścia wzdłuż granicy lasu szerokości 10 m. Rozpoznając odwołanie od wskazanej decyzji Wojewoda decyzją z dnia 23 czerwca 2006 r., nr [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wojewoda wskazał, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika czy planowana inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Rozpatrując ponownie sprawę w pierwszej instancji, Prezydent Miasta decyzją z dnia 25 lipca 2006 r. nr [...] wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia przez A sp. z o.o. w W. Zakład Budowlany w K. zamiaru wykonania ogrodzenia dla zespołu budynków mieszkalnych w zabudowie jednorodzinnej na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] przy ul.[...] w G. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ administracji wyjaśnił, iż projektowane ogrodzenie obejmuje teren, na którym realizowana jest budowa zespołu budynków mieszkalnych objętych pozwoleniem na budowę z dnia 5 grudnia 2002 r., [...]. Zgłoszony przez stronę zamiar wykonania ogrodzenia na ww. działkach uniemożliwia swobodne przejście wzdłuż granicy lasu zapewniony przez pozwolenie na budowę. W ocenie organu administracji usytuowanie ogrodzenia w sposób określony w zgłoszeniu wymaga uprzednio zmiany pozwolenia na budowę w zakresie projektu zagospodarowania terenu, w przeciwnym bądź razie narazić się można na zarzut naruszenia art. 36a ustawy – Prawo budowlane.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił sprzeczność ustaleń faktycznych z zebranym materiałem dowodowym w sprawie poprzez pominięcie faktu zagwarantowania w projekcie ogrodzenia możliwości swobodnego przejścia o szerokości 10 m wzdłuż granicy lasu nie wszystkim mieszkańcom dzielnicy lecz każdoczesnym właścicielom nieruchomości uchybienie 30 -dniowemu terminowi do wniesienie sprzeciwu w przedmiotowej sprawie.

Rozpoznając odwołanie Wojewoda decyzją z dnia 18 października 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż zamiar wykonania przedmiotowego ogrodzenia stanowi odstąpienie od decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 5 grudnia 2002 r., nr [...], w części dotyczącej projektu zagospodarowania terenu, od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz od obowiązującego w tamtym czasie miejscowego planu zagospodarowania terenu, a zatem nie spełnia warunków przepisu art. 36a ust. 5 ustawy - Prawo budowlane i stanowi istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu. Wykonanie przedmiotowego ogrodzenia bez uprzedniego uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący zarzucił naruszenie przepisu art. 64 Konstytucji RP oraz art. 140 k.c. poprzez nieuwzględnienie zasad ochrony prywatnej własności znajdujących oparcie w ww. przepisach. Ponadto, zarzucił naruszenie przepisów art. 140 i 258 k.c. przez przyjęcie, że organ administracji publicznej może w dowolnym trybie bez przeprowadzania postępowania wywłaszczeniowego ograniczyć prawo własności prywatnej i to bez żadnego odszkodowania oraz obciążać prywatne nieruchomości służebnościami gruntowymi na cele publiczne, naruszenie przepisów art. 10 k.p.a. przez przyjęcie, że organy administracji publicznej w toku prowadzonego postępowania administracyjnego zwalniane są z obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym jego stadium oraz umożliwienia jej wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów a także zgłoszonych zdań, sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz uchybienie 30 - dniowego terminu do wniesienie sprzeciwu przez organ pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Wbrew zarzutom skargi organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, prowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oraz zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego.

Przedmiotem zgłoszenia w niniejszej sprawie było wykonanie ogrodzenia dla zespołu budynków mieszkalnych w zabudowie jednorodzinnej na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (przed podziałem działka nr [...]) przy ul. [...] w G. Obowiązek dokonania takowego zgłoszenia wynikał z przepisów art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.), które stanowią, iż zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Realizacja inwestycji polegającej na wybudowaniu zespołu budynków mieszkalnych w zabudowie jednorodzinnej na wskazanych wyżej działkach, przed podziałem stanowiących działkę nr [...], nastąpiła w oparciu o ostateczną decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 31 grudnia 1999 r., [...] oraz decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę z dnia 5 grudnia 2002 r., nr [...]. Ustalenia sposobu zabudowy i zagospodarowania działki nr [...] we wskazanej wyżej decyzji dokonano w oparciu o ustalenia obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Miejskiej Rady Narodowej z dnia 4 lutego 1988 r. (Dz.Urz.Woj.Gd. z 1988 r., nr 13, poz. 91) z późniejszymi zmianami. Zgodnie z wypisem z planu jednostka planistyczna obejmująca działkę nr [...], oznaczona symbolem [...], stanowiła, że teren ten jest przeznaczony dla przedsięwzięć zintegrowanych budownictwa mieszkaniowego wielorodzinnego lub jednorodzinnego o wysokiej intensywności na działkach o powierzchni 140-300 m2. Istnieje obowiązek zapewnienia swobodnego przejścia wzdłuż granicy lasu szerokości 10 m. Odległość zabudowy od linii drzew – min. 15 m. Wskazane postanowienia planu zagospodarowania odnoszące się do działki nr [...] znalazły odzwierciedlenie w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i w tym znaczeniu ustanowiły wiążący powszechnie sposób zagospodarowania terenu działki nr [...]. Tożsame warunki zamieszczone zostały w decyzji zatwierdzającej projekt budowlany przewidujący wymaganą odległość projektowanej zabudowy od linii drzew oraz swobodne przejście o szerokości 10 m. Warunki te zostały spełnione przez inwestora na etapie realizacji pierwotnej inwestycji.

Z powyższego wynika, iż zagospodarowując teren obejmujący byłą działkę nr [...] inwestor winien mieć na uwadze warunki ustalone w powyższych decyzjach wyznaczających dopuszczalny sposób zagospodarowania przedmiotowego terenu. Z tego też powodu, kierując się dyspozycją art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, zgodnie z którą właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy, organ administracji pierwszej instancji wnosząc sprzeciw prawidłowo zakwestionował legalność zgłoszenia. Zgłoszenie to bowiem obejmowało inwestycję sprzeczną z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określającej wiążące warunki dla realizacji inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych w zabudowie jednorodzinnej na byłej działce nr [...]. Sprzeciw wyrażony przez organ w trybie art. 30 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane oznacza brak zgody na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej.

Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślić w pierwszej kolejności należy, iż w świetle przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm.) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ustalając przeznaczenie terenu oraz określając sposoby jego zagospodarowania i warunki zabudowy, kształtuje wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności. Jednakowoż wskazać trzeba, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym ingerencja planistyczna w prawo własności nie prowadzi do odjęcia (wywłaszczenia) tego prawa, a określa tylko przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu (wyrok NSA, Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu, z dnia 8 listopada 2003 r., II SA/Po 1800/2001). Ograniczenia prawa własności wynikające z ustaleń planów przestrzennych są skuteczne, gdy zostały wprowadzone z zachowaniem przepisów o planowaniu przestrzennym. Trafnie zauważa organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, iż w toku postępowania administracyjnego skarżący nie zdołali skutecznie wykazać jakichkolwiek nieprawidłowości przy stosowaniu ustaleń obowiązującego w dacie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu planu zagospodarowania przestrzennego. A zatem zarzuty skarżącego w tym przedmiocie są chybione i nie mają wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane właściwy organ może wnieść sprzeciw od zgłoszenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia robót budowlanych. Analiza okoliczności przedmiotowej sprawy prowadzi do wniosku, że organ administracji pierwszej instancji zachował powyższy termin i skutecznie złożył sprzeciw dając wyraz swojej dezaprobacie dla przedmiotowej inwestycji. Termin ten należało liczyć od dnia następnego po dniu doręczenia organowi pierwszej instancji decyzji organu odwoławczego z dnia 23 czerwca 2006 r., tj. od dnia 27 czerwca 2006 r. Z uwagi na fakt, iż decyzja w przedmiocie złożenia sprzeciwu wydania została w dniu 25 lipca 2006 r. nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że doszło do naruszenia terminu z art. 30 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane. Zauważył to także pełnomocnik skarżącego, który na rozprawie oświadczył, że "zarzut naruszenia terminu do wniesienia sprzeciwu był nietrafny".

Rozpatrując niniejszą sprawę organ odwoławczy prawidłowo wydał decyzję na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu jej wydania.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.