I SA/Łd 122/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-07-08	
Data wpływu	2025-03-05	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi	
Sędziowie	Cezary Koziński
Ewa Cisowska-Sakrajda /przewodniczący/
Tomasz Furmanek /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6119 Inne o symbolu podstawowym 611	
Hasła tematyczne	Podatkowe postępowanie	
Sygn. powiązane	III FZ 16/26	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 169 par 1; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Dnia 8 lipca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Koziński, Asesor WSA Tomasz Furmanek (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. E. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 20 grudnia 2024r. nr KO.400.563.2024 w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia podania z dnia 17 czerwca 2024 r. oddala skargę.	
Uzasadnienie
I SA/Łd 122/25

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 grudnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim (dalej też jako SKO, Kolegium) utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia 11 października 2024 r. pozostawiające bez rozpatrzenia podanie B. E. N. (dalej skarżąca, podatniczka, strona) z dnia 17 czerwca 2024 r.

W uzasadnieniu wyjaśniono, iż decyzją z dnia 15 maja 2024 r. Nr RF.3120.1200038.3.2024.4.IN Burmistrz Wolborza ustalił skarżącej podatek od nieruchomości na 2024 rok. Decyzja powyższa została doręczona podatniczce w dniu 5 czerwca 2024 r.

Skarżąca do pisma z dnia 17 czerwca 2024 r., skierowanego do Urzędu Miejskiego w Wolborzu, jako "Odwołanie od decyzji z dnia 15 maja 2024[...]" dołączyła pismo z dnia 17 czerwca 2024 r., nazwane "Odwołanie od decyzji z dnia 05 czerwca 2023 r. i ponowne wezwanie do przestrzegania przepisów prawnych", ze wskazaniem nr sprawy: "[...]".

Wobec wątpliwości odnośnie kwalifikacji prawnej podania ("odwołania") i istoty żądania zawartego w powyższym piśmie, SKO pismem z dnia 27 sierpnia 2024 r. wezwało wnoszącą do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, braków formalnych podania z dnia 17 czerwca 2024 r. w postaci sprecyzowania, jaka decyzja jest przedmiotem zaskarżenia. Kolegium pouczyło jednocześnie skarżącą, iż nieusunięcie powyższych braków formalnych w terminie spowoduje pozostawienie "odwołania" bez rozpatrzenia (art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz, 2383 ze zm. – dalej O.p.).

Powyższe wezwanie zostało odebrane przez skarżącą w dniu 9 września 2024 r. Termin do usunięcia braków formalnych odwołania upłynął w dniu 16 września 2024 r. W wyznaczonym terminie skarżącą nie usunęła braków formalnych odwołania.

Wobec powyższego, postanowieniem z dnia 11 października 2024 r., SKO pozostawiło bez rozpatrzenia podanie strony z dnia 17 czerwca 2024 r.

Na postanowienie z dnia 11 października 2024 r. strona wniosła zażalenie.

SKO działając jako organ II instancji, powołując się na art. 168 § 2, 169 § 1, 169 § 4 O.p. podkreśliło, że w piśmie z dnia 17 czerwca 2024 skarżąca nie sprecyzowała jasno treści żądania, zasadne było wezwanie jej do usunięcia braków formalnych podania ("odwołania"). W wyznaczonym terminie, który upłynął z dniem 16 września 2024 r., skarżąca nie usunęła braków formalnych ww. "odwołania"., tj. nie sprecyzowała, jaka decyzja jest przedmiotem zaskarżenia. Zaistniały więc przesłanki do wydania postanowienia, o pozostawieniu podania ("odwołania") bez rozpatrzenia, co miało umocowanie w art. 169 § 1 i § 4 O.p. W odniesieniu do pozostałych kwestii podnoszonych w zażaleniu (tj. m.in. żądania zadośćuczynienia i odszkodowania oraz "wymierzenia urzędnikom grzywny") Kolegium oceniło, że sprawy te wykraczają poza ramy niniejszego postępowania i kompetencje organu.

Na postanowienie SKO w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 20 grudnia 2024 r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi

W uzasadnieniu strona – nie wskazując naruszeń konkretnych przepisów prawa - oceniła, że Kolegium ciągle nie wyjaśniło czy chodzi o podanie czy o zażalenie czy o odwołanie. Nadto wnioski o wyłączenie urzędników nie są do dnia dzisiejszego rozpatrzone. Kolegium nie wskazało czy organowi chodzi o zażalenie na podanie, czy może chodzi o zażalenie na odwołanie, czy może chodzi o zażalenie na postanowienie. W ocenie strony to petent decyduje jak powinno być rozpatrzone jego pismo. Jakiekolwiek sugestie, że pismo mogło by być czymś innym bo rzekomo nie zawiera zarzutów czy czegoś innego, nie może mieć miejsca. Mataczenie w sprawie pogarsza sytuację urzędników. W dalszej części uzasadnienia przedstawiła wnioski i negatywną ocenę dotyczącą prowadzenia jej spraw przez organy administracyjne i wniosła: na podstawie art. 154 § 7 p.p.s.a. odszkodowania w wysokości pięciokrotnego średniego wynagrodzenia od każdego urzędnika oddzielnie i na podstawie oraz na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a wymierzenia urzędnikom grzywny w wysokości dziesięciokrotnego wynagrodzenia dla każdego urzędnika oddzielnie.

Mając na uwadze powyższe wyniesiono o uchylenie postanowienia z dnia 20 grudnia 2024 w całości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024r., poz. 935 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a."

Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyń określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie go z obrotu prawnego.

W niniejszej sprawie kwestią sporną jest ustalenie czy SKO zasadnie postanowiło o pozostawieniu bez rozpatrzenia podania skarżącej z dnia 17 czerwca 2024 r.

W związku z tym wskazać należy, że zgodnie z art. 169 O.p. jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że nieuzupełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia (§ 1). Organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie (§ 4).

Zasadnie wskazuje się w orzecznictwie, że w przypadku wzywania strony do usunięcia braków formalnych istotne jest przede wszystkim to, aby treść tego wezwania nie nastręczała trudności w jego zrozumieniu, była precyzyjna i w razie potrzeby zawierała także wyjaśnienia i informacje, które zwłaszcza osobom niemającym wykształcenia prawniczego i niekorzystającym w postępowaniu z usług fachowego pełnomocnika pozwolą na prawidłowe wykonanie wezwania organu do usunięcia braków (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 31.01.2012 r., I SA/Wr 1503/11, LEX nr 1137383; zob. też wyrok NSA z 10.04.2014 r., I GSK 543/12, LEX nr 1484786).

Braki, o których mowa w art. 169 § 1 O.p., należy rozumieć szeroko i mogą one dotyczyć istotnego elementu treści pisma, np. podpisu, uzasadnienia, precyzyjnego określenia żądania, daty, jak również pełnomocnictwa. Wszystkie one podlegają uzupełnieniu pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia, a zatem nienadania mu dalszego biegu w postępowaniu. W zależności od tego, czy podmiot zastosuje się do tego wezwania, czy też nie usunie stwierdzonego przez organ braku, dojdzie do nadania podaniu dalszego biegu, ewentualnie do pozostawienia go bez rozpatrzenia. Dopóki jednak takie wezwanie nie zostanie skierowane w trybie art. 169 § 1 O.p., dopóty rozpatrzenie środka zaskarżenia obarczonego wadą formalną stanowi naruszenie prawa procesowego.

Jak wynika z akt sprawy skarżąca do pisma z dnia 17 czerwca 2024 r., skierowanego do Urzędu Miejskiego w Wolborzu, jako "Odwołanie od decyzji z dnia 15 maja 2024 [...]" (data wpływu do Urzędu Miejskiego w Wolborzu za pośrednictwem platformy e-Doręczenia w dniu 18 czerwca 2024 r.), dołączyła pismo opatrzone datą: "17 czerwca 2024", nazwane "Odwołanie od decyzji z dnia 05 czerwca 2023 r. i ponowne wezwanie do przestrzegania przepisów prawnych", ze wskazaniem nr sprawy: "[...]".

Sposób konstrukcji powyższego podania nasuwał wątpliwości co do przedmiotu odwołania i zdaniem Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 27 sierpnia 2024 r. prawidłowo wezwało skarżącą do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, braków formalnych podania z dnia 17 czerwca 2024 r. poprzez wskazanie, czy jest to:

– odwołanie od decyzji Burmistrza Wolborza z dnia 15 maja 2024 r. Nr [...], ustalającej skarżącej podatek od nieruchomości na rok 2024,

– odwołanie od decyzji Burmistrza Wolborza z dnia 5 czerwca 2023 r. Nr [...], ustalającej skarżącej podatek od nieruchomości na rok 2023.

W wezwaniu wskazana została podstawa prawna jego wydania oraz zawarte było pouczenie o skutkach niewykonania nałożonego obowiązku (art. 169 § 1 o.p.).

W ocenie Sądy treść wezwania, wbrew zarzutom skarżącej, była jasna, prawidłowo sformułowana i jednoznacznie wskazywała, w jakim zakresie złożone "odwołanie" wymaga uzupełnienia i sprecyzowania, oraz w jakim terminie ma to nastąpić. Zawierało też określenie skutków nieuzupełnienia wskazanych braków.

Skarżąca odebrała to wezwanie w dniu 9 września 2024 r. i nie uzupełniła braków.

Istota rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu wydanym na podstawie art. 169 § 4 O.p. w związku z § 1 tego artykułu, polega na pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia, a podstawowym i jedynym powodem takiego rozstrzygnięcia było nieuzupełnienie przez skarżącą braków formalnych w wyznaczonym terminie. W przypadku istnienia braków formalnych podania, co w niniejszej sprawie jak wskazano wcześniej miało miejsce, i wystosowania przez organ podatkowy na podstawie art. 169 § 1 O.p. wezwania do uzupełnienia tych braków, kolejną czynnością organu podatkowego jest sprawdzenie, czy braki te zostały uzupełnione w określonych w wezwaniu - terminie i zakresie.

W przypadku pozytywnych w tej mierze ustaleń organu podatkowego obowiązkiem tego organu jest merytoryczne (co do istoty) rozpoznanie odwołania, natomiast w przeciwnym razie organ podatkowy zobowiązany jest do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 169 § 4 O.p., polegającego na pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia.

Ponieważ, jak wskazano powyżej, na wezwanie organu skarżąca nie udzieliła żadnej odpowiedzi, organ zasadnie uznał, że braki nie zostały uzupełnione w terminie, a w konsekwencji zaistniała przesłanka do pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia.

Wnioski skargi oparte na art. 154 p.p.s.a. nie mogły odnieść zamierzonego przez skarżącą skutku bowiem przedmiotem badania legalności w niniejszym postępowaniu było postanowienie SKO z dnia 20 grudnia 2024 r. utrzymujące w postanowienie z dnia 11 października 2024 r. pozostawiające bez rozpatrzenia podanie strony z dnia 17 czerwca 2024 r. nie zaś skarga na niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Mając na uwadze wszystko powyższe, Sąd uznając zarzuty skargi za niezasadne i jednocześnie nie dopatrując się uchybień skutkujących potrzebą wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę

A.M.